recensie, aaa-list

Review: Ought - Sun Coming Down

I’m talking out of my ass, ‘cause my heart’s not open.” Was getekend: Ought-frontman Tim Darcy, in de overstuurd gitaarnoisende titelsong van nieuwe Ought-plaat Sun Coming Down om precies te zijn. Awel, als Darcy al uit zijn, eh, nek kletst, weet hij toch maar mooi al zijn tekstregels met de grootst mogelijke urgentie te verkopen. Of zijn anekdotes nu cryptisch, volslagen onzinnig of bloedserieus zijn. Met perfecte timing, dwingend tot luisteren, en op Sun Coming Down bovendien nog wat scherper dan op dat retesterke debuut More Than Any Other Day van vorig jaar. Zoals deze tweede plaat van Canada’s spannendste band zonder Canadezen erin over de hele linie een stap vooruit is.

En deze drie Amerikanen en een Australiër gevestigd in Montreal waren al zo goed, spontaan en intuïtief stoeiend met een eigengereide mengvorm van postpunk, indiepop en noiserock. Dat doen ze op dit tweede album binnen anderhalf jaar nog steeds, nog een slagje energieker en vileiner zelfs, maar ook abstracter dan voorheen. Volgde het kwartet op het debuutalbum geregeld nog vrij herkenbare couplet-en-refrein-structuren, zoals in het geliefde Habit of The Weather Song, in de acht nummers op Sun Coming Down laten de vier logische of voorspelbare paden varen ten gunste van grilliger vormgegeven, vrijer klinkende nummers, waarin zoiets als een refreintje lastiger te ontdekken is. Als geheel pakt Sun Coming Down je daarom misschien wat minder snel in dan de voorganger, maar intussen valt er hier per luisterbeurt meer te ontdekken.

Het hogere energiepeil op Sun Coming Down is vooral te danken aan een reeks snellere, punky liedjes met meer intensiteit, een categorie waarin dwingende opener Men For Miles direct de toon zet. “Would you say there’s a chance of bringing this whole fucker down?” horen we Darcy op een venijnig nonchalante toon vragen, terwijl zijn gitaar in gevecht is met de keyboards van Matt Mey. In de tweede helft van Sun Coming Down zijn gesjeesde liedjes Celebration en On The Line de tekenen aan de wand dat de muziek van Ought er alleen maar intenser op is geworden, inclusief extremere emoties.

Niet eerder hoorden we de band zo ziedend uit de startblokken vliegen als in het scherpe The Combo, met een volop snauwende Darcy en een dwarse tweede helft vol nerveus krassende gitaren op een ritme dat je meermaals op het verkeerde been zet. Even later klonk het kwartet niet eerder zo als New Yorkse noisegodfathers Sonic Youth in titelsong Sun Coming Down, minutenlang drijvend op één dissonant akkoord en boordevol panische gitaarfeedback.

Die eerder online verschenen fantastische single Beautiful Blue Sky had na deze nerveuze set songs een welkom rustpunt kunnen zijn, ware het niet dat Ought in de loop van acht minuten een formidabele spanningsboog creëert. Als deze band al veel zou klinken als het dik 35 jaar geleden furore makende Television – wat her en der door recensenten op leeftijd steeds wordt herhaald – dan is het hier wel, met z’n sobere inkleuring van postpunk-achtige gitaarlijnen en rechtdoor tikkende ritme.

Het is die eerder aangehaalde, verslavende dictie van Darcy die hier de meeste aandacht opeist, met zijn reeks voortdurend op bijtende toon herhaalde small talk-banaliteiten: “Beautiful weather today! How’s the family? How’s the church, how’s the job?” Je krijgt niet de indruk dat de frontman hier per se de bedoeling heeft om lullig af te geven op klootjesvolk dat verder toch niets te vertellen heeft, maar de dwingende herhaling van al die luchtige, feitelijk zinloze woorden maakt op een vreemde manier dat ze aan betekenis winnen. ‘Meer dan dit hebben we eigenlijk niet. En ach ja, die blauwe lucht is er nog’, bijt Darcy ons wat grimmig, maar toch niet zonder ironie toe, daarna het grootste cliché van allemaal spuiend: “I’m no longer afraid to die, cause that is all that I have left.”

Mooie praatjes, en ook de vraag of Darcy alles eerlijk meent, maakt zijn woordenstromen boeiend. Los daarvan blaast Ought je omver met deze acht nieuw nummers, allemaal even complex en inventief als spontaan en strak, zonder dat het ooit echt ontoegankelijk wordt. De totale vanzelfsprekendheid waarmee Ought iets eigens bouwt van postpunk, indie en noisepop en dan zo'n scherpe, spannende plaat maakt, dat verbluft uiteindelijk nog het meest.

Sun Coming Down is verschenen via Constellation Records/Konkurrent en kun je streamen via Spotify. Ought speelt op 19 november op Le Guess Who? in Utrecht (Constellation-avondje) en op 1 december in Doornroosje, Nijmegen. Meer weten over de achtergrond van de band? Lees het uitgebreide interview dat Jasper Willems onlangs had met Ought.

  • Joris op zo. 27 september 2015, 21:30 uur


comments powered by Disqus