recensie, aaa-list

Review: Ode to the Quiet - Ode to the Quiet

Het is echt niet zo dat het Utrechts/Arnhemse Ode to the Quiet vanuit het niets komt. De drie bandleden Otto de Jong, Marianne Oldenburg en Tobias Kerkhoven hebben bijvoorbeeld links naar bands en projecten als Knalland, Unterwelten, Tududuh, Swelter en Lorrainville. Daarnaast is Ode the Quiet zelf een voortzetting van de band Mary Had a Little Band. Toch overvalt dit debuutalbum je; zo overweldigend sterk als de muziek gearrangeerd is, met elf meeslepende nummers die gezamenlijk een even zelfverzekerde als gedurfde plaat vormen. Neoklassieke elementen en elektronica-experimenten worden makkelijk maar inventief verweven met rootsy slideguitars en de zang van Oldenburg, die imposant vanuit dreigende dieptes de hoogte in schiet met een engelenfalset.

De belofte kondigde zich al aan met eerste nummer We Have a Map (Rêverie) maar wordt nu compleet ingelost. Het nummer, waarin slim een deel van Debussy's compositie Rêverie verweven zit, kenmerkt zich verder door filmische sferen – mede dankzij die uitstekende video – en spannende dynamiek. De rijke plaat die dit debuut is geworden heeft even tijd nodig om volledig te kunnen behappen, maar dan is de conclusie ook: die eerste single was zeker geen lucky shot. Ook zonder begeleiding van zulke mysterieuze beelden als in die video is het luisteren naar Ode to the Quiet alsof je een indringende film aan het kijken bent, zulke visuele kwaliteiten heeft de muziek.

Dat gebeurt vooral op de momenten waarop de band de dramatiek niet schuwt en qua geluid groots inzet; zie het stuwende BAT met de spannende woorden "A sadistic smile my way/Next thing I now I wake up crying out your name" of de glorieuze tweede helft van openingstrack Infinity, dat lijkt te gaan over het einde van de wereld zonder dat we daar enige invloed op hebben. Inclusief de prangende vraag: "If the world comes to an end tonight/Will you rest your head next to mine?" Over datzelfde Infinity gesproken: de plaat zit daarnaast vol onverwachte wendingen en daarmee samenhangend een niet aflatende spanningsboog. Dat eerste nummer breekt namelijk pas helemaal open nadat je drie minuten lang aan je speakers gekluisterd zit terwijl de band plagend opbouwt met enkel zang en dreigende elektronische pulsen op de achtergrond.

Hetzelfde doet Ode to the Quiet op het theatrale I Was Told (met Einstürzende Neubauten-percussie) – een nummer dat, zonder dat je er de vinger op kunt leggen, niet snel meer uit je hoofd te krijgen is. Net als je je afvraagt waar de muziek naartoe gaat, breekt het geluid open met meeslepende arrangementen met dikke lagen toetsen, strijkers en zelfs zingende zaag om daarna weer mooi samen te vallen met diezelfde eigenaardige percussie. Als tegenhanger daarna biedt de band wat ademruimte met de kalmerende soundscape An Ode to the Quiet en songs als Ivy-Grown en We Built a Fire, die de meest intieme momenten van de plaat herbergen. In die categorie mag ook Ghosts zeker niet onvermeld blijven; een nummer als een dagdroom met zijn luchtige pianoloopje, waar je in de tweede helft wakker schiet door springerige ritmes en dansbare elektronica.

"It's so scary/I haven’t seen this before", zoals Marianne Oldenburg zingt op Love And Anger. We halen het graag aan om te beschrijven wat we voelen bij beluistering van deze plaat. Ode to the Quiet brengt een debuut dat muzikaal zo verschrikkelijk rijk is dat je staat te kijken van wat je allemaal hoort. Tel daarbij op de sublieme opbouw en fantastisch productie en je hebt een album dat je niet snel meer loslaat; een plaat vol met spanning en ontlading. 

Het debuut van Ode to the Quiet verschijnt op 18 april; dan presenteert de band de plaat in dB's Utrecht. Stream hem nu alvast bij 3voor12 via de link hieronder.

Ohjee, we kunnen de media niet weergeven.

http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/albums/Ode-To-The-Quiet.html

  • Barry op vr. 11 april 2014, 12:17 uur


comments powered by Disqus