recensie, aaa-list

Review: Alamo Race Track - Hawks

Een van Nederlands’ fijnzinnigste bands is niet de meest productieve, maar schiet met grofweg een album in de vier, vijf jaar wel steeds midden in de roos. Hoewel de basisinsteek min of meer hetzelfde blijft, zijn het steeds nieuwe, relatief bescheiden nuances die per album voor flinke veranderingen in klank en sfeer zorgen. Als Alamo Race Track geen studioalbums opneemt, maken songschrijver Ralph Mulder en co. muziek voor theatervoorstellingen. Allicht dat dit mede helpt om zich op elke nieuwe plaat weer een beetje opnieuw uit te vinden. Vierde album in zo'n vijftien jaar tijd Hawks is in elk geval net als de voorgangers van even uitzonderlijke als ongrijpbare klasse, en klinkt binnen de vaderlandse muziek ronduit uniek.

Dat was directe voorganger Unicorn Loves Deer van vier jaar terug overigens ook, maar dan op een lichtvoetiger en intiemere manier dan Hawks, met die hier en daar chamberpop-achtige aanpak. Met deze twaalf liedjes laat Alamo Race Track over de hele linie een weidser, groter en wat somberder geluid horen, meer geïnspireerd door Amerikaanse rootsmuziek bovendien. Het is knap: de eerder gehoorde, zich traag voortslepende Hawks-opener met Sparklehorse-echo’s Young Spruce And Wire lijkt in werkelijk niets op Unicorn Loves Deer-opener Apples – het wil overigens maar niet wennen om dat liedje nu en dan in een reclamespotje voor beleggingen te horen –, maar toch komen beide nummers onmiskenbaar uit hetzelfde brein.

Young Spruce And Wires vormt tevens de start van wat aanvoelt als een trilogie van kalm voortbewegende liedjes die Hawks opent, met verder It’s Bad Luck (‘so brighten up!’ klinkt de uitnodiging om uit een zekere slachtofferrol te kruipen) en Circling over the Cold Bones, waarin banjo en subtiele, statige blazers mede de toon bepalen. De band begeeft zich vervolgens effectief op poppiër, meer uptempo terrein in fantastische tweede single Everybody Let’s Go, met een euforisch refrein dat voorzichtig aan Arcade Fire’s No Cars Go doet denken, een nummer dat zo’n zelfde soort ‘let’s go!’ uitnodiging bevat.

Maar waar naartoe dan? Mulder vertelt in een 3voor12-interview hoe in de eerste songs van Hawks een groep individuën op zoek naar iets wordt gevolgd, die uiteindelijk belanden in een Safe House. Het middenstuk van de plaat met deze titel laat Alamo Race Track op z’n subtielst, op een traag ritme, met accenten voor vibrafoon en accordeon, en ergens halverwege speelse, bijna verstopte gitaarloopjes. Ondanks die titel voelt deze ‘safe house’ juist niet helemaal pluis.

Op de kwaliteit van de liedjes zelf levert Alamo Race Track kortom wederom niets in, terwijl de talloze details en de keuzes om linksaf te slaan waar veel bands rechtdoor zouden gaan de liedjes zoveel extra’s geven. We noemen de lekker rafelig klinkende drums in een vlot, steviger aangezet liedje als All I've Got From This Trip Is Another Winter, die oorstrelende blazers die verdwijnen voor je ze goed en wel gehoord hebt in Circling Over The Cold Bones of het prachtige spel met koortjes en vernuftige drumpatronen in het knap uitgebouwde Risers.

De afsluiting met Erase The Wires is zeldzaam verstild en Ralph Mulder uit hier zijn voorliefde voor de natuur nog eens: "You can find me in the forest, where the trees are marching on." Waarna er met afsluiter We Should Never Have Camped Here ('we should break up the camper!') in de laatste minuten van Hawks toch nog een voluit gespeelde climax in volle vaart te horen is. Een laatste stukje euforie zelfs.

Een eerdere sleutelzin van Hawks hoorden we al aan de start, op dat merkwaardig lome ritme dat over de eigen benen lijkt te struikelen. “I’m a spark led to the fire, made a bridge out of young spruce and wires.” Een metafoor uit de openingssong die ook voor dit album als geheel kan gelden. Ofwel: hoe vele sublieme details ook op deze Alamo Race Track-plaat die anders klinkt en aanvoelt dan de voorgangers tot het allergrootste leiden: ongrijpbare magie gevangen in muziek waar het prettig lastig de vinger op leggen is.

Hawks is dit weekend verschenen via Excelsior Recordings en kun je beluisteren op Spotify. De komende tijd is Alamo Race Track op diverse plekken in het land te zien, onder meer op woensdag 1 april in de Tolhuistuin te Amsterdam (albumpresentatie) en op festival Motel Mozaïque in Rotterdam.

  • Joris op za. 21 maart 2015, 19:32 uur


comments powered by Disqus