recensie

Short Kicks: albumreviews van Hallo Venray, Perfect Pussy en Liars

Short Kicks zijn voor Kicking the Habit's doen puntiger albumreviews van de interessantste nieuwe platen van het moment. U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. Deze keer recensies van de nieuwe albums van Hallo Venray, Perfect Pussy en Liars

Hallo Venray - Show
"The sky is the limit, mine is about two feet", zingt Hallo Venray-frontman Henk Koorn niet zonder zelfspot in ultracoole popsong annex Lou Reed-eerbetoon Two Feet, een van de hoogtepunten op deze beste Hallo Venray-plaat in jaren. Het is de dertiende van deze band, uit via Excelsior, dat eind 2012 verantwoordelijk was voor de heruitgave van twintig jaar oud finest hour The More I Laugh, The Hornier Due Gets. Wat is Show nog meer, behalve een fraai afgerond geheel? Een veertien nummers tellende songcyclus half voor de dag, half voor de nacht, startend én eindigend in de vroege morgen. In een staat van duffe halfslaap, met zweverige opener Airy en slotstuk Daybreak, dat op repeat weer naadloos in die plaatopener overloopt.

Het is echter vooral vanalles wat hier tussenin gebeurt waarmee Hallo Venray plots weer richting de voorste linies van de Nederlandse indierock sprint. Er is heerlijk ronkende slackerrock (Buildings), luchtige, bijdehante indiepop (Bob Dylan Lyrics, Day Time), trashy rock ‘n’ roll (Simple), catchy powerpop (Cranky) en ook ontwapenend mooie nachtmuziek (een onderkoeld Faster), een enkele keer vol geestige observaties over dronken mensen, in Drunken People ('Drunken people can get emotional and that confuses me. What's on their mind? It can't be much.'). Intussen heeft Hallo Venray vaste couplet- en refreinstructuurtjes helemaal niet nodig; de wendingen blijven zo verrassend.

Dé tien minuten hoogtepunt aanéén vind je halverwege Show, bestaande uit het door een heerlijk morsige gitaarriff gedragen titelnummer plus een praktisch onherkenbare versie van Prince-klassieker Controversy, hier opeens een bloedstollende treurballade met explosief intermezzo. Dat Show ietwat als een nachtkaars uitdooft zij Koorn, bassist Peter Konings en drummer Henk Jonkers vergeven: deze band heeft zich na zoveel jaar weer opnieuw uitgevonden, wat bewondering verdient. (JR)

Show is uit op Excelsior en staat op Spotify. Op vrijdag 31 maart is de officiële albumpresentatie in de Melkweg. Ook speelt Hallo Venray op Le Guess Who? May Day in Utrecht, op zaterdag 24 mei.
 

Perfect Pussy - Say Yes To Love
Er zijn bands voor wie stilte een even belangrijk instrument is als gitaren of drums. Perfect Pussy met zangeres Meredith Graves als frontvrouw opereert aan het andere uiterste van het spectrum: de nummers op debuutplaat Say Yes To Love worden aangevreten door huilende, piepende gitaarfeedback die overal de kop op steekt. Maar het gaat het vijftal om meer dan herrie, ook al worden de nummers soms omschreven als ‘sonic avalanches’: de rauwe posthardcore staat net zo goed in het teken van aanstekelijke melodieën, ook al gaan ze vaak verscholen onder die verschillende lagen noise.

De aanpak van de band - eerst worden liedjes met cleane gitaar geschreven, daarna worden er opzettelijk bakken noise over uitgestort - levert glorieuze noisepunknummers  op als Driver, Big Stars en het Sonic Youth-achtige Interference Hits. Qua geluid variëren ze niet veel, maar het is een prachtig samengaan van nietsontziende noise en mooi gevonden gitaarmelodieën. Dat de tweede helft van de plaat minder memorabel is, geeft moet zo, met 23 minuten speeltijd. Maar jammer is wel dat de vaart eruit gaat door richtingsloze, schetsmatige flarden ambient en noise die met de acht minuten van Advance Upon The Real en VII achereenvolgens zelfs even gaan irriteren. Laat dat je echter niet weerhouden om die heerlijke eerste helft van Say Yes To Love desnoods twee keer achter elkaar aan te zetten. (BS)

Say Yes To Love is nu uit via Captured Tracks. Stream de plaat op Spotify. Op 8 augustus staat Perfect Pussy in de Tolhuistuin in Amsterdam.

Liars - Mess
Mess, album nummer zeven alweer van het immer experimenterende Liars, is verreweg de meest dansbare plaat geworden van het Brooklynse trio. In navolging van voorganger WIXIW staat de muziek nog meer in het teken van elektronica, zoals al werd aangekondigd met eerste single Mess On A Mission. Dansbaar dus, maar wel op een bizarre en onbehaaglijke manier. Neem alleen al de openingswoorden van de plaat: "Take my pants off/Smell my socks/Eat my face off”. Alsof je je op de dansvloer begeeft op een tijdstip dichter bij de ochtend dan de avond en niet meer precies weet wie of waar je bent. Een ‘Mess’ inderdaad, maar wel een waar je je graag aan overgeeft.

Hoogtepunten bevinden zich vooral op de eerste helft van de plaat: de verwrongen techno van opener Mask Maker, het kille en futuristische I’m No Gold, het meer industriële Pro Anti Anti en de stuiterende single Mess On A Mission bijvoorbeeld. Hoogstens gaat die formule net iets te lang door, met tegen het eind van de plaat te lange, eentonige stukken als Perpetual Village en Left Speaker Blown. Maar toegegeven: Liars ondergaat een volgende metamorfose met een plaat die weer anders van klank is dan de voorgangers, maar wederom goed doordacht is en slim in sterk in elkaar zit; een volgende muzikale vorm die Liars weer als gegoten zit. Het is meer dan knap hoe de band dat blijft flikken. (BS)

Mess is dit weekend uit via Mute en nu te horen op Spotify.

Nooit meer een KtH-recensie missen? Like ons op Facebook en/of volg ons op Twitter.

  • Redactie op zo. 23 maart 2014, 15:47 uur


comments powered by Disqus