recensie, aaa-list

Review: Viet Cong - Viet Cong

Opwinding alom toen we begin 2014 voor het eerst kennis maakten met Viet Cong, met onder meer twee voormalige leden van Women in de gelederen. Want: “Nog steeds missen we ze, die Canadese art-/noiserockers”, zoals we toen al schreven. Begin 2011 viel die band abrupt uit elkaar, een jaar later was er ook nog eens het trieste nieuws dat voormalig Women-gitarist Christopher Reimer op slechts 26-jarige leeftijd was overleden. Maar Matt Flegel en Michael Wallace gingen door met iets nieuws: eind 2013 verscheen er al een tour-EP die simpelweg Cassette heette en afgelopen jaar een degelijke release kreeg via Mexican Summer. Daarop klonk de band al veelbelovend, maar het niveau van Women was nog ver weg. Tot nu: het moment dat even overweldigend, grillig als eigengereid debuutalbum Viet Cong op de wereld wordt losgelaten.

Het kwartet start deze zeven nummers in 37 minuten mysterieus en dreigend, met overstuurde, militante drums die direct klinken als oorlogsgeweld. Stoïcijnse zang valt in, waarbij woorden als violence, distortion, vanishing en ‘deliberatly made/to disintegrate’ opvallen. Ondertussen zijn haast onopgemerkt schrille noisegitaren de geluidsmix binnengedrongen. Imposant inderdaad, en een opener die je meteen bij de lurven grijpt. Maar het échte geluid van Viet Cong is pas te horen op tweede track Pointless Experience. Zoals de band ijzersterk doet over de hele plaatlengte, mengt Viet Cong noiserock met postpunk en drone-experimenten waarin priemende, puntige noisegitaren vaak een hoofdrol opeisen en de spanning voortdurend voelbaar is.

Klinkt als zware kost? Dat is nu juist het mooie aan Viet Cong: dat valt erg mee. Inderdaad, de band zoekt de grenzen van bovengenoemde genres knap op, maar doet dit toch op een vrij toegankelijke manier. Mede dankzij volop sterke melodieën, hoe tegendraads soms ook, die na een enkele keer luisteren al blijven hangen maar nooit gaan vervelen, weet Viet Cong zo'n razendspannende plaat af te leveren. Pointless Experience en Continental Shelf zijn mooie voorbeelden van het bovenstaande, maar ook het opgejaagde en raaskallende Silhouettes: een nummer met subtiele new wave-invloeden waarop de band tussen al het gejaag nog tijd vindt om enkele prachtige, harmonieuze gitaarlijnen door elkaar te laten weven, hoe iel ze ook klinken.

Op March of Progress start Viet Cong met een mix van desolate orgeldrones en verwrongen drums, maar eindigt na zo’n vier en een halve minuut net zo eenvoudig met een van de meest poppy stukken van de plaat: het kan en mag allemaal bij deze Canadezen en dat maakt de muziek alleen maar aantrekkelijker. Het is op Bunker Buster, een van de andere uitblinkers van de plaat met z'n panische riffs, dat Viet Cong nog het meest doet denken aan voorganger Women. Diens Heat Distraction van laatste album Public Strain, om precies te zijn.

Maar leg die twee songs naast elkaar en je merkt dat Viet Cong zowaar een stuk opwindender weet te klinken. Dat is mede te danken aan de productie - nog zo'n enorme vooruitgang ten opzichte van 'demo' Cassette -, die op naam staat van Holy Fuck’s Graham Walsh. Die nam op en mixte in een ‘barn-turned-studio in rural Ontario’. Eerder werkte hij bijvoorbeeld met METZ en Alvvays en hier zorgt hij ervoor dat die noisy gitaarlijnen toch kraakhelder en goed op de voorgrond klinken, samen met de dwingende zang van bandleider Matt Flegel.

Dat de band de plaat eindigt met hun meest ambitieuze en lange stuk ooit is gewaagd, maar zal misschien niet meer zo heel erg verrassen na de zes songs ervoor. Viet Cong houdt immers wel van een uitdaging en verwacht dat waarschijnlijk ook van de luisteraar. Geef ze eens ongelijk. Death is een song die alle ruimte krijgt om zich gedurende ruim elf minuten te ontwikkelen en van kleur te veranderen, startend met een opvallend vredige gitaarpartij die na enkele minuten toch steeds dwingender klinkt door de eindeloze herhaling en het stevige tempo dat erin zit. Na een kleine vier minuten schiet de band in opbouwende postpunk-modus, om zonder om te kijken in een brok heftig noise- en mathpopgeweld met dodelijke breaks. Een traditionele songstructuur is inderdaad ver te zoeken, maar geweldig gebruik van dynamiek is er des te meer.

“If we’re lucky, we’ll get old and die”, horen we Flegel zingen op Pointless Experience. Waarbij het cliché “What doesn’t kill you only makes you stronger” weer eens te binnen schiet. Wat er zich ook allemaal heeft afgespeeld in het verleden - die breakup van Women op het podium verdiende immers ook niet de schoonheidsprijs -, Viet Cong is daar hoorbaar sterker uitgekomen. Het resultaat is een geweldige debuutplaat die zinderende noiserock met heerlijk dwarse melodielijnen op de beste manier combineert.

Viet Cong verschijnt dit weekend via Jagjaguwar/Konkurrent; stream de plaat in zijn geheel bij NPR of luister naar Silhouettes en Continental Shelf op Soundcloud hierboven. In februari is de band terug in Nederland; de 10e voor een show in Paradiso; de 16e in Rotown. 

  • Barry op do. 15 januari 2015, 19:10 uur


comments powered by Disqus