concertverslag

Tame Impala in de HMH: van 'fuckin' idiot' naar Idols-kandidaat

Tame Impala op Lowlands. Foto: Peter Boorsma

Vrijdagavond 29 januari, een uurtje of negen, in de Heineken Music Hall. In de zaal schijnt al een hele poos een groene laser op het midden van een as, die doet denken aan het vizier van een geweer. Hoe spannend ook, die illusie wordt snel opgeheven als de laser in steeds grotere cirkels om de as gaat draaien, in steeds meer motieven die eigenlijk nog veel interessanter zijn. Cirkels worden spiralen worden ovalen, tot er niets meer overblijft dan chaotische groene strepen op het doek. Dat is het moment waarop Kevin Parker en zijn bandleden van Tame Impala het podium op komen lopen.

Kevin Parker is in zijn teksten altijd overgekomen als een onzeker en gevoelig mannetje. Snel op zijn pik getrapt en daardoor graag geïsoleerd van andere mensen. Solitude is immers bliss. Toch loopt Parker ietwat sukkelig, maar vooral losjes het podium op. ‘For us, it’s a big joke that we’re playing these big shows,’ vertelde hij ooit in een interview met Pitchfork. ‘It’s completely absurd, because we’re just us; I’m just fuckin’ Kevin. We’re just these fuckin’ idiots onstage.’

Dat is wel een beetje te zien wanneer Parker bij opener Let It Happen zijn gitaar weglegt en eventjes niets te doen heeft. Hij schudt flamboyant met zijn heupjes, als een houterige Josh Tillman, en loopt ongemakkelijk rondjes over het podium tot hij weer ijzersterk terug kan keren met zijn bijzonder krachtig klinkende stem. Dan is Parker weer zichtbaar in zijn element. Zo zien we hem het liefst.

Toch heeft de Tame Impala-baas als entertainer wel het een en ander geleerd sinds doorbraakplaat Currents uit is. Zijn praatjes tussen de nummers door zijn enigszins soepel, hij oogt zelfverzekerd en hij schaamt zich niet om hier en daar een vrouwelijk pasje te tonen of zijn handen in de lucht te gooien. Bij een loepzuivere uitvoering van Yes I’m Changing (ondanks het gebrek aan die sneeuwvlok-klavecimbel die het nummer maakt) loopt Parker met de microfoon in twee handen over het podium, bijna als een soort Idols-kandidaat. Parker lijkt momenteel een soortgelijke transformatie door te gaan als Alex Turner rond derde Arctic Monkeys-album Humbug, iets dat je bij die ook al formidabele Lowlands-show van vorig jaar ook al kon zien.

Op gegeven moment gaat hij zelfs op het podium zitten, zodat hij wanhopig gillende meisjes direct in de ogen kan kijken terwijl hij zingt. Dan zie je zijn voorliefde voor platgeproduceerde Britney-pop toch terug. Door Parkers klungelige aanpak kan hij het echter donders goed hebben. Hij gedraagt zich soms weliswaar alsof hij in een boyband zit, maar hij meent het niet verkeerd.

Het geluid in de HMH is overweldigend goed. De mix tussen instrumentatie en stem is, zoals het Parker betaamt, tot in de puntjes geperfectioneerd. De twee synths weten soms in een harmonieuze overdrive te raken, in elkaar gewikkeld waardoor er een zware muur van geluid ontstaat. Zo eentje die de pupillen doet verwijden en de armhaartjes doet stijgen. Parkers stem, die eerder wel eens vals en instabiel wilde zijn, klinkt nu vol en dik en raakt direct doel. Bij de eerste tonen heeft hij uw verslaggever – en vast vele anderen – al bij de lurven.

Wat minder geslaagd is de ietwat overdadige inzet van confettikanonnen, drie keer maar liefst. Het eerste confettibombardement zit al vroeg in de set, bij opener Let It Happen, net een telletje mis getimed. De tweede keer in de toegift, bij persoonlijke favoriet Feels Like We Only Go Backwards, en de derde keer nogal nutteloos bij absolute afsluiter New Person, Old Mistakes. Parker zet hier het hele publiek trouwens op het verkeerde been door te melden dat ze een ‘brand new song’ gaan spelen. ‘Something they’d never done before’. Dan is die reeds bekende, zojuist door Rihanna gecoverde track een kleine tegenvaller, maar vooruit: Tame Impala speelde ‘m nog niet eerder live. Dat bedoelden ze eigenlijk.

Als je voor de derde keer de confetti in je gezicht krijgt, zou je bijna denken dat je bij een Coldplay-concert terecht bent gekomen. Maar uiteraard gaan wel alle telefoons uit de zakken. Want op Instagram ziet het er immers mooi uit. Daar waren we van tevoren wel een klein beetje bang voor: dat met name de nieuwe fans ‘die band van dat ene liedje’ graag wilden zien, om te laten zien dat erbij waren.

Maar u kunt vredig slapen vanavond: oudere nummers worden ook met grandioos applaus ontvangen. Er wordt zelfs gedanst bij nummers als Mind Mischief en bij een excellente uitvoering van Elephant gaan de vuisten in de lucht. Apocalypse Dreams, de afsluiter van de reguliere set, ramt net iets zwaarder, net iets psychedelischer en net iets langer door, waardoor het zich ontvouwt tot absoluut hoogtepunt. Parker geniet zichtbaar en het publiek geniet met hem mee.

In die voelbare herkenning door het publiek van het oeuvre merk je hoe groot Tame Impala in korte tijd geworden is. Op de oude nummers wordt geswingd, nieuwe nummers (‘Cause I’m a Man) worden letterlijk naar Parker toegeschreeuwd. Tame Impala is uitgegroeid van een ietwat obscure, psychedelische rockband tot een heuse stadionact met meezingers. En dat past ze verdomd goed.

  • op za. 30 januari 2016, 15:05 uur


comments powered by Disqus