recensie, aaa-list

Review: Julia Holter - Have You In My Wilderness

Geleidelijk aan per plaat steeds wat toegankelijker worden zonder ook maar een fractie aan creativiteit, fantasie en finesse in te leveren; die gave is maar een klein aantal muzikanten gegeven. Dat de New Yorkse Julia Holter die gave heeft weten te bemachtigen, verbaast ons met het oog op haar eerdere magistrale platen Ekstasis en Loud City Song eigenlijk niet. Al hadden we nooit verwacht dat zij die platen nog eens zou overtreffen met haar makkelijkst te behappen en opbeurendste werk ooit. Want dat is haar vierde album Have You In My Wilderness onbetwist geworden. De toegankelijker, poppiër mal blijkt haar als gegoten te passen.

Twee liedjes die in aanloop naar de release van Have You In My Wilderness verschenen, bevestigden de vermoedens eigenlijk al: dit zit helemaal goed. Niet eerder in haar loopbaan klonk Holter met haar intussen vaste band zo pakkend en boven alles zo schaamteloos gelukkig als in groovy chamberpopsong Feel You. Dat is ook meteen de verrukkelijke, instantaan blij stemmende opener van de plaat, met directe, heldere zang en een prachtarrangement voor klavecimbel en strijkers. Het speelse Sea Calls Me Home is ook al zo vrolijk, al deed Holter met het vrijgeven van dit tevens luchtige liedje haar grilligheden en experimenteerdrift niet van de hand. Een rustig fluitdeuntje wordt hier niet voor niets abrupt onderbroken door een scheurende, naar freejazz knipogende saxofoonsolo. Echter, dankzij de veel toegankelijkere insteek jaagt ze op zo'n moment de gemiddelde luisteraar niet meer acuut de gordijnen in.

Bevinden zich ook in deze frivolere categorie: het perfect op Feel You aanhakende Silhouette (met een Holsters meest ontspannen en lichte melodieën ooit liet) en ook het uptempo, wat theatrale pianoliedje Everytime Boots. Achteraf blijkt voorganger Loud City Song een overgangsplaat waarop Holter al nadrukkelijker afgeronde liedjes liet horen, maar dan wel binnen dat volstrekt eigen muzikale universum van haar, vol weidse synths, een filmisch gevoel en een jazzy ritmesectie met warm klinkende staande bas.

Op die voorganger maakte de New Yorkse soms al naar artistieke musicals neigende ballades. Zulke cryptisch verhalende, langer uitgesponnen nummers vormen op Have You In My Wilderness de ware, weelderig gearrangeerde hoogtepunten. Ze zijn minder vederlicht van toon ook, en voorkomen knap dat Have You In My Wilderness een echte popplaat wordt - en dat is hier geen klacht. Zowel Lucette Stranded On The Island als pianostuk Betsy On The Roof luisteren weg alsof ze voor de mooiste Europese arthousefilms geschreven zijn, dit dankzij Holter's opmerkelijke, ietwat geaffecteerde accent en de verhalende toon. De arrangementen voor strijkers en meerstemmige zang die ze hier in de climaxen laat horen, behoren tevens tot het mooiste dat Holter ooit maakte. Alleen daarom al scoort ze haar derde Triple AAA-notering, als enige artieste in de KtH-historie tot nog toe.

Goed, ze mag tegen het slot de overheersende schoonheid één keer flink te lijf gaan met de ongrijpbare, broeierige spacejazz van Vasquez, maar toch past die wonderwel tussen de overige liederen, stuk voor stuk ongekend delicaat, fantasierijk en vooral bloedjemooi vormgegeven. Als de wildernis uit de titel staat voor Holter's eigen muzikale wereld, dan houdt ze daar inderdaad elke luisteraar willoos in gevangen. Wat eigenlijk niet eens zou hoeven: gooi die sleutel maar weg, we willen er helemaal niet weg. We willen Have You In My Wilderness keer op keer beleven.

Have You In My Wilderness is verschenen via Domino/V2 en staat op Spotify. Op zaterdag 7 november speelt Julia Holter in W2 te Den Bosch (in het kader van November Music), later die maand op donderdag 19 november op Le Guess Who?, als onderdeel van het door Sunn O))) gecureerde programma.

  • Joris op vr. 2 oktober 2015, 09:19 uur


comments powered by Disqus