recensie, aaa-list

Review: Courtney Barnett - Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit

Je kunt het als muzikant slechter treffen dan wanneer de aandacht rond je persoontje plots explodeert bij de heruitgave van twee eerdere EP’s. Dat overkwam de Australische Courtney Barnett eind 2013 met dubbel-EP A Sea of Split Peas. Al gaf Barnett daarna in interviews toe dat de druk tijdens de opnames voor haar officiële debuutalbum er bepaald niet minder op werd. Lange tijd was de vraag dan ook of het bleef bij die twee leuke EP’s, of dat Barnett nog meer tricks up her sleave had. Nu is daar het antwoord met Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit, waarvan eerste single Pedestrian At Best alleen al grandioos was. Twijfels en druk bij het opnamesproces? Vergeet het maar, zo leek die harde song duidelijk te willen maken. Haar album als geheel is het krachtigste en meest zelfverzekerde dat Barnett tot nu toe maakte.

Pedestrian At Best is een muzikale adrenalinestoot: een kleine vier minuten waarmee je een flinke dosis energie krijgt geïnjecteerd. En dat is alleen nog maar het muzikale deel. Wat die twee eerdere EP’s verder zo leuk maakte? Vooral de mondigheid en grappige, scherpe observaties in Barnett's teksten. Ook op dat gebied overtreft ze zichzelf op haar debuutplaat, met rake oneliner na rake oneliner.

“Give me all your money, and I’ll make some origami, honey” is waarschijnlijk de meest gequote zin uit een indiesong van de afgelopen tijd, maar bijna elke zin in het liedje is quotewaardig, tot aan de kleinste details toe, zoals de twee woordjes die zo nog even toevoegt aan het eind van de zinnen “I must confess I made a mess of what should be a small success/But I digress, at least I’ve tried my very best - I guess.” Een staaltje muzikale en verbale krachtpatserij die op het album perfect volgt op openingssong en recalcitrante slackerrocker Elevator Operator.

Met Depreston, het tweede voorproefje van Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit, bleek Barnett ook leverancier van een van de mooiste intieme liedjes van de afgelopen tijd. Ook Depreston is namelijk een van de absolute hoogtepunten van de plaat, en intussen in alles een heel andere song dan Pedestrian At Best. Subtiel galmende, vredige gitaarlijnen doen wel wat denken aan het recente werk van Kurt Vile en The War on Drugs, waarbij Barnett zich van haar meest kwetsbare en tegelijkertijd poëtische kant laat horen.

Het nummer gaat over het kopen van een huis dat ongetwijfeld een gevoelige snaar zal raken bij iedereen die bezig is geweest met die grootste aankoop van je leven. De frustraties en somberheid druipen er vanaf:“It’s got a lovely garden/A garage for two cars to park in/Or a lot of room for storage if you’ve just got one.” Het zou een metafoor voor een relatie in verval kunnen zijn, waar in het nummer eerst melancholische herinneringen worden opgehaald, maar waarop daarna toch de onmogelijke conclusie enkele keren ontnuchterend herhaald wordt:“If you’ve got a spare half a million/You could knock it down/And start rebuilding.”

De opbouw van de plaat kan misschien even wennen zijn: na de opzwepende eerste twee songs neemt Barnett bijna plagend gas terug met het lome An Illustration Of Loneliness (Sleepless In NY) en het zeven minuten durende Small Poppies, een uitgesponnen song die zelf overigens zeker een goede opbouw en enkele goede uitbarstingen kent. Na Depreston is het weer tijd voor wat welverdiende uptempo liedjes, met eerst het speelse en slechts twee minuten durende Aqua Profunda!.

Vooral hier begint op te vallen hoe spontaan Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit ook over het geheel klinkt. Een valkuil voor een muzikant die tijdens plaatopnames druk voelt, is namelijk om elke noot te gaan evalueren en strak te trekken. En dat zou helemaal niet passen bij de nonchalante muziek van Courtney Barnett, en gelukkig is er ook nergens sprake van. De tactiek van Barnett heeft gewerkt. Zoals ze onlangs namelijk in een interview bij Uncut vertelde: “The album was recorded in 10 days, and I only showed the boys the songs a week or so before we started recording. I like to keep it fresh and interesting.” Op Aqua Frofunda! blijkt bovendien dat de band elkaar heel goed aanvoelt: zo worden de teksten, waarin Barnett vertelt over haar knullige omgang met een jongen in het zwembad, door gitaren ondersteund met lullige gitaarlijntjes die daar een grappige match mee vormen.

Een ander hoogtepunt op Sometimes I Sit And Think... is Dead Fox, met ook hier weer geweldige teksten. De openingszinnen alleen al: Jen insists that we buy organic vegetables and I must admit that I was a little sceptical at first / A little pesticide can't hurt.” Dead Fox is een luchtige popsong om direct goede zin van te krijgen, met vette knipogen naar opbeurende sixtiespop, en in het refreintje - dat je na de eerste keer luisteren niet meer kwijt raakt - een lekker tegendraads gitaarloopje, alsof het achterstevoren wordt afgespeeld.

Tegen het eind van de plaat nog opvallend: het meest optimistisch klinkende Debbie Downer, terwijl de song misschien wel de meest bijtende teksten van de plaat kent: “Don’t stop listening, I’m not finished yet / I’m not fishing for your compliments.” De zich tergend traag voortslepende rocker Kim’s Caravan die erop volgt is door zijn tegenstelling een song om gedurende zeven minuten langzaam depressief te worden:“I see a dead seal on the beach, the old man says he’s already saved it three times this week / Guess it just wants to die / I would wanna die too with people putting oil into my air.”

Het zal ondertussen duidelijk zijn: ongekend gevatte teksten en muziek gaan prachtig samen op Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit; een plaat die op alle vlakken coherenter klinkt dan de eerste EP’s die ze naar buiten bracht. Het is vooral knap hoe Barnett tekstueel op haar best is als ze met slimme invalshoeken alledaagse dingen en bezigheden beschrijft, en bij de luisteraar afdwingt om die teksten ook diep in zich op te nemen.

Dat alles maakt van Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit zonder twijfel een van de beste platen die we hoorden in deze eerste maanden van het jaar.

Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit verschijnt op 23 maart via Milk! Records. Stream de plaat nu in zijn geheel bij 3voor12. In augustus is Courtney Barnett live te zien op Lowlands.

  • Barry op di. 17 maart 2015, 12:10 uur


comments powered by Disqus