recensie

Review: Ty Segall - Emotional Mugger

Ty Segall kun je hoog waarderen vanwege zijn belachelijke productiviteit en de constante kwaliteit van zijn muziek. En anders wel om zijn onvoorspelbaarheid, zelfs na alweer acht jaar van talloze platen en singles. Was zijn vorige album Manipulator tussen alle zijprojecten door nog zijn ultieme proeve van groots en gevarieerd songschrijverschap - dure woorden, maar wel waar -, met het nieuwe Emotional Mugger maakt hij opeens een gierende U-turn naar de gevaarlijke gekte van de begindagen. Naast hondsrauw klinkt hij hier vooral ook… vreemder dan ooit.

Dat krijg je dus als Segall eens met wat andere muzikanten werkt dan zijn vaste clubje (o.a. Cory Hanson en Evan Burrows van Wand plus No Age-producer F. Bermudez) en als hij ‘de blik naar binnen keert’, zoals dat heet. Hij is voor Emotional Mugger (video-uitleg door de man zelf alhier) dieper zijn psyche ingedoken, als we het bericht bij de vroeg verspreide VHS-tape met de plaat erop mogen geloven.

Het mag dan niet verbazen dat de muzikale vertaling ervan heerlijk verknipt is, via een set lekker ruwe songs vol opzettelijk valse noten op en onder de vuile riffs en dwarse ritmes. Segall zelf sneert er intussen een partij op los, met als rode draad de instant bevrediging van onze menselijke behoefte cq. verslavingen. De consequent gebruikte metafoor: snoepgoed. Welk soort snoepgoed? Drank? Drugs? Seks? Eten? Dat mag u zelf bepalen.

Aan puntige, snelle garagerockbrokken doet Segall hier nauwelijks (hooguit in Candy Sam), wel aan opzettelijk rommelige en log voortbewegende stukken seventiesrock, zoals in opener Squealar of in sleutelstuk Emotional Mugger/Lion Priestess. Opvallend zijn de Beatles-achtige productietrucs, zoals het steeds veranderende drumgeluid – die drums van Charles Moothart (Fuzz) klinken in de basis wel lekker licht – of in de panische versnellinkjes in het traag slepende Californian Hills. Drum- en gitaarpartijen schieten afwisselend uiterst links of rechts je oren in, terwijl tegen het einde van de plaat in W.O.U.T.W.S diverse flarden van nummers op amper beluisterbare wijze aan elkaar gelijmd zijn. Yep, een soort eigen Revolution 9, maar dan gelukkig korter.

Daar is wel meteen de grootste makke van Emotional Mugger: het slot met dit fragmentarische stuk en middelmatige trage afsluiter The Magazine zijn eufemistisch gesteld niet de beste stukken die je ooit van Segall hoorde. En ja, op gegeven moment weten we het wel met die snoepmetafoor. Het maakt Emotional Mugger tot een wat onevenwichtiger plaat dan we van hem gewend zijn, al staan daar wel weer alles omver stotende kneiters als Diversion en single Candy Sam tegenover. Dankzij zulke hoogtepunten en de heerlijk trashy feel van de plaat, is Emotional Mugger toch gewoon weer een must voor de Ty Segall-fans. Die zich natuurlijk allang afvragen: wat gaat ‘ie hierna weer doen?

Emotional Mugger is uit via Drag City en staat helaas niet op Spotify. Check hieronder wel een bijzondere mini-film van een kwartiertje. Eind juni komen Ty Segall & The Muggers naar festival Down The Rabbit Hole in Beuningen.

  • Joris op wo. 3 februari 2016, 17:24 uur


comments powered by Disqus