recensie, aaa-list

Review: Quilt - Plaza

Af en toe stuit je op zo’n plaat die bijzonder goed is, maar dan op zo'n achteloze, bijna stiekeme manier dat de kwaliteit je pas na twee weken en tien draaibeurten opvalt. Die tien draaibeurten heb je er voor je het weet opzitten omdat je steeds onbewust naar die plaat teruggrijpt, nietsvermoedend een gezonde verslaving tegemoet. Plaza, het derde album van kwartet Quilt uit Boston, is precies zo'n plaat. Een perfect afgemeten popplaat met tien volmaakte, knappe liedjes, die stuk voor stuk klinken alsof ze de makers ervan geen spatje moeite hebben gekost.

Voorganger Held In Splendor viel twee jaar terug ook al op dankzij een handvol sterke, opbeurende indiepopliedjes, maar het afgelopen jaar in Atlanta geschreven en in Brooklyn opgenomen Plaza is werkelijk een enorme sprong vooruit. En dan te bedenken dat veel van de nummers zijn gebaseerd op oudere demo’s; de band wist eindelijk wat ze ermee aan moesten.

Op Plaza gaat Quilt een stuk dieper, al hoor je dat misschien niet meteen, zoals deze Beatle-esque liedjes in eerste instantie bedrieglijk kabbelend en onopvallend aan je voorbij trekken. Laat dan de chamberpop-achtige eerste single Eliot St. de eerste trigger zijn om je dieper Plaza in te trekken, met z’n opvallende chique Britse toontje, loepzuivere samenzang en een heerlijk strijkarrangement, dat qua sfeer op de een of andere manier aan Saint Simon van The Shins doet denken.

Quilt is kortom een band die zich steeds meer heeft bekwaamd in fluwelen melodieën, afwisselend gezongen door gitaristen Anna Fox Rochinski en Shane Butler. Die laatste zet soms een ietwat gekunsteld Brits accent op, die in combinatie met de muziek soms aan The Kinks doet denken, zeker in gedreven uptempoliedjes als Searching For en fellere afsluiter Own Ways.

Rochinski heeft een stem van het verleidelijker en zoetere soort, die het best tot zijn recht komt in lekker lome liedjes als Your Island, Something There of de licht psychedelische, langzaam ontwakende plaatopener Passersby. De koortjes van Rochinski en Butler zijn altijd om door een ringetje te halen, maar nog het meest in het genoemde Eliot St., het speels gearrangeerde O’Connor’s Barn of het losjes groovende Hissing My Plea, waarin opnieuw strijkers een fraaie bijrol spelen.

Quilt maakt kortom typisch van die knappe liedjes die niet zelf in je gezicht uitschreeuwen hoe goed ze in elkaar steken, maar waarin onder de oppervlakte van alles gebeurt. Pareltjes vermomd als niks-aan-de-hand-liedjes. Iedereen die ook van bands als The Duke Spirit of Avi Buffalo houden, hebben dit voorjaar aan Plaza een prachtplaat van grote klasse om te ontdekken.

Plaza is verschenen via Mexican Summer/4AD en is streambaar op Spotify. Op woensdag 10 mei speelt Quilt in Paradiso, Amsterdam.

  • Joris op wo. 2 maart 2016, 20:35 uur


comments powered by Disqus