recensie, aaa-list

Review: METZ - II

Kon het dan echt nog een stuk bruter, gemener en vooral beter dan die uppercut van een METZ-debuutplaat van drie jaar terug? Maar natúúrlijk wel. Na twee jaar van touren en een slordige 400 optredens verder heeft dit nietsontziende Canadese noisecoretrio uit Toronto de eigen krachten alleen nog maar beter leren kennen. Dus is hier na een jaar van schrijven, nummers honderden keren spelen tot ze definitief niét verveelden en opnemen het nog sterkere METZ II. Beter dan het origineel? You bet your ass.

II mag op het eerste gehoor dan klinken als ‘meer van hetzelfde’, met opnieuw een nummer of tien in stipt een half uur, maar dat mag in het geval van METZ geen bezwaar heten. Geen band immers die de afgelopen jaren zulke lekkere maagstompen uitdeelde zonder ook maar een seconde in hersenloos beukwerk te vervallen.

Want wat zitten deze tien nieuwe mini-explosies weer knap in elkaar. De vooruitgang van METZ zit hem intussen in de finesses, voor zover zo’n delicaat woordje gepast is bij dit soort gewelddadige muziek, in de perfectionering van live- en studiogeluid. Neem eerst de productie, opnieuw met hulp van Holy Fuck-lid Graham Walsh. Ook II ramt zich vanaf de eerste dik vervormde bastonen van opener Acetate weer een weg uit je speakers, maar dan nog een tandje voller en helderder dan op het debuut. In het totaalgeluid zijn het vooral de mokerdrums die erop vooruit zijn gegaan, minder morsig zonder dat ze de pisnijdige gitaren kunnen verdringen.

Maar dan de muziek zelf: het is misschien even zoeken onder deze doldrieste brokken van noise, post-hardcore en powerrock, maar wat een geweldige, slimme liedjes zitten er onder het lawaai verstopt. Nummers met stiekem instant meebrulbare refreinen, goed gemikte flarden gitaarfeedback en volop energie gevende kopstoten van start-stop-breaks. Net wat meer dynamiek en variatie in tempo is er ook, met vertrouwde korte knallers The Swimmer of Eyes Peeled voorzien van lofi-intro’s, of een loggere splinterbom als Spit You Out. Dat is met bijna vijf minuten het langste METZ-liedje tot nu toe, een parade van lompe drums en nekbrekende riffs, die pas echt wordt afgemaakt aan het slot met een trashy gitaarsolo van Alex Edkins. Die intussen nog feller dan voorheen de longen uit het lijf brult.

Meer goed verstopte verrijking zit hem in het gebruik van een paar synths, vervormde tapeloops en zowaar een (kapotte) piano in het intro van korte knaller Nervous System. Of net wat complexere ritmes in het met panische gitaren gevulde Acetate of het verpletterende Landfill, de hardste METZ-song tot nog toe. Maar merk in die laatste dan wel dat slimme meerstemmige koortje op.

Niet dat we METZ hier nu de nieuwe Nirvana gaan noemen – alsjeblieft zeg -, maar wie Nirvana’s hardste werk op In Utero of een Territorial Pissings het hoogst heeft zitten, kan II blind kopen. Zij die het debuut al hebben of blij werden van de concerten van deze band ook. Want beter dan dit wordt het niet in de harde hoek. Wereldband, wereldplaat.

II is uit op Sub Pop/Konkurrent en staat inmiddels op Spotify. Op vrijdag 19 juni komt METZ uw trommelvliezen aan gort scheuren op Best Kept Secret.

  • Joris op za. 2 mei 2015, 16:07 uur


comments powered by Disqus