De London Calling-progammeur: 'Een goede line-up is een puzzel.' + vijf harde tips
Het festival Lóndon Calling dat last heeft van een Amerikáánse orkaan met de naam Sandy? “Nu ja, last, er waren wel even wat zorgen of alle bands wel het vliegtuig konden nemen“, verklapt Paradiso- en LC-programmeur Ben Kamsma luttele dagen voor de nieuwste editie van het festival. “Maar ook alle geboekte Amerikaanse bands gaan het halen.” Dat zijn er misschien ook wat meer dan normaal, maar van kritiek hierop wil Kamsma niks horen. “We zijn een indiefestival dat evolueert en wel nog steeds ruim 50 procent Brits is.”
Die komende aflevering is dit weekend, zoals een béétje KtH-lezer wel weet op vrijdag 2 en zaterdag 3 november. Op wat dagkaarten voor de vrijdag na is het feest inmiddels uitverkocht. Dat is wel zo mooi voor de jubileumeditie die deze London Calling is: het festival bestaat deze herfst 20 jaar. En dan is het wel zo aardig nog eens terug te blikken hoe dat festival in héél andere tijden ook alweer begon.
Kamsma werkte in 1992 nog niet lang niet als programmeur bij Paradiso, maar organiseerde met vrienden wel kleine dansfeestjes in Amsterdam. Vaak met een of meer bandjes, ook buitenlandse, die zelf moesten worden geboekt. “Adresgegevens op de achterkant van een cd erbij pakken en een brief schrijven of een fax sturen, zo deden we dat in die tijd zonder e-mail. En veel, duur bellen. Een beetje naïef, maar wel leuk. Geen idee dat er achter die bands allemaal managers en boekingskantoren schuil gingen. Maar het lukte wel, met bands als Swervedriver, Salad of Dodgy bijvoorbeeld.”
Al gauw was er het idee om eens bij Paradiso aan te kloppen om daar een speciale avond met alleen maar Engelse bands te houden. Zo geschiedde, met een eerste editie waar Swervedriver, The God Machine en zelfs een eerste incarnatie van Supergrass, The Jennifers, te zien waren. (‘En toen al heel leuk.’). Niet altijd waren grote en kleine zaal van Paradiso zo stampend vol als tegenwoordig, maar het festival bleef groeien en maakte naam als de plek waar altijd wel een of meer grote namen van de toekomst te zien waren. Een tijdperk waarin al uw favoriete muziekblogs nog niet bestonden om alle bands van morgen te signaleren. Bands die nu dus in Paradiso worden gepresenteerd als een internetbuzz al richting het kookpunt gaat.
Van die typische, acute London Calling-doorbraken van bands zijn voor Kamsma ook altijd de mooiste momenten geweest. “Blur in 1994, nog voor Parklife, is voor mij een van de mooiste momenten in 20 jaar London Calling. Maar ook Kaiser Chiefs in 2005. Prachtige momenten zijn dat, dat je al de hele avond een zekere spanning in de zaal voelt, die er dan op precies het juiste moment uit komt.” Ook de momenten dat een festival concreet iets voor een band kan doen, worden door de programmeur gekoesterd. “Eind jaren negentig vonden we Bis! Helemaal te gek. Ze hadden nog geen platenlabel en nog maar één single op zak. Door er hard aan te trekken en maar te benadrukken hoe geweldig het was dat en band met één single al bij Top Of The Pops was geweest, kregen we het toch voor elkaar om alle grote kranten en Oor naar een zelf georganiseerde persdag te krijgen. Die band is later nog een paar keer op Lowlands beland. Dit jaar lijkt er veel te gaan gebeuren met Kodaline in Ierland. Single All I Want wordt goed opgepikt en denk dat ze heel groot gaan worden.”
Met de koerswijziging naar ‘meer dan Britse muziek’ is er wel wat kritiek gekomen: volgens sommigen is er tegenwoordig wel heel veel muziek van Amerikaanse komaf op ‘dat festival voor Engelse muziek London Calling’ te zien is. Kamsma wil er niet in mee. “Ach, die naam van het festival doet er eigenlijk niet zoveel toe. Cloud Nothings of The Walkmen hadden misschien ook wel uit Engeland kunnen komen. Hier gaat het om: we zijn een indiefestival, dat is een organisch ding dat door de jaren heen moet meegroeien.”
En ja, schaarste in de huidige Britse (gitaar)pop speelt daar ook weleen rol in, geeft hij toe. “Het is op het moment gewoon niet mogelijk om enkel 25 goede tot heel goede Britse bands te boeken. Die kritiek was er in het verleden ook wel eens, dat er toch te veel amateurbands stonden die voor het eerst buiten Engeland kwamen kijken. Uiteindelijk is een goed programma een puzzel waar je maanden mee bezig bent en waar je op tijd aan moet beginnen om aan een uitgebalanceerd geheel te komen. Dat gaat niet vanzelf, het is niet zo dat per dag meerdere bands zich aanbieden. En ik blijf dicht bij mijn eigen smaak. Als je dat vergeet, gaat het gauw fout. Soms begin je te laat, krijg je een paar uitvallers en loopt het mis, zoals met Friends en Caged Animals in de grote zaal, enkele edities terug. Die vielen tegen en dan weet je achteraf dat je het beter had moeten checken. Deze editie zit intussen gewoon weer op vijftig procent Brits mét hele goede dingen erbij. Alleen Palma Violets ontbreekt, die had ik graag nog willen hebben.”
Kamsma kijkt voor deze editie erg uit naar Jessie Ware, The Joy Formidable en Savages. “En het Amerikaanse Wild Nothing gaf m’n favoriete concert van vorig jaar. En verder? Ik laat mezelf net zo goed graag weer verrassen.”
The Walkmen, Cloud Nothings, Chromatics, Hooded Fang en ExitMusic zijn allemaal goed, maar kennen we intussen. Dus nog eens vijf Kicking the Habit-tips voor London Calling 2012/II: vier Britse, één Franse. Mais oui!
1. Temples, vrijdag 2/11, 22.30 uur, kleine zaal
De favoriete nieuwe Engelse band van Kicking the Habit sinds afgelopen zomer. Hoe gaat het live klinken, deze band die precies de juiste dosissen Beatles, Kinks, Coral en Tame Impala met elkaar mixt in geweldige tunes?
2. Melody’s Echo Chamber, zaterdag 3/11, 00.30 uur, kleine zaal
Verslavende Franse pop meets de psychpop van Tame Impala. Vrij letterlijk, want Tame Impala-brein Kevin Parker hielp zijn vriendin Melody Prochet bij het maken van het Melody’s Echo Chamber-debuut. En dat hoor je. Live hoeft hij er niet bij te zijn: onze ogen zijn waarschijnlijk toch van begin tot eind op de Française gericht.
3. The Joy Formidable, vrijdag 2/11, 22.00 uur, grote zaal
Gaat het dan toch nog eens lukken voor het Welshe shoegazend rocktrio The Joy Formidable in Nederland? Positieve reacties op debuutalbum The Big Roar en verpletterende optredens op een eerdere London Calling en Eurosonic hielpen nog niet echt. Nieuw werk van aankomende tweede plaat klinkt iets groter en toegankelijker, maar nog steeds fel, dwingend en dynamisch.
4. Gross Magic, vrijdag 2/11, 00.00 uur, kleine zaal
Even schurende als heel aanstekelijke lofi-indierock uit Brighton, die dan weer ferm knipoogt naar Amerikaanse noisepopbandjes. Sprong er uit op Le Guess Who? eind vorig jaar en mag nu de kleine zaal van Paradiso komen afbreken.
5. Savages, zaterdag 3/11, 19.30 uur, grote zaal
Op plekje vijf slechts, deze hier zo bejubelde vier Londense dames die heel gevaarlijk en hard hun postpunk spelen? Alleen omdat ze al eens waren getipt voor Into The Great Wide Open en aldaar verpletterend waren. Maar goeie kans dat de London Calling-ganger daar helemaal niet bij was. Dus is iedereen zaterdag op tijd in Paradiso voor een welverdiende directe linkse. En deze vijf bands zijn ons toch allemaal even lief...
Het complete blokkenschema voor komend weekend vind je hier.
