recensie

albumreviews van Death From Above 1979, Beginners en Interpol

Short Kicks zijn voor Kicking the Habit's doen puntiger albumreviews van de interessantste nieuwe platen van het moment. U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. Deze keer recensies van de nieuwe platen van Canadees dancepunkduo Death From Above 1979, de ervaren debutanten van het Nederlandse Beginners en de vermoei(en)de postpunkveteranen van Interpol.

Death From Above 1979 – The Physical World
Drummer Sebastien Grainger en bassist Jesse F. Keeler gaven de muziekwereld in 2004 als Death From Above 1979 een ongenadige rotschop met de wild om zich heen maaiende dancepunk op debuutalbum You’re A Woman, I’m A Machine. En anders wel met de niets ontziende optredens die hierop volgden. Keeler verbaasde vooral met z’n heftig opgeblazen, alle kanten op schietende bassriffs, opgejaagd door de manikaal zingende Grainger vanachter zijn drumkit. Knallende ruzie dreef hen in 2006 uit elkaar, in 2011 aten ze de Wiedergutmachungsschnitzel, tourden ze voorzichtig én maakten ze na tien jaar alsnog een tweede plaat: The Physical World. Waarop de twee toch nog verrassen door zich veel meer dan voorheen over te geven aan hun gave voor melodieuze popliedjes.

recensie

Summery albumreviews van Jungle, The Proper Ornaments, Reigning Sound en Luluc

Short Kicks zijn voor Kicking the Habit's doen puntiger albumreviews van de interessantste nieuwe platen van het moment. U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. Deze keer recensies van zomers aanvoelende nieuwe albums van hete Britse debutant Jungle, The Proper Ornaments (met Veronica Falls-lid), soulgaragegrootheid Reigning Sound en Australische folkies Luluc.

Jungle – Jungle
Tuinden we daar even mooi in. De makers van twee frisse discofunksongs van eind vorig jaar - Platoon en The Heat - bleken toch niet de twee donkere jongens in trainingspak van de persfoto te zijn. De aap kwam op Eurosonic uit de mouw: daar stond Jungle met zeven Londense muzikanten van diverse pluimage op het podium, die al verbazingwekkend soepeltjes en strak hun set speelden. Busy Earnin’ werd daarna een hit, gevolgd door prima single Time, waarbij echter voor het eerst al opviel dat het muzikale template van Jungle stieke wel eens beperkt zou kunnen zijn. Nu eindelijk het debuutalbum uit is, zonder Platoon maar mét The Heat als sterke opener, volgt inderdaad de tweede aap: Jungle beheerst precies één kunstje, dat door een overdaad aan totaal inwisselbare, tragere en vooral middelmatiger liedjes geen 40 minuten weet te boeien. Met de singles heb je de veruit beste liedjes gehoord.

recensie

albumreviews van Hamilton Leithauser, Conor Oberst en Amen Dunes

Short Kicks zijn voor Kicking the Habit's doen puntiger albumreviews van de interessantste nieuwe platen van het moment. U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. Deze keer recensies van de nieuwe albums van voormalig The Walkmen-zanger Hamilton Leithauser, Conor Oberst en Amen Dunes

Hamilton Leithauser - Black Hours
'Indefinite hiatus'. Waarschijnlijk zijn die twee woorden nog nooit zoveel voorgekomen op de site als afgelopen maanden. We missen The Walkmen nu al, hoewel het qua solo-output niet mis is; maar liefst drie platen van bandleden verschenen deze weken. En natuurlijk is muziek geen wedstrijd, maar is toch rustig te stellen dat het meest werd uitgekeken naar Black Hours, het solodebuut van voormalig frontman Hamilton Leithauser. Dat blijkt niet onterecht: de plaat bevat tien fraaie liedjes – van uptempo en springerig (Alexandra, 11 O'Clock Friday Night) tot melancholiek en slepender – die goed doordacht zijn, maar veelal nog steeds een zeker speelsheid bevatten, zowel qua sfeer als arrangementen.

recensie

albumreviews van Chad VanGaalen, Fear of Men en Deleted Scenes

Short Kicks zijn voor Kicking the Habit's doen puntiger albumreviews van de interessantste nieuwe platen van het moment. U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. Deze keer recensies van de nieuwe albums van Canadese singer-songwriter Chad VanGaalen, Britse dreampopband Fear of Men en de mathrockers van Deleted Scenes.

Chad VanGaalen - Shrink Dust
“Cut off both my hands and threw them in the sand. Watched them swim away from me like a pair of bloody crabs.”
  Laat het maar aan Canadees muzikant en kunstenaar Chad VanGaalen over om met zijn vreemde, soms verontrustende hersenspinsels de luisteraar direct aan zijn lippen te laten hangen. Zo ook met deze openingswoorden van zijn nieuwe album Shrink Dust, tegelijkertijd de soundtrack van een science fiction-film waar hij momenteel aan werkt. Ze leiden rustig tokkelend folkliedje Cut Off My Hands in, totdat de rust wordt verstoord met dissonante geluiden, blazers en een slidegitaar in de verte de muziek verder inkleuren.

recensie

albumreviews van Protomartyr, Thee Oh Sees en Pink Mountaintops

Short Kicks zijn voor Kicking the Habit's doen puntiger albumreviews van de interessantste nieuwe platen van het moment. U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. Deze keer recensies van de nieuwe albums van Protomartyr, Thee Oh Sees en Pink Mountaintops. 

Protomartyr - Under Color Of Official Right
Is de erfenis van Engelse postpunk-iconen als Wire of The Fall nog niet genoeg uitgemolken? Oh nee, niet als je Protomartyr uit Detroit neemt, dat een dosis agressieve motor city-olie uit een oude jerrycan van hun legendarische stadsgenoten The Stooges aan die sound toevoegt. Hun tweede album Under Color Of Official Right bevat veel venijnig uithalende postpunk met een gevaarlijk randje. Niet voor niets zijn er songtitels als Violent en Scum, Rise!, maar ook zijn er zat onder het gruis verstopte mooie melodieën te vinden. In dat opzicht is deze tweede plaat een forse vooruitgang op al niet slecht, meer recht toe, recht aan-debuut No Passion All Technique (2012).