Dynamisch spacend Tame Impala heeft zat verrassingen in petto voor Paradiso
Stiekem staat Australiër Kevin Parker aan de basis van zelfs twee van de mooiste platen van dit (na)jaar. Als zijn twee jaar terug doorgebroken Tame Impala maakte hij met Lonerism de overtreffende trap van zijn al fantastische debuut Innerspeaker. Maar ook liet hij zijn heerlijk morsige sixties psychpopsound los op de Franse pop van zijn Franse vriendin en haar band Melody's Echo Chamber.
Deze Melody Prochet kunnen we nog deze zelfde week zien in Paradiso tijdens London Calling. Maandagavond gaf Parker met vier man en vrouw begeleiding dezelfde, uitverkochte zaal een indrukwekkende les psychedelische rock. Aan het begin van de avond krijgt de voldruppelende Paradiso eerst een al heel aardig voorprogramma te zien: het Noorse vijftal Young Dreams uit Bergen, dat naar eigen zeggen nooit eerder voor zo'n groot publiek stond buiten eigen land.
Deze labelgenoten van Tame Impala (Modular) produceren een Amerikaans indiegeluid dat misschien niet meer zo hip is als drie, vier jaar geleden – Afrikaans aandoende ritmes, hoge gitaarpartijtjes -, maar dat neemt niet weg dat de springerige, soms net wat eigenwijzere liedjes en aanstekelijk met gemak boven de middelmaat uitsteken. Het charisma van deze vijf keurige jongens in overhemd is zo’n beetje nul, maar fratsen als knappe driestemmige koortjes op ongelijke maatsoorten en The Knife-achtige synths als outro’s van enkele liedjes maken duidelijk dat ze hun liedjes op een inventieve manier te lijf gaan. Om in de gaten te houden dus.
Voor Parker en zijn vier bandleden is het voor het eerst dat ze eigenhandig Paradiso uitverkopen. Zeker de zachtjes pratende frontman zelf is zichtbaar onder de indruk als hij na een paar nummers zijn ogen is over de zaal en de balkons laat dwalen. “Wauw, dat we hier voor zoveel mensen staan. Jullie horen dit natuurlijk de hele tijd, maar ik vind dit echt de mooiste zaal van Europa.” Dat horen we inderdaad wel vaker. Wat we niet perse dagelijks horen op deze plek: zo’n uitgekiende set van zorgvuldig gespeelde psychedelische Beatle-esque rock, die live véél meer dan op plaat vol, groot en heel dynamisch klinkt. Een glashard en –helder zaalgeluid helpt hier goed bij. Maakte de band vorig jaar in Tivoli nog een te lome cq. stonede indruk, daar is nu niets van te merken.
Lonerism is nog niet zo lang uit, dus is het materiaal in de set is fifty-fifty verdeeld over de twee Tame Impala-platen Innerspeaker en Lonerism. Hulp is er tegenwoordig van een extra, vijfde bandlid op toetsen, niet verwonderlijk gezien Parker op dat tweede album veel meer synths heeft gebruikt om de ingenieuze, melodisch heel fraaie nummers nog rijker in te kleuren. Al blijken sommige geluiden toch uit een van de gitaren te komen, waarvan je misschien verwachtte dat een keyboard die zou produceren. Met de start van die weirde, nerveuze Lonerism-opener Be Above It is heel Paradiso nog niet direct bij de les, al doet de op plaat wat ontbrekende dynamiek hier wel meteen z’n werk, als de hele band als een mokerslag invalt op dat gejaagde, korrelige ritme uit de keyboards. Slim is het dan om na die vreemde opener meteen Solitude Is Bliss in te zetten als herkenningspunt. Vanaf dat moment is de hele zaal erbij.
Het net zo toegankelijk Endors Toi van de nieuwe plaat gaat soepel over in Innerspeaker-opener It’s Not Meant To Be, nog altijd gezegend met de mooiste basloop in jaren. Nog een hoogtepunt: de drie minuten hemelse zweefpop van Feels Like We Only Go Backwards. En nét als je denkt dat Tame Impala zich voor deze tour definitief heeft bekwaamd in het zo exact mogelijk naspelen van de studioversies van de liedjes, zijn er toch nog de nodige knappe verrassingen. Het met gejuich onthaalde, onwaarschijnlijke radiohitje Elephant stampt halverwege de set zelfverzekerd door Paradiso, tot de band acht tellen voor het einde stopt voor iets dat verdacht veel lijkt op een drumsolo overgaand in freejazz lijkt. Na minuten gepriegel klinken die laatste maten alsnog.
Ook nieuw: Why Won't You Make Up Your Mind dat halverwege stopt om een klein deel van het liedje steeds te herhalen – alsof de LP door een kras blijft hangen - of een stuk regelrechte, instrumentale prog dat Desire Be Desire Go plotseling onderbreekt. Jawel, zo zet Tame Impala je toch nog meerdere keren knap en soepel op het verkeerde been, om in setafsluiter Apocalypse Dreams alsnog langduriger door te zweven, via de ene tempowisseilng na de andere. Niet veranderd: vaste toegift Half Glass Full Of Wine, die zompige moerasrocker van de eerste Tame Impala-EP, die live bijna een kwartier mag duren, met een stuk pure spacerock in het midden.
Mag Parker op Lonerism zijn geluid opzettelijk wat rafelig laten klinken, live speelt dit nog zoveel beter geworden Tame Impala meer dan ooit met dynamiek, zodat de steviger stukken ook meer overrompelen. Zo vullen studioproject en liveband elkaar kortom geweldig aan. Met die sound en zoveel prachtige gitaar- en zangmelodieën neem je bovendien al gauw voor lief dat dit concert wel een flink statische bedoening is. De gitarist op links en de bassist achterin wijken miet van hun vaste vierkante meter op het podium; ook de toetsenman gezeten op zijn krukje rechts uiteraard niet. Het zijn nog enkele rockposes van op z'n knieën vallende Parker die voor leven in de brouwerij zorgen. En de drummer is prachtig om naar te kijken, zoals hij op een vrij eenvoudige kit strak en energiek de diverse tempowisselingen, breaks en roffels van alle liedjes aan elkaar slaat. Tussen hem en Parker zie je dan ook de meeste interactie. Voor het zicht hangt er nog een scherm boven de band, waarop een signaal als van een hartritmemachine reageert op Parker’s gitaarpartijen, die dankzij een gigantische verzameling effectpedalen steeds weer anders klinken. Ziet er best cool uit, maar dat weet je na een half uurtje wel.
Maar goed, deze muziek op dit volume laat zich misschien ook wel het best met de ogen gesloten beluisteren, ergens in je eigen wereldje los van de vijf muzikanten die al met al heel mooie dingen doen op dat podium. Met opnieuw één van de platen van het jaar en zo’n sterk concert mag Tame Impala definitief een blijver heten, zonder echter dat de volgende stap na een uitverkocht Paradiso een Heineken Music Hall zal zijn... Of toch?...
Gezien: Tame Impala, maandag 29 oktober, Paradiso, Amsterdam
