Kicking the Habit

The Magnetic Fields in De Duif: een magistraal carrière-overzicht

Het is gevaarlijk makkelijk te vergeten wat voor unieke en constante band The Magnetic Fields al ruim twintig jaar is. Al vanaf het prilste begin schrijft excentrieke New Yorker Stephin Merritt voor zijn vehikel even makkelijk uiterst catchy, muzikaal slimme en tekstueel gevatte liedjes, vol met eigenaardigheden en met een hoge feel good-factor.

Geschreven voor gangbare, sterke indiepopplaten als Holiday of recenter Distortion en Realism. Maar ook voor albums met concepten: een plaat genaamd I waarop alle songtitels ook met de letter ‘i’ beginnen en natuurlijk die ambitieuze driedubbelaar over de liefde genaamd 69 Love Songs. uit 1999 alweer. Op de albums zijn die honderden liedjes die Merritt onderhand op zijn naam heeft staan afwisselend shoegazerig, dan weer folky of volgestopt met synthesizers. Of ze nu door Merritt met zijn baritonstem zelf zijn gezongen of door zangeressen Claudia Gonson en Shirley Simms, herkenbaar als The Magnetic Fields zijn ze altijd en al die stijlen passen altijd wonderlijk goed. Iets dat nog eens dubbel en dwars opvalt in de semi-akoestische setting waarin de vijfkoppige groep woensdagavond in de Amsterdamse kerk De Duif stond, op de derde avond van festival Indiestad.

Fotoverslag: Walk The Line 2012

Diagrams op de Grote Markt. Foto: Leonie Jansen

Sinds enkele jaren wordt in het tweede weekend van mei het centrum van Den Haag bevolkt door tientallen indiebandjes in alle soorten en maten, voor optredens op één van de podia van het Walk The Line-festival. De derde aflevering dit weekend was groter en breder van opzet dan ooit, met intussen ook ruimte voor hiphop en elektronica op zaterdagnacht, bijvoorbeeld. Maar de hoofdmoot is indierock, vaak met een folky accent en met een boel Britten op de agenda. Zo zag ook fotografe Leonie Jansen, die twee lange avonden en een zaterdagmiddag de verschillende podia afging. Zie haar foto's en lees haar bevindingen na de sprong.

Alabama Shakes in Bitterzoet: game, set and match

Alabama Shakes in Bitterzoet.

Daar staan we dan met z’n allen op een kluitje op de Dag van de Arbeid, in een gezonde spanning afwachtend op Dé Buzzband van het moment. Even daarvoor speelde Alabama Shakes zich alvast warm voor een miljoen televisiekijkers in De Wereld Draait Door, anderhalf uur later dan voor zo’n 350 man publiek in de lang van tevoren uitverkochte Bitterzoet. Ook voor de volgende, veel grotere show in de Utrechtse Tivoli zijn al geen kaartjes meer.

In bepaalde krochten van het wereldwijde web spelen zich koud drie weken na de release van heerlijk ruw, weinig-op-af-te-dingen-debuut Boys & Girls alweer vermoeiende discussies af over het al dan niet terecht zijn van de hype rond de band. Toch lijkt de niet te stuiten buzz simpel te verklaren: de even herkenbare als frisse en goudeerlijk klinkende mix van tientallen jaren oude blues, southern garagerock en soul plus de indrukwekkende, rauwe strot van frontvrouw Brittany Howard hebben simpelweg een enorme aantrekkingskracht op iedereen die zijn muziek graag puur, eerlijk en gepassioneerd heeft. Soms moet je gewoon niet moeilijk willen doen.

Motel Mozaïque, de zaterdag: klinkende overwinning voor Django Django

The Antlers op Motel Mozaïque. Foto: Hanneke Goldsteen

Luxeproblemen op festivals, wie heeft er niet ooit mee te maken gehad? Zo is het op de twaalfde aflevering van Motel Mozaïque mooi dat er met de clubs Bird en Mini Mall in de Rotterdamse Hofbogen twee extra locaties zijn gevonden om mooie acts in te programmeren. Met wel het gevolg dat het zeker op de tweede festivaldag nog moeilijker is om keuzes te maken. 

Een ongetwijfeld mooie avond in de schouwburg met gevoelige zielen als Lisa Hannigan, Ane Brun en Patrick Watson, of toch liever dansen bij Britse bands The Maccabees en smaakmaker Django Django? Rats On Rafts eens in hun eigen stad aanschouwen misschien, of toch de folkies van Boy and Bear uitproberen? Te veel om uit te kiezen kortom, maar voor het optreden van The Antlers trekken we het volle uur uit, met het schitterende album Burst Apart van vorig jaar nog vers in het geheugen.

Motel Mozaïque, de vrijdag: toch euforie bij desolaat Cold Specks, Moss op dreef

Cold Specks. Foto: Hanneke Goldsteen

Het is mooi om te zien, zoals festival Motel Mozaïque deze twaalfde editie nog meer dan voorheen zichtbaar bezit heeft genomen van de binnenstad. Los van alle optredens in de avonduren is er overdag op verschillende plekken meer te zien en te beleven dan ooit, ook voor de argeloze voorbijgangers. Plaza Mozaïque op het Schouwburgplein valt dit jaar op dankzij een groot, wit, opblaasbaar.... ding, straatmuzikanten (Torre Florim van De Staat kan er zomaar staan), een boekenmarkt en fijne stoeltjes die gerust meegesleept mogen worden...

En dan is het festival na vijf jaar ook teruggekeerd op de plek waar ooit station Hofplein was, tegenwoordig de Hofbogen genaamd, waar ook nieuw jazzpodium Bird en het zaaltje Mini Mall zijn gevestigd. Uiteraard zijn dit geschikte plekken voor 3voor12-sessies, een tentoonstelling en uiteraard optredens in de avond, terwijl er op het dak van de Hofbogen ook livemuziek is, plus de slaapplekken voor de nacht.

Verslag: The Twilight Sad voel je in al je ledematen

The Twilight Sad in EKKO. Alle foto's: Leonie Jansen.

Zolang er oordoppen bestaan, kan het geen kwaad om twee avonden achter elkaar een decibelmeter geregeld de 110db te zien overstijgen. Met andere woorden: Kicking the Habit had het genoegen de afgelopen dagen de optredens van The Twilight Sad in de Rotterdamse Rotown en in EKKO te Utrecht te hosten. En wij zagen beide avonden in twee goed gevulde zalen dat het goéd was. En we hoorden dat het lúid was.

De Schotse makers van neerslachtige en zeker live donderende, razende shoegazenummers hebben momenteel met hun nieuwe, wat elektronischer ingekleurde album No One Can Ever Know op zak een robuuste liveset in huis. Zo'n optreden dat door goed gebruik van dynamiek en bij het genre horend hoog volume niet alleen te horen, maar ook zeker in al je ledematen te voelen is. Lekker, houden we van.

Klankgevecht en sereniteit: Rumor 69 met Willem Tanke en Grouper

Liz Harris (foto: John Wiese)

Donderdagavond. De Domkerk in Utrecht stroomt flink vol voor de 69ste editie van Rumor: festival voor 'avontuurlijke en innovatie muziek op de scheidslijnen van jazz, pop en gecomponeerd'. Vanavond wordt die scheidslijn duidelijk aangegeven, terwijl de twee acts die we zien tegelijkertijd ook prima bij elkaar aansluiten en de onderlinge relatie goed tonen. 

Willem Tanke speelt een selectie van Livre du Saint Sacrement, een werk van de Franse componist Olivier Messiaen waarin pure klank wordt afgewisseld, soms wordt bevochten, door dissonanten. Grouper, project van Liz Harris, voert haar laatste project Violet Replacement uit: één lange soundscape die subtieler van klank is maar waarin net zo veel valt te ontdekken voor wie er naar op zoek gaat en zich overgeeft aan de muziek.

FabrIQ 2012, dag 2: Damien Jurado vindt zich ook live opnieuw uit, Xiu Xiu doordrenkt in wanhoop

Damien Jurado in de Verkadefabriek

De lat ligt hoog na de eerste avond van het FabrIQ-Festival in Den Bosch, waar we verwarmende folk en een imposante, multidisciplinaire rockshow voor de kiezen kregen. En dat waren alleen nog maar de Nederlanders plus enkele Zweden die al indruk maakten. Voor de uitgebreidere dag twee in de Verkadefabriek en poppodium W2 (een voormalige sigarenfabriek, vandaar) staan op het programma onder andere Damien Jurado – voor het eerst met band -, Francis, Chad VanGaalen en Xiu Xiu. Op papier beloofde dat al volop moois, en in de praktijk is het gelukkig niet anders.

We stappen de tweede dag in bij de Californische songschrijver Cass McCombs, in de theaterzaal van de Verkadefabriek. Veel is er niet bekend over de mysterieuze muzikant: hij schijnt een nomadenbestaan te leven en laat hier verder zelf ook niet veel over los. Het is eigenlijk alleen maar passend dat hij vandaag in het volslagen donker speelt, met slechts spaarzame verlichting die na het eerste nummer nog verder teruggeschroefd moet worden. Als halverwege het optreden vanuit het publiek 'Turn on the lights!' wordt geroepen, komt daar zonder aarzeling de reactie 'aaah, shut up!' van de muzikant op terug. Hij doet het erom, test het publiek uit, ook met de herrie die hij soms ineens uit zijn gitaar tovert.

FabrIQ 2012, dag 1: Kim Janssen's verwarmende folk tot verbluffende rockshow van Trippp

Kim Janssen in de Toonzaal

The Tallest Man On Earth, Suuns, Nils Frahm, Cloud Nothings... Zomaar enkele acts die al te bewonderen waren op de twee vorige edities van het FabrIQ-Festival ('festival of Intrusive Quality') in Den Bosch, ontstaan uit de samenwerking tussen boekingskantoor Belmont en Poppodium W2. Namen ook die zijn uitgegroeid tot enkele ware KtH-favorieten. Ook de derde, afgelopen weekend gehouden editie bood bij voorbaat al enkele namen waar we graag warm voor lopen: wat te denken van Damien Jurado, Cass McCombs en Xiu Xiu? Die moeten nog even wachten (tot de zondag), eerst is er het voorgerecht op de zaterdagavond waar muziek uit Zweden en Nederland centraal lijkt te staan.

Het festival begint in de Toonzaal voor een ‘surprise act’ als opening van het festival: het Zweedse Pole Siblings van Johan Stolpe en ene Sofia. Een échte verrassing kun je het ook weer neit noemen: hier staat namelijk tweederde van Idiot Wind, later op de avond geprogrammeerd, en zodoende spelen deze twee veel vaker samen. Een kopje thee, een glaasje wijn en een banjo vooraan op het podium; het is tekenend voor de band. Te horen: een mooi warm, rond gitaargeluid dat door een miniversterkertje wordt gehaald in de zaal van deze oude synagoge en samenzang als die van twee geliefden die zachtjes in elkaars armen liggen. Het geluid wordt door de galm van de zaal soms tot grootsheid gedreven.

Verslag: Willis Earl Beal brengt een wonderlijke combinatie van soul, blues en spoken word

Het verhaal gaat dat de 23-jarige Willis Earl Beal uit Chicago vanwege medische redenen werd afgewezen voor het Amerikaanse leger. Hij verhuisde naar New Mexico en schreef honderden liedjes als therapie voor zijn depressie. Goed verhaal, lekker kort ook. En het maakt de lofi opgenomen muziek op zijn debuut Acousmatic Sorcery - binnenkort uit op XL Recordings – nog een stuk intrigerender. Op die plaat presenteert Beal zich als een soort donkere Tom Waits die in een ton met soul is gevallen. Hondsrauw en recht in je gezicht.

Bij zijn Nederlandse livedebuut in een redelijke gevulde Paradiso-bovenzaal schotelt Beal de toeschouwers echter meer soul dan Waits voor. Waar hij op plaat soms nog wat té gekunsteld, té arty en bedacht, té geacteerd wil klinken, is het live veel meer to the point. Wat ook niet gek is met slechts een ouderwetse taperecorder als begeleiding.