recensie, aaa-list

Review: Blanck Mass - Dumb Flesh

Heeft Britse muzikant/producer Benjamin John Power het na een maand herhaaldelijk luisteren toch voor elkaar gekregen. Dankzij dit nieuwe, zich geleidelijk ontvouwende werk van zijn solo-alter ego Blanck Mass, Dumb Flesh, willen we nooit meer weg uit zijn muzikale universum. Hierin slingert hij ons en u heftig heen en weer tussen uitermate dansbare beats, grootse melodieën en niets ontziende sonische terreur. En dat zonder zijn Fuck Buttons-collega Andrew Hung tegenover zich.

Met zijn tweede album als soloproject Blanck Mass heeft Power een steengoede, bij vlagen niets ontziende elektronicaplaat gemaakt, die een enorme vooruitgang mag heten op het wat meer abstractere soundscapes bevattende Blanck Mass-debuut. In zijn eentje mikt Power meer dan bij Fuck Buttons op de dansvloer met dit beat-gerichtere materiaal, maar nooit of te nimmer op luchtig handjes-in-de-lucht-vertier. Daarvoor zijn de drones en schelle geluidsmuren die hij hier en daar op de luisteraar af schiet veel te indringend. Een aanpak die wel past bij het altijd spannende label Sacred Bones, met andere extremere namen als Destruction Unit, Pharmakon en Moon Duo in de stal.

Het bij vlagen intimiderende karakter van de grote hoeveelheid geluid is op zich niet veel anders dan bij Fuck Buttons, dat ons de afgelopen acht jaar drie sterke tot magistrale platen vol melodieuze geluidsterreur en white noise schonk. Wel hanteert Power in zijn eentje soms wel heel hard de botte bijl. Alleen al zoals eerste single Dead Format er na het sterk opbouwende intro Loam op volle sterkte in hakt, bezorgt je keer op keer bijna een hartverzakking, dit naast een fors adrenalineshot. De manier waarop een dreunend ritme met handclaps en een stapel loodzware elektronische drones vanaf seconde één met volle kracht over je heen walsen, is zeldzaam onsubtiel, maar het werkt geweldig. Dat er al vrij snel iets gas wordt teruggenomen om een lichtere synthmelodie en verknipte zangsamples tijdelijk voorrang te geven, voel je bijna niet eens.

In de meeste tracks ná dit geslaagde overrompelingseffect kiest Blanck Mass niet voor de frontale aanval, maar voor een uitgekiende opbouw van diverse elementen. Dat werkt – net als bij Fuck Buttons trouwens - het beste als Power hiervoor de tijd neemt, zoals in de negen tot tien minuten klokkende stukken No Lite en Cruel Sport. Die eerste opent al net zo overdonderend dankzij het mengsel van grommende drones en lichte synths, totdat een midtempo breakbeat-achtig ritme het voortouw krijgt en Blanck Mass in de resterende negen minuten naar hartenlust diverse patroontjes en elektronische percussie kan toevoegen. Tot het moment dat de onvermijdelijke monsterclimax vol overstuurde spacesynths daar is.

Cruel Sport komt qua sfeer en opbouw nog het dichtst in de buurt van de beste tracks op tweede Fuck Buttons-album Tarot Sport – Surf Solar, Olympians – met z’n tribal drums en in de verte zwevende ambientsynths, die langzaam worden verdreven door weer zo’n dwingende melodie van schurende drones. Vergeleken hiermee bewegen kortere tracks als Atrophies en Double Cross zich iets rechtlijniger voort, al blijven het formidabele sfeerschetsen en weet met name uptempo track Double Cross geheel instrumentaal toch een filmisch aandoend verhaal te vertellen: die had zo op de soundtrack van die laatste Mad Max-film gepast.

De genadeklap is er aan het slot met de schelle noise waar afsluiter Detritus vanuit het niets mee opent, waarna het lawaai langzaam plaatsmaakt voor een grootse, vol klinkende melodie die wel past bij een klinkende, gewelddadige overwinning als die van Dumb Flesh. Dit epische slot klinkt zelfs alsof Underworld enkele gezonde soeplepels noise in zijn muziek heeft verwerkt, maar dan zonder iets als euforie. Niet voor niets levert Power met deze plaat ‘a comment on the flaws of the human form in its current evolutionary state’. Titels als Dumb Flesh, Cruel Sport en Double Cross spreken in die zin boekdelen.

Al met al wordt op Dumb Flesh meerdere malen het hoogste niveau van moederproject Fuck Buttons op zijn minst geëvenaard met deze even stevige als verslavende luistertrip met duistere rand.

Dumb Flesh is onlangs verschenen via Sacred Bones/Konkurrent en is tevens streambaar via Spotify. Dit weekeinde is Blanck Mass in de nachtelijke uren live te ervaren op Best Kept Secret, vrijdagavond laat op stage TWO. Meer aanraders voor dit festival op 19, 20 en 21 juni vind je hier.

  • Joris op do. 18 juni 2015, 15:22 uur


comments powered by Disqus