recensie, aaa-list

Review: Heron Oblivion - Heron Oblivion

De mooiste en fraaist gezongen folkliederen van het nog prille jaar zijn te vinden op dit zelfgetitelde debuutalbum van kwartet Heron Oblivion uit San Francisco. Al is het wel zo dat deze band op gezette tijden momenten van verstilde schoonheid luidruchtig aan flarden rijt met zwaar psychedelisch gitaarwerk en bakken vol noise. Alsof Fairport Convention muziek is gaan maken met Black Mountain of Crazy Horse, zo klinkt Heron Oblivion ongeveer op deze indrukwekkende plaat.

Het in San Francisco gevestigde Heron Oblivion mag dan een nieuwe band zijn, alle leden maken al ruim tien jaar muziek. Zo speelden bassist Ethan Miller en gitarist Noel Von Harmonson in het vorige decennium drie albums vol met de Californische rockband Comets On Fire, terwijl laatst genoemde ook met Sic Alps en Six Organs Of Admittance werkte. Gitarist Charlie Saufley maakte deel uit van minder bekende psychrockband Assemble Head In Sunburst Sound uit San Francisco. Drummende zangeres Meg Baird is oorspronkelijk afkomstig van de Amerikaanse oostkust: zij zong in de folkband Espers uit Philadelphia en bracht meerdere soloplaten uit, vorig jaar nog Don’t Weigh Down The Light.

Toen deze vier bevriende muzikanten in de loop van 2014 nu en dan begonnen te jammen, gebeurde er duidelijk iets bijzonders. Jams werden concrete songs, er kwamen optredens als support voor The War On Drugs en er werd uiteindelijk in thuisstad San Francisco een album opgenomen dat de oortjes op de burelen van Sub Pop in Seattle deed klapperen. Begrijpelijk, want deze zeven veelal uitgesponnen en donkere nummers zijn stuk voor stuk schitterend.

Het is onvermijdelijk de stem van Baird die je als eerste deze op eind jaren zestig geënte folkmuziek intrekt, alsof je een tijdmachine naar eind jaren zestig pakt. Zij zingt eigenlijk krachtig en toch breekbaar tegelijk, en loepzuiver, richting Ashley Hutchings uit de vroege periode van sixties folkies Fairport Convention of Grace Slick van Jefferson Airplane. Ook muzikaal klinkt Heron Oblivion als een soort ruwere versie van deze bands, althans op de momenten dat Miller en Von Harmonson geen gierende gitaarstormen ontketenen.

Plaatopener Beneath Fields zet perfect de toon voor het geluid en de aanpak van Heron Oblivion. Na een verstilde en mysterieuze opening, scheuren de gitaristen zo halverwege de schoonheid gretig aan flarden met venijnige noise en psychedelisch gitaarwerk, waarna de storm na zo’n zes minuten weer gaat liggen en een flets zonnetje weer doorbreekt vanachter de donkere wolken. Het is met name het contrast tussen Baird’s wonderschone stem en vol natuurreferenties zittende teksten enerzijds en het tamelijk ruwe geweld anderzijds dat hier fantastisch werkt. En hoe luid de gitaren ook janken, de schoonheid wordt nooit helemaal verdreven. Sterker nog: de elementen versterken elkaar.

Puntiger nummers als Oriar en Faro rocken van begin tot eind stevig en zijn evengoed sterk. Maar uiteraard is een band als deze op zijn best als flink de tijd wordt opgenomen voor een beheerste, spannende opbouw. Het toppunt daarvan is het tien minuten klokkende, traag slepende middenstuk Rama, waarin na tergend lang opbouwen toch nog de verlossing komt in de vorm van een intense climax.

Extra mooi aan dit Heron Oblivion-album is dat de twee mooiste liedjes voor het laatst zijn bewaard: afsluiters Seventeen Landscapes en Your Hollows hebben de ontroerendste zangmelodieën, opnieuw verder versterkt door grommende en gierende gitaarpartijen. De tussen lieflijke momenten en bruut geweld heen en weer geslingerde luisteraar hapt hierna naar adem en zet deze opmerkelijke parel van een debuut met liefde nog eens op.

Heron Oblivion is verschenen via Sub Pop/Konkurrent en is te streamen via Spotify. Er staan op dit moment nog geen optredens van Heron Oblivion in Nederland gepland.

  • Joris op di. 8 maart 2016, 21:10 uur


comments powered by Disqus