recensie, aaa-list

Review: Karawane - Karawane

Vorig jaar ging er iedere eerste maandag van de maand een nieuw liedje van Karawane in première op Kicking the Habit, steeds vergezeld van een video die eveneens zelf door bandbrein en ex-LPG en De Speech-lid Anne Caesar-Van Wieren was gemaakt. Daarin zagen we evengoed grenzeloze verkenningen van outer space, als Van Wieren zelf met een gebroken heup in een rolstoel. Elk afzonderlijk liedje was mooi tot schitterend, maar ze binnen een groter geheel horen, dat kon lange tijd nog niet. Tot deze maand: het debuutalbum van Karawane is uit via Excelsior en is als geheel prachtig geworden.

Om precies te zijn bevat de Karawane-LP veel van die eerder verschenen nummers plus nieuwer werk. Dankzij de overdaad aan mooie melodieën en een grote ideeënrijkdom kun je Karawane gerust de mooiste Nederlandse plaat van dit najaar noemen.

Verwacht van Van Wierens nieuwste muzikale project sinds het uiteengaan van LPG in 2012 een gevarieerde plaat vol met zorg en oog voor detail geschreven liedjes. Stuk voor stuk toegankelijke liedjes ook, zonder dat Karawane altijd even duidelijk de vastgelegde couplet-refrein-structuurtjes volgt. Van Wieren speelde steeds veel gitaar-, bas-, drum- en synthpartijen zelf in, met hulp van producer Frans Hagenaars, drummer Ries Doms (The Kik) en Maaike van der Linde op diverse instrumenten. Je hoort dat Van Wieren alle vrijheid had, een thema dat in de verschillende liedjes dan ook vanuit verschillende invalshoeken wordt bezongen.

Van de zestig liedjes die hij in de afgelopen jaren schreef, zijn er nu elf op dit album beland. Karawane vliegt er in de opening niet vol in, maar kiest dapper voor een ingetogen start met een kalm, warm slaapliedje. Toch houden die diep en vol klinkende galmdrums je goed wakker, evenals de fraaie melodieën en koortjes. De licht dwarse dan wel gejaagde trekjes van Van Wierens vorige band LPG hoor je het beste terug in de uptempo, powerpop-achtige liedjes als Ten Steps, een heel bevlogen en stuwend Survive (doet denken aan Radioheads Cuttooth) of het wat exotischer aanvoelende Man, net als veel andere nummers voorzien van prachtige meerstemmige zanglijnen.

Bij rustiger nummers als het melancholieke Fun of Dirt schiet de naam Grizzly Bear te binnen als vergelijking. Maar Karawane heeft ook een speelsere, luchtiger kant. Die is het beste te horen in het luchtige walsje The Mouse, een vrolijk buitenbeentje op de plaat met alle ruimte voor frivole fluitjes. Of anders wel in tegelijkertijd ontroerende afsluiter Bells, fraai gearrangeerd met de klinkende geluiden van - u raadt het nooit - lieftallige belletjes.

Zo bevat ieder nummer wel een element of ideetje dat het liedje zelf net wat specialer maakt, van de achteruit afspelende gitaarpartij in het bruggetje van het luchtig doorstampende Can, tot de grootse, Spiritualized-achtige uitbarsting aan het slot van hoogtepunt Black Hole. Hierin verkent Van Wieren in het personage van een zwart gat materie zoals uit de film Interstellar. “I am a black hole, I push the limits of time," zingt hij beheerst, voor het optrekken van een robuuste geluidsmuur.

Ook zonder de visuele pracht van zijn handgemaakte video’s laat Karawane je na elf liedjes en 40 minuten een beetje gelukkiger achter, misschien zelfs met een brokje in de keel. Niet te missen dus, dit wonderschone vervolg op LPG, als we het even zo mogen zeggen.

Karawane is verschenen via Excelsior op cd en vinyl. Op 4 december speelt Karawane met Alamo Race Track in Podium Asteriks, Leeuwarden.

  • Joris op vr. 27 november 2015, 16:02 uur


comments powered by Disqus