recensie

De Staat - O

Het is heerlijk grasduinen door de lijst met favorieten die Torre Florim, zanger en drijvende kracht achter De Staat, op Spotify heeft aangemaakt: I'm His Girl van Friends, I'm Going SLightly Mad van Queen en Satellite van The Kills. Krachtvoer voor de eclectische muziekliefhebber. En je hoeft niet lang te wachten om deze combinatie van hiphop, jaren '90 synthesizerpop en zwaar groovende rock terug te horen op O, het vierde album van De Staat.

Openingstrack en eerste single Peptalk begint met de monsterriff, zware groove en het sarcastisch aanvoelend gitaardeuntje dat we zo van De Staat kennen. Maar dan: synthesizers. Rocco Hueting speelt met enkele tergende akkoorden het gitaardeuntje naar de achtergrond.

Of neem Systematic Lover, de tiende track van het album. Typisch De Staat in opzet; hoekig ritme, staccato gezongen coupletten en een kort refrein dat amper meer is dan het herhalen van de titel van de track. Maar door de brommende beats, zowel hoog als laag, zou het zo maar op een van de albums van de Gorillaz kunnen staan. Zo zijn er meer. Murder Death bijvoorbeeld, ook zo'n track waarbij de synthesizers een centrale rol spelen in de beat. In Baby precies zo.

De eerste signalen dat De Staat verder kijkt dan de eigen rockneus lang is, waren natuurlijk al hoorbaar op de EP Vinticious Versions, het tussendoortje met remakes van eerdere liedjes waar al volop werd geflirt met hiphop. Dichter bij de Beastie Boys dan de Vinticious Versions-versie van Input Source Select komt waarschijnlijk niemand meer. Toch was toch nog vooral een gitaarplaat. Pas op O krijgt de synthesizer werkelijk de ruimte om ook de sound te bepalen.

Het knappe daarvan is dat De Staat zich dit nieuwe geluid werkelijk eigen heeft gemaakt. Maar al te vaak reclameren bands over de verschillende invloeden die ze tijdens het maken van een album hebben opgedaan, om vervolgens toch een kopie van hun voorgangers uit te brengen. Daar is bij O geen sprake van. De liedjes zijn nog steeds typisch De Staat, maar in stijl anders dan vrijwel alles wat ze hiervoor maakten. Get On Screen, is bijna net zo'n four-to-the-floor stamper als Witch Doctor, maar krijgt door het piepende orgeltje toch een heel ander geluid dan die hellraiser op I_CON.

Alleen, soms wil De Staat ook wel eens te ver gaan in de nerveuze deuntjes en blije koortjes. 'Hip hip hooray, blues is dead' uit Blues is Dead; mwah. Dan zijn de rustige nummers cq ballads, Time Will Get Us Too en afsluiter She's With Me, dankzij een gezonde dosis ingehouden spanning veel beter te verteren. Ook deze ingetogener kant gaat De Staat erg goed af. Dat maakt het geheel van O opnieuw tot een gevarieerd album: typisch De Staat en toch weer een beetje anders.

O is verschenen bij Caroline International Benelux en te streamen via Spotify.

De Staat is bezig aan een stevige en reeds half-uitverkochte clubtoer:

21/01 - Doornroosje, Nijmegen *sold out
22/01 - Doornroosje, Nijmegen *sold out
23/01 - Mezz, Breda *sold out
29/01 - Gebr. De Nobel, Leiden *sold out
05/02 - Neushoorn, Leeuwarden
06/02 - Metropool, Hengelo
11/02 - De Spot, Middelburg *sold out
12/02 - Paradiso, Amsterdam *sold out
13/02 - Annabel, Rotterdam *sold out
14/02 - Effenaar, Eindhoven
18/02 - Vera, Groningen *sold out
19/02 - Hedon, Zwolle
20/02 - Muziekgieterij, Maastricht
25/02 - Paard van Troje, Den Haag
26/02 - Patronaat, Haarlem *sold out
27/02 - Tivoli Vredenburg Ronda, Utrecht
26/03 - Paaspop, Schijndel

  • op za. 16 januari 2016, 18:31 uur


comments powered by Disqus