recensie, aaa-list

Review: Jessica Pratt - On Your Own Love Again

Ondanks een niet rotsvast geloof in wedergeboorte, kan het volgende zomaar mogelijk zijn. De in 1974 veel te jong overleden Engelse folkzanger Nick Drake is in 1987 gereïncarneerd in lichaam en geest van de nu 27-jarige Jessica Pratt uit Californië. De gedachte duikt op bij de zoveelste beluistering van On Your Own Love Again, het tweede album van Jessica Pratt en het eerste dat verschijnt bij een groter label: Drag City. Het is met gemak de mooiste folkplaat die we in jaren hoorden.

Pratt nam in 2007 voor het eerst wat van haar liedjes op in haar toenmalige thuisstad San Francisco, al was het nooit haar bedoeling om deze demo’s uit te brengen. Het was Tim Presley van White Fence die de liedjes hoorde en haar overtuigde het vooral wel te doen. Om haar een handje te helpen, richtte hij zijn eigen label Birth Records op, speciaal om in 2012 haar naamloze debuut met vijf jaar oude liedjes met de rest van de wereld te kunnen delen.

Het afgelopen jaar pakte Pratt de zaken zelf aan, na in de afgelopen jaren een verbroken relatie, het overlijden van haar moeder en een verhuizing van San Francisco naar Los Angeles te hebben meegemaakt. In een lichte staat van isolement werkte ze aan haar nieuwe liedjes die nu op On Your Own Love Again zijn beland, zelf opgenomen in haar slaapkamer met enkel een viersporenrecorder. Dat bleek meer dan genoeg genoeg om haar gitaarspel en stem feilloos vast te leggen, plus enkele lichte accenten met piano, fluit of een tweede stem.

Het bijzonderste aan haar tweede plaat: de negen liedjes klinken van de eerste tot de laatste seconde alsof ze veertig, vijftig jaar geleden opgenomen zijn, in de periode dat Linda Perhacs of Joni Mitchell hun vroegste werk maakten. Er hangt een heerlijke, ongrijpbare zweem van nostalgie over de bedrieglijk eenvoudig klinkende liedjes, een effect dat wordt versterkt door een iets dof geluid en de bewust intact gehouden ruis van Pratt’s recorder, die voor nog wat extra warmte zorgt. Details zijn er intussen volop, van bijna onopvallende extra gitaaraccenten of zelf ingezongen koortjes tot enkele keren dat je haar op een vreemde, Britse tongval betrapt.  

Dat een vergelijking met Nick Drake – en dan vooral met zijn derde LP Pink Moon – meer op zijn plaats is dan de Joni Mitchell-referenties die je hier en daar leest, ligt aan haar meestal rustieke, finger picking gitaarspel en haar iets omfloerste, wat dromerige manier van zingen. Het ligt niet zo zeer haar karakteristieke, ietsje afgeknepen zangstem zelf, als een kruising tussen Joanna Newsom, Nico en een bedeesd zingende Dolly Parton, alsof ze af en toe een minislokje helium heeft gesnoept. Slechts een enkele keer zijn haar gitaarnoten dwingend en donkerder, in een oprecht somberder liedje als I’ve Got A Feeling. En één keer kiest ze ervoor de betovering even te verstoren door haar stem en zang fors de laagte in te pitchen in Jacquelyn In The Background. Laten we het op een klein, vervreemdend grapje houden.

Maar meestal musiceert en zingt Pratt op een prettig lichte toon, mijmerend over betere tijden en recente gebeurtenissen in haar leven, in tijdloze liedjes die aanvoelen alsof ze er altijd al zijn geweest. Over niemand kennen in die nieuwe, grote stad Los Angeles bijvoorbeeld, waarin alles en iedereen meer verspreid leeft dan in het compactere San Francisco. “People’s faces blend together like a watercolor you can’t remember […] …but I wanted to change the game that I play.”

Geregeld verzanden tekstregels in zacht nanana-zingende beeldtaal, zoals in Back Baby, een van de mooiste liedjes op de plaat. Wie herkent het gevoel niet: “Sometimes I pray for the rain… there was a time that you loved me’ verzucht ze, zich aan het slot van de plaat nog eens verbijtend over iemands leugens in de afsluitende titelsong, die in slechts 90 seconden een bitter verhaal vertelt. Ietsje bitter, maar ook van grote schoonheid, zoals heel On Your Own Love Again een ruim half uur van een bijzondere, ongekende schoonheid is.

On Your Own Love Again is verschenen via Drag City en kun je nog even beluisteren via de 3voor12 Lusiterpaal. In april is Jessica Pratt in Nederland voor drie optredens, op Motel Mozaique te Rotterdam (vrij. 10/4), in Paradiso, Amsterdam (za. 11/4) en in EKKO te Utrecht (zo. 12/4).

Back Baby in sessie:

  • Joris op ma. 2 februari 2015, 21:36 uur


comments powered by Disqus