Review: Warpaint - The Fool

recensie, aaa-list | vr. 29 oktober 2010 | bas

Dit voorjaar sijpelden enthousiaste berichten door vanuit Austin, Texas over Warpaint, de all-female band uit Los Angeles. Programmeurs, boekers en popjournalisten die aanwezig waren op muziekfestival SXSW schreven en tweetten unaniem: ‘Fantastische show van Warpaint.’ Tot dan toe moesten we het in Nederland doen met een EP en wat verdwaalde demo’s. Het wachten was op de volwaardige debuut-cd en -je voelt ‘m aankomen- die is er nu: The Fool.

Warpaint werd in 2004 opgericht en kent sindsdien verschillende bezettingen. Zo drumde actrice Shannyn Sossamon (zusje van bassiste Jenny Lee Lindberg) in de originele line-up, later vervangen door David Orlando. Ook huidig Red Hot Chili Peppers-gitarist Josh Klinghoffer drumde een tijdje mee, maar werd later ingeruild voor Stella Mozgawa. Klinghoffer vormt het logische bruggetje naar ex-Peppers-(meester)gitarist John Frusciante. Hij ontfermde zich in 2008 als ex-liefje van zangers/gitariste Emily Kokal over de band en mixte de EP. Die EP (Exquisite Corpse) bleek een ruim half uur originele, uitwaaierende gitaarrock. De verwachtingen voor het debuutalbum waren derhalve hoog opgelopen, ook doordat diverse blogs en muziekmagazines Warpaint uitriepen tot een van dé opkomende bands van 2010.

Review: Warpaint - The Fool

Warpaint - The Fool

Een klein jaar na de officiële release werd Exquisite Corpse opgepikt door Manimal Vinyl, die de zes nummers-tellende plaat een re-release gunden. Vanaf dat moment ging het hard met de band en ze startten een intensieve toer, voornamelijk door Amerika. Europa kreeg wel een voorproefje, en zo zagen we Warpaint in mei in Den Haag tijdens het Walk The Line-festival. Destijds stonden de dames weggemoffeld op een van de kleinste podia, maar het weerhield hen er niet van een indrukwekkende set neer te zetten. Het zal niet veel meer dan een half uur geweest zijn, maar dat we met een bijzonder bandje te maken hadden stond toen wel vast.
Later dit jaar had ondergetekende het voorrecht om de band op een volwaardig podium te zien, als voorprogramma van The XX in het New Yorkse United Palace Theatre. Wederom stond er een ingetogen en geconcentreerde band met een helder eigen geluid (die uiteraard het hoofdprogramma finaal naar huis speelden). Drumster Mozgawa hield het trio voor zich stevig in haar greep, wat ook nodig was met bassiste Lindberg en zangeres/gitariste Theresa Wayman die zich in een eigen wereld leken te bevinden. Lindberg zwiert en danst met haar bas, waar Wayman stiekem steeds verder de hoek van het podium in kruipt. Kokal lijkt de pittigste van het stel en durft als enige het 4000-koppige publiek in de ogen te kijken. Maar al spelend is de band bijzonder op haar gemak en zo geven ze de tot dan toe nog onbekende nieuwe liedjes allemaal net dat beetje extra.

En nu is daar The Fool (uit op Rough Trade). De plaat opent traag en dreigend met het donkere Set Your Arms Down en Warpaint (let op heerlijk baslijntjes en in elkaar gevlochten gitaarpartijen). Een gewaagde opening als voorbode voor een plaat die over het geheel vooral dromerig en hypnotiserend klinkt. Vooruitgesnelde single Undertow (What's the matter, you hurt yourself. Now I got you in the undertow) blijkt tevens het sterkste nummer op de plaat en bevat alles wat je ook over het hele album kan zeggen: onverwachte wendingen, een wonderschone productie (in handen van Tom Biller, Grammy-winnaar en betrokken bij de soundtracks voor o.a. Where The Wild Things Are en Eternal Sunshine of the Spotless Mind). Maar het is vooral die betoverende zang die je eigenlijk continu terug hoort. Zodoende ontvouwt The Fool zich lijzig tot een fascinerende plaat, eentje die je vaker moet draaien. Licht psychedelisch, kalm en geleidelijk, kruipt-ie je oren binnen. Geen standaard popliedjes (geen enkel nummer klokt onder de vier minuten), maar zorgvuldig opgebouwde creaties, zonder dat het ergens zwaar, taai of overdreven moeilijk wordt.

Er hangt een constante vleug van mystiek over de plaat, vooral veroorzaakt door die samenzang. Van het knetterende Bees naar het vilein walsende begin van Composure (How can I keep my composure?), ieder liedje draait net een andere kant op dan je tijdens het luisteren verwacht. Het door Wayman gezongen akoestische Baby (Don't you call anybody else baby, 'Cause I'm your baby still) is het echte rustpunt, terwijl er op het subtiele Shadows en afsluitende Lissie's Heart Murmur een prominente rol voor de piano weggelegd is. The Fool telt negen nummers en voelt qua lengte precies goed. Natuurlijk had een van de prijsnummers van Exquisite Corpse (check Elephants & Stars!) niet misstaan op het album, maar het siert de band dat ze geen enkel nummer hergebruiken. Zodoende voelt het als een geheel, een luistertrip die je van begin tot eind moet ondergaan.

Dat is meteen het minpuntje van de plaat: nergens schiet de band echt uit de bocht, waar het op Exquisite Corpse nog wel eens echt fel of gek wilde worden, is de plaat over het geheel redelijk op één tempo. Een aangenaam tempo met genoeg verrassing, maar zelden wordt het hoge niveau van de EP gehaald. De liedjes op The Fool klinken constant als een zwoele droom waarvan je het einde nog niet kent, maar je wel razend benieuwd bent hoe het afloopt. En waarna je eigenlijk direct weer zin hebt om verder te slapen om te kijken of de droom verder gaat.

Maakt Warpaint de belofte waar? Misschien niet helemaal, in vergelijking met de nummers die we al kenden. Het experiment iets verder doorvoeren was niet verkeerd geweest. Nu is duidelijk gekozen voor een meer consistente lijn. Neemt niet weg dat het een bijzondere debuutplaat is die je kunt blijven luisteren. Verleidelijk als sirenen lokken de dames van Warpaint je hun wereld in, om je vervolgens te laten verliezen in hun liedjes. Op deze plaat gaan heel wat luisteraars schipbreuk lijden. En gaat dat live zien! (****)

Warpaint speelt 13 november op de geheel uitverkochte zaterdag van London Calling