concertverslag

Ode to the Quiet presenteert prachtdebuut met vrachtlading dynamiek

De laatste keer dat we het Utrechts/Arnhemse Ode to the Quiet live aan het werk zagen, was in een nogal provisorische setting in een kale - en dus flink galmende - galerie tijdens Noorderslag. Een eerste nummer van het zelfgetitelde debuut was net uit; een razendknappe plaat om verknocht aan te raken, met een rijke mengeling van stijlen. Die plaat werd vrijdagavond in dB's te Utrecht officieel gepresenteerd, en wie de band op Twitter en Facebook volgde de afgelopen tijd, merkte al dat aan de show evenveel zorg werd besteed als aan dat zo perfect uitgemeten debuut, waarbij geluidskunstenaars Machinefabriek (Rutger Zuydervelt) en Mark IJzerman - beiden ook te horen op plaat - de band live komen versterken.

De aanwezigheid van die twee heren wordt al snel merkbaar; in een opstelling vol analoge apparatuur en een collectie cassettebandjes nemen Rutger en Mark midden in de zaal plaats met het publiek in een boog om hen heen. Soundscapes met machinale geluiden, bellen, kerkorgels, vogels en ruis vullen de ruimte en onderga je het liefst met ogen dicht. Vooral omdat die geluidscollages van even filmische aard zijn als de muziek van Ode to the Quiet zelf. 

Stiekem weet je dat het eraan zit te komen, maar toch verrast het: terwijl je opgaat in die dromerige klanktapijten blijkt de band inmiddels plaats te hebben genomen op het podium en neemt de zang van Marianne Oldenburg het ineens over door albumopener Infinity in te zetten. Nog net wat slepender dan op plaat begint de band zo intrigerend aan de set, waarbij het halverwege het nummer met ingehouden adem wachten is; het moment dat de band op vol volume invalt, wordt haast plagend nog net even opgerekt. 

De grootste vraag vooraf: kan Ode to the Quiet dat ruimtelijke geluid inclusief alle wonderlijke arrangementen en kleine details ook in livesetting overtuigend neerzetten? Al snel blijkt dat een optreden van de band evenveel zorg krijgt als die plaat. Afgezien van wat nervositeit tijdens de eerste twee nummers worden overige tracks met volle overtuiging gespeeld. Enkele kleine details die je op plaat wel ontwaart vallen misschien weg, maar daar krijg je wel een vrachtlading aan extra dynamiek voor terug, en dat levert op meerdere momenten in de set een flinke dosis kippenvel op, vooral wanneer de band de nummers flink steviger aanzet of verder uitbouwt - bij de industriële ritmiek van I Was Told, het grootse We Built a Fire of showafsluiter Flight bijvoorbeeld. Iets dat op We Have A Map (Rêverie) overigens ook best had mogen gebeuren, aangezien het nummer er op plaat haast al om vraagt. 

Zo wisselt de band slim van ingetogen en intieme pianostukken tot uitzinnige rock en dringen diepe bassen zich een weg dwars door je lijf heen. Dat de band op plaat zo vaak onverwachte muzikale wendingen neemt, helpt natuurlijk alleen maar verder mee qua dynamiek. Hoe vaak je dat album ook hebt gehoord, het blijft wonderlijk; alle muzikale elementen die Ode to the Quiet zo natuurlijk samensmeed. Klassiek pianospel wordt gecombineerd met mysterieuze soundscapes, westerngitaren, dikke lagen dub, gemanipuleerde drums en postpunkbaslijnen. Te midden van dat alles hangt de zang van Marianne in de lucht, soms gespekt met extra dramatiek maar overal zo imposant zuiver als op plaat.  

Hoe complex en inventief de muziek van de band in elkaar zit, blijkt wel als die partijen live voor je neus worden gespeeld. De ADHD-breakbeats en springerige gitaarmotiefjes van Ghosts - live doen ze zelfs wat aan Animal Collective denken - lijken bijna te veel voor de band die zichtbaar moeite heeft het tempo bij te houden. En toch: ondanks dat het hard werken is, weet de groep de speelsheid van het nummer overeind te houden. Dit is dan ook geen band die terugdeinst voor een uitdaging.

'Een plaat vol spanning en ontlading', zo concludeerden we pas in de recensie bij het debuutalbum. Vanavond levert Ode to the Quiet daarvan de overtreffende trap, waarbij mooi om te zien is dat gedurende de show de band zelf ook een ontlading durft te laten zien. Niet gek natuurlijk, als je nagaat dat Ode To The Quiet al jaren naar dit moment toeleeft, zoals Marianne tussen de nummers door toegeeft. Het levert een niets minder dan glorieuze show op, met als enige conclusie dat de band dat toch al razendknappe debuut ook op het podium alle eer aandoet. Maak één zo'n show van de band mee en je bent definitief verkocht. Laten we hopen dat heel veel mensen Ode To The Quiet op zullen zoeken.

  • Barry op za. 19 april 2014, 12:44 uur


comments powered by Disqus