Concertverslag: Grinderman in Utrecht: gemeen, dreigend én vermakelijk

concertverslag | do. 21 oktober 2010 | joris

Jawel: Nick Cave is hier met the Bad Seeds de afgelopen jaren heel geregeld te zien geweest en in de afgelopen tien jaar werden die concerten weer steeds steviger. Met zijn nieuwste, pas écht wilde rock ‘n rollband Grinderman sloeg hij Nederland echter nog over bij een eerste tourtje in 2008, met wel festivaloptredens op Rock Werchter op Roskilde. Met de komst van een nog ziedender tweede bluespunk-album genaamd Grinderman 2 touren Cave, gitarist/violist Warren Ellis, bassist Martin Casey en drummer Jim Sclavunos gelukkig uitgebreider, en zijn we eindelijk ook aan de beurt. Dus is het niet verwonderlijk dat het eerste Nederlandse optreden van Grinderman woensdag in Utrecht stijf uitverkocht was

Concertverslag: Grinderman in Utrecht: gemeen, dreigend én vermakelijk

Grinderman live

Met als ietwat twijfelachtige locatie de grote blokkendoos waar het tijdelijke theater Vredenburg Leidsche Rijn in is gevestigd. Zou de ruwe  rock ‘n roll van Grinderman wel aankomen in zo’n megatheater-met-stoeltjes-setting?

Gelukkig, door de voorste rijen stoelen onder de hoger gelegen tribunes te schuiven, ontstaat er voor het podium een flinke vloer om op te staan met plek voor zeker 1500 man, zodat er voor degenen vooraan toch het gevoel van een grote clubshow kan ontstaan. Het optreden gezien op Rock Werchter twee jaar terug was hard, intens en spectaculair goed. Kan dat memorabele uur deze avond worden geëvenaard door deze wildemannen rond hun vijftiger jaren?

Het scheelt werkelijk verdomd weinig. Ook al hakt Grinderman er deze avond vanaf de eerste seconde effectief hard in, de opening mag er meer dan wezen, met de openers van het nieuwe Grinderman-album direct na elkaar gespeeld. De eerste brute gitaargeweldsexplosie volgt na enkele sluipende minuten in Mickey Mouse And The Goodbye Man, met Cave die meteen al lijkt bezeten, groots zingend en huilend als een wolf. Het zijn daarna de dikke, ronkende bas van de opmerkelijk kalm spelende Casey en de schelle gitaren van Wormtamer die het gehoor heerlijk geselen. Het publiek kijkt verontrustend stilstaand toe en lijkt even murw geslagen, maar daar komt met het gesproken intro van Get It On (‘kick all those baboons and other motherfuckers out’) gelukkig wat verandering in. De heupen mogen los bij dit swingende brok noise.

Het mooiste is nog: hierna is Grinderman op stoom en worden Cave en consorten alleen nog maar beter, vuiger en intenser. Op z’n allerbest is Grinderman ronduit ruig en gemeen: het nieuwe Evil is genadeloos, het contrast tussen het melodieuze begin van When My Baby Comes en de luide, vertraagde koortsdroomfinale werkt live nog veel beter dan op plaat. Indrukwekkend is het om op die momenten naar de woest bebaarde Warren Ellis op rechts te kijken. Ook al is de band hecht, hij lijkt zich soms compleet op een eigen eilandje te bevinden, terwijl hij soms met ongecontroleerde bewegingen als van een Afrikaanse medicijnman over het podium zwalkt, de sambaballen in de hand waarmee hij tegelijkertijd zijn bekkens afranselt. Daarbij maakt niemand zoveel krassend lawaai met een viool op gitaareffectpedalen als hij. Wat een baas, die net uit een of andere Utrechtse goot lijkt geplukt.

Prachtig om te zien, als je tenminste al je ogen van Cave zelf kunt afhouden, die na al die jaren nog geen spatje van zijn natuurlijke charisma heeft verloren. Een charisma van het soort waar duizenden andere artiesten nog altijd alleen maar van kunnen dromen. Naar de deze avond geweldig zingende frontman kun je blijven kijken: hoe hij met een in ernst vertrokken gezicht zijn gitaar martelt of heen en weer sluipt over het podium met brede armgebaren, waarbij hij zich soms direct tot personen in het publiek lijkt te richten. Een enkele keer gaat hij helemaal los, ‘I’m just trying to relaaaxxx!!’ krijst hij in trage sextrack Kitchenette, gevolgd door een intense, bijna gemeend gefrustreerde No Pussy Blues die iedereen in Vredenburg ongetwijfeld nog lang zal heugen. Naast spannend, gemeen en dreigend is Grinderman dankzij goedgemikte gekte op de juiste plaatsen ook nog eens ronduit vermakelijk.

Is het na een dik compromisloos uur gedaan? Niets daarvan, want in een lange toegift komt nog het halve Grinderman-debuut voorbij, met als hoogtepunten een goed opgefokte Honey Bee (Let’s Fly To Mars), het heerlijk rammelende, zelden gespeelde Go Tell The Women en de minuten aanhoudende, dreigende basdrone die is vernoemd naar de band als slotstuk. Kronkelend als een slang staat Cave daar in bloedrood licht, verbeten zingend… “I am the Grinderman, yes I am, in the silver rain, in the pale moonlight…”

Een adembenemend einde van heerlijk smerig, heerlijk energiek en vooral heerlijk hard concert, waarbij je je hooguit afvraagt hoe het mogelijk is dat het publiek niet halverwege de rode stoelen uit de zaal ging slopen. De rode doos zelf staat opmerkelijk genoeg ook nog. Zelden een boel oudere mannen met zoveel jonge honden-gretigheid en dreiging op een podium zien staan. Daar kunnen veel jonge bands nog een boel van leren. Veel waardiger oud worden dan Cave en zijn mede-Grindermannen, lijkt onmogelijk.

Grinderman komt op 28 oktober terug naar Nederland voor een concert in de Groningse Oosterpoort. Er zijn nog kaarten.

Ohjee, we kunnen de media niet weergeven.

{"url":" http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=us7tphPlEl4"}