recensie, aaa-list

Review: Beach House - Depression Cherry

A return to simplicity’, zo kondigde dreampopvoortrekker Beach House het vijfde album Depression Cherry afgelopen voorjaar aan. Dit nadat een steeds grootser geworden sound met steviger livedrums en bijkans postrock-achtige gitaarlijnen op voorganger Bloom de muziek van het duo zowaar bombastischer trekjes had gegeven. Voor luidruchtiger dromen, zogezegd. Een gevolg van de toegenomen populariteit en de bijbehorende grotere concertzalen, besefte het duo zelf dondersgoed. “Which naturally drove us towards a louder, more aggressive place; a place farther from our natural tendencies.” Dat Victoria LeGrand en Alex Scully voor Depression Cherry weer hun natuurlijke instinct hebben gevolgd, levert acuut het mooiste Beach House-album ooit op.

Ja, in de eerste plaats klinkt Depression Cherry inderdaad wat zachter, hoewel niet eens per se in termen van volume. Je hoort veel van de soberder aanpak terug ten tijde van tweede plaat Devotion uit 2008, de vervlogen tijd dat Beach House nog amper dertig man in Utrecht naar een concert trok. De keyboardgeluiden en ritmeboxen van Victoria LeGrand eisen zodoende weer de absolute hoofdrol op, maar dan wel met het behaaglijke, vollere geluid dat vanaf Teen Dream zijn intrede deed dankzij vaste producer Chris Coady. Flarden livedrums hoor je slechts nu en dan op de achtergrond, de gitaar van Scully giert helemaal niet meer maar brengt enkel nog precies de benodigde subtiele aanvullingen en de zang van LeGrand is ingetogener en beheerster: flinke uithalen als in oudere fanfavoriet Walk In The Park laat ze achterwege.

Het eerste nummer dat we te horen kregen van Depression Cherry, Sparks, is in dit licht bepaald niet het meest exemplarisch voor de hele plaat. Wel indringend hoor, die overstuurde gitaarlijn en een zware orgeldreun uit het keyboard van LeGrand, die haar eigen galmende stemsample-loop te lijf gaan tot er uit de wonden van dit gevecht enkel nog schoonheid sijpelt. Het is wel plaatopener Levitation die schitterend de toon zet voor waar Depression Cherry voor staat: Scully en LeGrand stapelden niet eerder zo zorgvuldig verschillende stukjes melodie en ritme op elkaar. “There’s a place I want to take you…,” fluistert LeGrand verleidelijk in je oor, terwijl Levitation rustig voor het eerste zalige roesje van deze uitgebalanceerde reis zorgt.

Intussen vergrijpt het duo zich hier en elders niet aan al te duidelijk herkenbare refreinen. Dat zou immers alleen maar de knap opgebouwde serene sfeer verpesten. Deze nog zorgvuldiger en subtielere manier van arrangeren dan voorheen hoor je ook terug in de rustig tot bloei komende nummers Space Song, Wildflower of het troostende Beyond Love. Stuk voor stuk herfstig en melancholisch tot op het bot. Ja, Beach House kan tranentrekkers schrijven, maar dan wel zonder ook maar een spoortje vals sentiment erin.

Nog zo’n ontroerend mooi liedje als een steunende arm om je schouder is hoogtepunt PPP, een van de weinige keren ook dat de gitaar van Alex Scully even alle aandacht opeist met schitterende motiefjes. Als dit niet voor een brok in de keel zorgt, dan wel de met koorzang gevulde finale van Depression Cherry: Days of Candy. Met zowel een kers als snoep in de gekozen titels, is de omschrijving ‘bitterzoet’ hier zeldzaam goed op zijn plaats.

Met zoveel laagjes om te ontdekken in enkele van de mooiste liedjes die Beach House ooit maakte, ontpopt Depression Cherry zich tot een groeibriljant die zomaar eens veel langer houdbaar kan zijn dan de op zichzelf al fraaie voorgangers. Daarnaast zet Beach House dankzij de herwonnen durf om volledig het eigen gevoel te volgen alle mogelijke dreampop-epigonen die de afgelopen vijf jaar opstonden weer op gepaste afstand. Op Depression Cherry hebben Victoria LeGrand en Alex Scully hun eigen geluid op een indrukwekkende manier geperfectionneerd.

Depression Cherry is verschenen via Bella Union/PIAS en is te streamen via Spotify. Op maandag 2 november geeft Beach House een concert in Paradiso te Amsterdam.

  • Joris op vr. 28 augustus 2015, 15:40 uur


comments powered by Disqus