recensie

Review: Animal Collective - Painting With

Nooit gedacht de volgende zin nog eens te moeten opschrijven. Het nieuwe album van Animal Collective valt tegen. Het gekke is: aan de vindingrijkheid of de meeste hyperactieve liedjes zelf op Painting With ligt dat niet zo zeer...

Het lijkt er vooral op dat de band uit Baltimore ergens tijdens de drie jaar lange studiopauze haar gretige spontaniteit en onderlinge chemie goeddeels is kwijtgeraakt. Ooit zag je bij het horen van Animal Collective als bezetenen rondspringende muzikanten voor je, nu nauwkeurig puzzelende mannen op een laptop. En opeens moesten de liedjes kort zijn, en daar is Animal Collective toch echt minder goed in.

Volop avontuurlijke, intuïtieve experimenteerdrift (‘alles kan, alles mag’) vermengd met een soort uitbundige sense of wonder en onbevangen speelsheid, dat heeft altijd de beste muziek van het voortdurend transformerende Animal Collective opgeleverd. En veel prachtige liedjes natuurlijk, inclusief al hun gekkigheidjes. Of het nu freakfolk was op Sung Tongs (2004), afwisselend mooie en geflipte psychedelica op Feels (2006) of volbloed elektronica gemixt met Beach Boys-pop op meesterwerk Merriweather Post Pavilion (2009), de muziek en alle maffe ideeën die de band op ons afvuurde bruisten altijd van het leven. Zelfs op het voorlaatste album Centipede Hz. uit 2012, een stuk grilliger van toon en nogal onderschat, was dat nog het geval.

Nog nooit zat er zo’n lange pauze tussen twee Animal Collective-albums als tussen Centipede Hz. en Painting With, misschien heeft een en ander daarmee te maken. Ook de oude gewoonte om lekker uitgebreid te toeren met bijna uitsluitend nieuw werk dat nog niemand had gehoord, werd helaas niet opgepakt. Na voor hun doen lange tijd kwamen Avey Tare, Geologist en Panda Bear – Deakin doet net als op Merriweather niet mee – bij elkaar met dit keer het doel om een toegankelijker popplaat te maken. Het sleutelwoord? Techno Ramones! Kort en krachtig dus, en zo geschiedde, maar het vervelende is dat grofweg de helft van de tracks op Painting With wel heel schetsmatig zijn. Ze hadden zo’n tournee wel kunnen gebruiken om verder te rijpen.

Zo zul je zien dat de best uitgewerkte tracks op Painting With het sterkst zijn, ook omdat ze de vier minuten overstijgen . Dus is er bij vertrouwd vrolijk stuiterende plaatopener FloriDada nog geen vuiltje aan de lucht, terwijl je het malle refreintje met zonnige Dadaïsme-hints direct meefluit. Dan heb je een van de levendigste en leukste momenten van de hele plaat meteen wel gehad: Hocus Pocus en Vertical luisteren op zich lekker weg als vintage Animal Collective-psychpop met de dwarse beats, een keur aan vreemde geluiden en de herkenbare Beach Boys-achtige koortjes van Panda Bear en Avey Tare. Maar op dit punt hoor je het al: de lastig grijpbare vreugde van weleer ontbreekt. Terwijl die op (spannender) soloplaat Panda Bear Meets The Grim Reaper van een jaar geleden wel aanwezig was.

Single Lying In The Grass is als grimmiger buitenbeentje nog een van de hoogtepunten, omdat hier enigszins de ruimte wordt genomen voor opbouw: over elkaar heen buitelende stukjes zang, dissonante blazers uit het Midden-Oosten en nerveuze elektronica missen hun claustrofobische effect niet. Het Techno Ramones-idee hoor je het best in het middenstuk: The Burglars en Natural Selection vliegen voorbij en hebben beide de mooiste koortjes.

Helaas brengt het concept ook puntige tracks met zich mee die stuurlozer en afgeraffeld aanvoelen (Bagles In Kiev, Spilling Guts). Dan is jongste single Golden Gal tegen het slot een opluchting. Ze hebben het dus nog wel in zich, zo’n sterk opgebouwde song met poppy hook om te zoenen. Dat is prettig nadat het voortdurend zingend afwisselen van lettergrepen door Avey Tare en Panda Bear net wat eentonig begon te worden.

Painting With een sléchte plaat noemen zou veel te ver gaan; het blijft Animal Collective en al met al zijn deze veertig alle kanten opvliegende minuten heel onderhoudend. Maar toch wil dit tiende Animal Collective-album als geheel maar niet tot leven komen zoals het oudere werk en gaan te veel momenten te makkelijk je ene oor in en het andere oor uit. Animal Collective heeft op Painting With geschilderd met alle kwasten en kleuren die ze te pakken konden krijgen, maar het levert dit keer slechts een drie sterren-schilderijtje op, zonder enthousiast kloppend hart. Wat zeker voor deze grensverleggende band kortom een tegenvaller mag heten.

Painting With is verschenen via Domino/V2 en is streambaar via Spotify. Op zaterdag 2 april speelt Animal Collective op het Haagse Rewire-festival, met die dag ook o.a. Battles, Anna Meredith, Factory Floor, Ben UFO en Not Waving.

  • Joris op vr. 19 februari 2016, 15:25 uur


comments powered by Disqus