recensie, aaa-list

Review: Rats On Rafts - Tape Hiss

Het muzikale verschil met folky Jessica Pratt kan werkelijk niet groter zijn, maar toch hè: hier is de tweede LP in korte tijd waarop een toefje nonstop aanwezige ruis cruciaal is voor sfeer en geluid. Maar dan made in Rotterdam, door de beste en vileinste (post)punkband die we momenteel hebben rondlopen: Rats On Rafts. Hun tweede album Tape Hiss is zo’n zeldzame plaat die juist dankzij z'n rijtje compromisloze dwarsheden helemaal klopt, van de geweldige songs zelf en de nietsontziende uitvoering tot zoiets ogenschijnlijk saais als een opnameproces. Maar het belangrijkste: Rats On Rafts schuurt, vlamt en raast op Tape Hiss dat het een lieve lust is.

Dat Tape Hiss volledig analoog werd opgenomen, gemixt, gemasterd en op plaat werd geperst – een tijdrovende klus –, is namelijk echt niet gedaan om alleen maar stoer te doen. Want hierdoor heeft Tape Hiss precies het geluid gekregen dat bij de muziek past: alsof de plaat 33 jaar geleden werd gemaakt, tegelijkertijd hard, rafelig gemeen en in your face, maar ook verrassend warm. De ruis (‘hiss’) uit de titel die je hoort, maakt hierdoor onmiskenbaar deel uit van de plaat.

En die muziek… allemachtig. Als debuut The Moon Is Big een goede, maar soms nog lichtjes aarzelende new wave- en postpunk-blauwdruk voor steeds maar beter wordende optredens was, dan was de leidraad voor de acht nummers op Tape Hiss was het alleen maar intenser geworden livegeluid. Over dwarsheden gesproken: hoeveel bands zouden hun plaat juist niet liever besluiten met zo’n soort melodieus slaapliedje als Sleep Little Child? Rats On Rafts opent Tape Hiss er dik zeven minuten lang mee. Aanvankelijk zelfs bedrieglijk kalm en inclusief een mooi uitwaaiende gitaarmelodie en een verslavend baslijntje, maar tegen het slot voeren de Rotterdammers gewiekst druk, tempo en spanning steeds verder op.

Op zo’n manier kun je inderdaad alleen maar uitkomen bij een doldriest triootje (post)punksongs mét hersens in de beste Wire-traditie. En wel in de vorm van het overstuurd zagende Composition, die splinterbom van een single Powder Monkey (hier mag de ‘post’ echt weg voor de ‘punk’) en het dissonante extra tandje hier bovenop Rat Poison Face, waarin zanger David Fagan zich niet meer inhoudt en zijn teksten fel uitspuwt over bakken met gitaarnoise. Op dit punt is Tape Hiss al een plaat die niet enkel blaft, maar ook echt bíjt. Wie bang is voor scherpe tandjes, is hier vermoedelijk al vertrokken.

En dan moet kant B nog beginnen, waarmee vergeleken kant A eigenlijk nog maar een wild stukje voorspel is. Als de manier van opnemen niet het patserige staaltje machtsvertoon van Tape Hiss is, dan wel het feit dat Rats On Rafts die vier laatste songs met 22 minuten speeltijd in één take opnam. Net als de vorige nummers lopen ze daarom dankzij wat laatste mixwerk soepeltjes in elkaar over, als één lange track.

Het nog kalm deinende, drumloze Seaside Tape Hiss flirt lichtjes met een Afrikaans aanvoelende basgroove onder de weids galmende gitaren, op een manier die doet denken aan de flirts met Ethiopische muziek door The Ex. Het is tevens de druggy stilte voor de storm waarin drie uitgesponnen nummers – ruim vijf of zes minuten ieder uit de speakers komen blazen: Zebradelic, Last Day On Earth en (Machine) 1-6-8. Zo rusteloos opfokkend hoor je bands op plaat niet vaak aan het werk, met de razendsnel rollende baslijnen van Florian Veenhuis als stuwende aanjager.

Hoor hoe in manische laatste track (Machine) 1-6-8 hoe de band pesterig een paar keer gas terugneemt om er vervolgens weer vol in te vliegen, en je weet: deze song schreeuwt erom om de komende tijd op de club- en festivalpodia alleen nog maar verder uitgebouwd en opgerekt te worden, zoals de laatste jaren gebeurde met vast concerthoogtepunt Jazz van The Moon Is Big. Dat zou bij Zebradelic en Last Day On Earth trouwens ook prima kunnen, mocht de missie worden om ieder publiek voortaan uitgeput achter te laten.

Met Tape Hiss speelt Rats On Rafts kortom een hele golf huidige Engelse bands met soortgelijke insteek en zelfs niet de minste inspiratiebronnen jankend naar huis. Hier hebben we niks minder dan een Nederlandse klassieker in de dop, die het verdient ook ver buiten de landsgrenzen goed opgemerkt te worden.

Tape Hiss is nu uit op eigen label Kurious Recordings en Subroutine Records en hieronder te streamen op Spotify. Maar een LP klinkt écht beter. Een releasetournee met The Homesick is nú gaande en mis je beter niet. Hedenavond (10/04) EKKO te Utrecht, zaterdag 11/4 Motel Mozaïque in Rotterdam. Bekijk Last Day On Earth in sessie.

Rats On Rafts live:

10 april: Ekko, Utrecht
11 april: Motel Mozaique, Rotterdam
17 april: Bitterzoet, Amsterdam
18 april: Stroomhuis, Eindhoven
24 april: Asteriks, Leeuwarden

  • Joris op vr. 10 april 2015, 15:35 uur


comments powered by Disqus