recensie, achtergrond

Op Our Blood zegt I Am Oak 'ja' tegen het leven en de liefde

Geert van der Velde maakt muziek als The Black Atlantic en schrijft wel eens iets op Kicking the Habit. Met Thijs Kuijken van I Am Oak vormt hij tevens Black Oak. Hij was afgelopen tijd van dichtbij getuige van Thijs' privéperikelen én van de totstandkoming van het schitterende nieuwe I Am Oak-album Our Blood. Daarover schrijft Geert hier.

Ik weet niet meer precies wat ik tegen Thijs zei, de ochtend dat zijn vader was overleden.

Het was vroeg. Het was eind februari 2014. De zon was nog niet op. Ik zat met mijn kinderen aan de ontbijttafel in de keuken. Thijs was blijven logeren zodat we samen op tijd konden vertrekken voor een tour die we die dag zouden beginnen.

Toen hij fris uit de douche beneden kwam, vroeg ik hem of hij goed had geslapen. Daarop antwoordde hij heel rustig dat het niet zo goed gelukt was. Hij was ergens midden in de nacht wakker gebeld met het nieuws dat zijn vader was overleden. Daarna was hij wakker in bed blijven liggen totdat zijn wekker af was gegaan om op te staan.

Het nieuws kwam niet onverwacht. We wisten dat zijn vader, die nog niet zo lang geleden was geïndiceerd met een heel agressieve vorm van kanker, er binnen een maand niet meer zou zijn. De tour zou twee weken duren. Zijn pa had het al langer uitgehouden dan verwacht. We hoopten dat we de tour net op tijd zouden kunnen afronden. We wisten ook niet zo goed wat we anders hadden moeten doen. Muziek maken en toeren, dat is ons beroep. De tour verzetten terwijl I am Oak net een maand geleden een nieuw album had uitgebracht en we twee weken daarna ook nog de verrassingsrelease van onze bands hadden uitgebracht? We moesten het maar gewoon proberen.

Die ochtend zouden we richting oostelijk Duitsland vertrekken. Het liep anders. Thijs ging terug naar zijn ouderlijk huis om te helpen met de voorbereidingen voor de begrafenis. Zijn gitaar liet hij bij mij achter voor op tour. Uiteindelijk heeft hij maar zes dagen van de tour afgelast. De overige negen shows hebben we gewoon gespeeld.

Thijs zijn vader overleed op een zondagnacht. De daaropvolgende zondagavond stond Thijs in Berlijn in zijn eentje op het podium voor een volle zaal. Iedereen hing een uur lang aan zijn lippen. Kensington kwam bier drinken. Zij waren daar in de studio bezig met de opnames van wat Rivals zou worden. Het was een mooie avond.

We hebben het er daarna veel over gehad tijdens die tour, in de lange autoritten naar de volgende shows. We waren slechts met zijn tweeën. Thijs vertelde dat hij die zaterdagavond nog met zijn pa een sigaar had gerookt en whisky had gedronken. Dat moest nog even. Het was geen donkere tijd geweest vanaf het moment dat hij wist dat hij niet lang meer te leven had. Er was nog ontzettend veel lol en wil om het leven te vieren. Als je de dood accepteert als de onherroepelijke keerzijde van het leven, dan rest je ook niets anders te doen dan gewoon je gitaar weer op te pakken en te gaan spelen. Thijs zijn vader wou dat ook voor hem.

Gek genoeg werd het daardoor voor ons beide de meest ontspannen tour ooit. Terugblikkend denk ik dat dit grotendeels kwam door de opluchting die kwam met de dood. Het was geen eindeloze lijdensweg geworden. Er was ruimte voor afscheid geweest. En zijn vader had op een ongelooflijk wijze iedereen van kracht voorzien. Ik vind het jammer dat ik die man nooit heb ontmoet.

We zijn nu iets meer dan twee jaar verder, en ik schrijf dit op een vroege zondagochtend terwijl mijn kinderen beneden het ontbijt al op hebben en aan het spelen zijn. Our Blood staat op, het net verschenen nieuwe album van I Am Oak. We hebben het album al maanden geleden gekregen. Als we met de familie in de auto ergens naartoe rijden, dan vraagt mijn dochter meestal: “Mag de muziek van Thijs op?” Zij heeft geen idee van de ontstaansgeschiedenis of de context waarin het geschreven is en is daarmee de meest onschuldige en tegelijkertijd de meest onpartijdige I am Oak-fan van ons allemaal. Haar favoriete nummer is Volcano, want het gaat volgens haar over een vulkaan.

Als mijn vrouw ’s ochtends vroeg naar haar werk rijdt, zet ze Our Blood op. Haar favoriete nummer, en ook die van mij, is Own. Ik kan het bijna niet luisteren zonder een brok in mijn keel te krijgen. Maar eigenlijk is het objectief gezien een opbeurend nummer. Een nummer dat gaat over acceptatie. Ik hoorde een eerste versie van Own tijdens een soundcheck voorafgaand aan een gezamenlijk solo-optreden in Rotterdam, een paar maanden na die tour. Ik weet niet of Own het eerste nummer is dat Thijs schreef voor Our Blood. I am Oak heeft een hele bibliotheek aan onuitgebracht materiaal waar je zo nog een album van uit zou kunnen brengen. Maar het voelde toen wel als een keerpunt.

In hetzelfde anderhalve jaar dat Our Blood werd geschreven, schreef Thijs met mij tegelijkertijd de muziek voor Equinox, het debuutalbum van onze inmiddels nieuw gevormde band Black Oak, dat in april verschijnt. De equinox is het moment waarop de zon zo staat dat de lengte van de dag en nacht precies even lang zijn. Ik vond het een mooi woord met een mooie betekenis als metafoor voor het leven. Thijs gaf de doorslag voor de keuze voor die titel. Hij vond de titel perfect.

Nu pas besef ik hoe toepasselijk die titel is voor de tijd waarin dat album geschreven is. Ik denk eigenlijk dat het helemaal niet zo bewust is gekozen. Zo is Thijs niet. Hij is iemand die heel intuïtief schrijft en werkt. Hij schudt liedjes achteloos makkelijk uit zijn mouw. Tegelijkertijd is hij een ambachtsman met oog voor detail en een heel specifieke standaard voor wanneer iets werkt of niet. Voor wanneer iets af is. I am Oak’s muziek is in de basis altijd simpel, tastbaar en herkenbaar. De vernuftigheid zit hem in die details.

De verschillende tussenversies die ik, altijd na herhaaldelijk aandringen, van Our Blood heb gehoord waren eigenlijk veel vreemder en experimenteler dan wat ik tot dan toe van I am Oak gewend was. Misschien omdat Thijs zelf worstelde met alle ontwikkelingen in zijn leven. Hij was namelijk smoorverliefd. Vlak na die gezamenlijke tour ging hij terug naar Duitsland om daar wat meer tijd door te brengen met Angelina, de vrouw die nu alweer bijna twee jaar zijn vriendin is. Op vier nummers van Our Blood zingt zij mee. Ze verhuisden een half jaar later voor een korte periode samen naar Parijs waar zij tijdelijk studeerde, zodat hij daar in alle rust aan Our Blood kon werken.

Toch is ook daarvan volgens mij uiteindelijk niet veel op het album terecht gekomen. Uiteindelijk is het grotendeels gewoon thuis gebeurd op zijn zolderkamer in Utrecht. Our Blood klinkt muzikaal dan ook heel vertrouwd. Het is een gebalanceerd album. Een soort dwarsdoorsnede van alle verschillende ringen waaruit I am Oak muzikaal bestaat. Tekstueel gezien is het daarentegen het meest tastbare en persoonlijke werk tot nu toe. I am Oak,

Thijs, mag zich graag bedienen van natuurmetaforen om zijn eigen gevoelens te bedekken. Our Blood is in dat opzicht veel naakter. De teksten zijn opener en duidelijker. De verwijzingen naar de natuur zijn er nog steeds, maar ze worden veel vaker afgewisseld met persoonlijke ontboezemingen. Ondanks dat het album in het teken staat van het overlijden van zijn vader, is het geen treurig album. Het nummer Woven In bijvoorbeeld klinkt op het eerste gehoor melancholisch, maar het zou zo over dat smoorverliefde gevoel kunnen gaan, wanneer je zo enorm verlangt naar iemand dat je die persoon een onderdeel van jezelf zou willen maken. Vurige, bezittelijke liefde.

En daar zit dan ook de kracht van Our Blood. Het is geen gelaten, treurig album. Het is juist een album dat ondanks alle pijn en verdriet volmondig ‘ja’ zegt tegen het leven en vooral ‘ja’ tegen de liefde.

Oud Blood is verschenen op Snowstar Records en is ook te beluisteren via Bandcamp (hieronder) of via Spotify.

  • op zo. 6 maart 2016, 20:25 uur


comments powered by Disqus