recensie

Review: Iggy Pop - Post Pop Depression

Vanuit het niets kwam een paar maanden terug de aankondiging van Post Pop Depression: een samenwerkingsalbum van Iggy Pop en Josh Homme (Queens of the Stone Age, Eagles of Death Metal), dat muzikaal verder wordt ingekleurd door Dean Fertita (Queens of the Stone Age) en Arctic Monkeys-drummer Matt Helders. Niet alleen de aankondiging viel te scharen onder het kopje ‘opmerkelijk nieuws’; Iggy Pop zegt dat dit 17e studioalbum van hem weleens het laatste kan gaan worden. Zo’n onheilspellende opmerking doet je afvragen of hij misschien verwacht er binnenkort al niet meer te zijn. En zo ja: zijn daar aanwijzingen voor te vinden zijn op Post Pop Depression?

“I’m gonna break into your heart, I’m gonna crawl under your skin…” croont Iggy Pop in albumopener Break Into Your Heart verleidelijk. Daaronder speelt Josh Homme een voor zijn stijl zo kenmerkend riffje dat je meteen meesleurt in zijn bedwelmende wereld vol Californische woestijnwaanzin. Die stoffige woestijngekte bewoont natuurlijk al Homme’s muzikale creaties, maar is ook vooral op dit - ook in de woestijn geschreven - album alom aanwezig. De combinatie doet Iggy Pops woorden bijna profetisch klinken en zo kruipt hij, zoals aangekondigd, inderdaad toch maar mooi onder de huid.

Een rocklegende van bijna 69 jaar oud die aankondigt wellicht zijn laatste album te hebben gemaakt en die hierop indringender klinkt dan ooit. Je kunt natuurlijk krampachtig doen alsof het niet zo is, maar de gelijkenissen met David Bowie’s Black Star, dat in januari zo abrupt zijn afscheid bleek te zijn, zijn minstens opvallend te noemen. Maar waar Black Star vooral in raadsels sprak, gaat Post Pop Depression explicieter in op het onderwerp van de dood. Voor Iggy Pop een onderwerp van belang gezien zijn positie in het rap kleiner wordende groepje met nog levende legendes. En voor Homme al net zo belangrijk gezien zijn bijna-doodervaring op de operatietafel een aantal jaar geleden. Ook kwam de aanslag van 13 november 2015 op het Parijse Bataclan voor Homme erg dichtbij; hij is immers de mede-oprichter van The Eagles of Death Metal die daar die avond speelden.

“Where is American Walhalla? Death is a pill that’s hard to swallow. Is anybody in there? And can I bring a friend?” informeert Iggy ingetogen naar het hiernamaals in American Walhalla. En in het venijnige, catchy In the Lobby laat Iggy ons weten dat hij hoopt vanavond nog niet te sterven. Nee, vrolijk klinkt dat niet, maar misschien is het dat toch wel. Als er één thema is op Post Pop Depression waarvoor de hoofdrol is weggelegd, dan is dat ongetwijfeld de dood. De dood lijkt te zijn verweven in alle facetten van de muziek en schuilt om elke hoek. Maar het zo duidelijk adresseren van de dood blijkt voor Iggy Pop een soort onverwacht levenselixer te zijn. Post Pop Depression lijkt een moderne redenering à la René Descartes: ‘Ik musiceer nog, dus ik ben’. En daar kan geen doodsdreiging tegenop. Met een beetje fantasie is het prachtige stukje klassieke muziek aan het eind van Sunday een hoopvolle onderstreping van dat idee.

Al met al is Post Pop Depression van begin tot eind een innemende reis langs dit pad van berusting in een dood die wordt bezworen door te leven. Uitsmijter Paraguay sluit een sterk album af met een flinke lading kippenvel: “Wild animals they do. Never wonder why. Just do what they goddamn do,” zingt Josh twee keer spookachtig en staccato. Iggy neemt het woord over van Josh en bezingt hoe hij, zonder het zijn geliefden te laten weten, voorgoed vertrekt naar Paraguay: “I’ll have no fear, I’ll know no fear, so far from here, I’ll have no fear. Lalalala lalalala…”.

Nee, bang is Iggy niet om naar de hemel, euh, Paraguay te gaan. Dat weten we omdat hij luid en duidelijk nog hier en onder ons is. Luister maar naar de authentieke Iggy rant op het eind van Paraguay. Dat hij nog maar heel lang bij ons mag blijven..

Post Pop Depression verschijnt komend weekend via Caroline en is al te streamen via NPR First Listen. Op 10 mei staan Iggy Pop, Josh Homme en de rest in de Heineken Music Hall, Amsterdam.

  • op di. 15 maart 2016, 11:22 uur


comments powered by Disqus