Review: Mac DeMarco - 2
Op basis van de eerste liedjes zijn EP Rock and Roll Night Club van eerder dit jaar, greep hij al meteen onze aandacht: Mac DeMarco met zijn beschonken nachtclubpop. 'Als een jonge en nog wat rauwere David Bowie of Lou Reed', zoals we toen al schreven. De warme, enigszins lispelende croonerzang, het lo-fi geluid ontdaan van alle opsmuk, maar vooral de naïeve gitaarloopjes waar hij inmiddels zijn handelsmerk van heeft gemaakt - te omschrijven als jengelend maar dan wel op de meest nonchalante en sympathieke manier; ze zijn allemaal onweerstaanbaar.
Slechts zeven maanden na die eerste EP, toch ook al met tien nummers, is er nu al zijn echte debuutalbum, simpelweg 2 genaamd. Daarop totaal geen verandering in het recept overigens, alle hierboven genoemde elementen komen in gelijke delen weer terug. En opnieuw werkt dat ongekend goed, met als belangrijkste verschil: liedjes zijn verder uitgewerkt dan de schetsmatige ideeën die eerder soms voorbijkwamen. Verder pakt Mac DeMarco je meteen weer in, zowel als romanticus in Dreamin' en My Kind Of Woman tot aan zijn rol als onrustzaaier die hij net zo voortreffelijk speelt in Freaking Out the Neighborhood.
Maar belangrijkst is eigenlijk: Mac DeMarco blijft verschrikkelijk catchy liedjes schrijven. Goed, een potentiële hit als Baby's Wearing Blue Jeans van die eerste EP is misschien niet direct terug te vinden, maar songs als The Stars Keep On Calling My Name en Freaking Out the Neighborhood doen daar niet onverdienstelijk een gooi naar. Daarnaast zijn er vooral een flink aantal sterke mid-tempo liedjes op 2 te ontdekken, zoals Ode To Viceroy en Cooking Up Something Good, met enkele nummers op hoger tempo strategisch daartussenin geplaatst.
Het album opent meteen opvallend opgewekt en zonnig met dat laatstgenoemde Cooking Up Something Good. Om in de sferen van nachtclubpop te blijven: je ziet DeMarco hier meteen voor je, samen met een stel goede vrienden en vol goede moed de stad in op een vrijdagavond op zoek naar de bar. Op opvolger Dreamin' uit hij vooral zijn teleurstelling over het nog niet gevonden hebben van dat ene meisje, zich afvragend of het ooit nog goed komt: "Someday I'll find her, and I'm still reminded/Maybe she's best in dreams/She's still the best I've seen/Dreamin'..."
Vervolgens hebben we meteen een van de hitjes te pakken: Freaking Out the Neighborhood met vlotte gitaarloopjes en shakes die daar ondersteuning aan bieden. Overal blijven die iele gitaartjes terugkeren, telkens in net iets andere vorm. En hoewel 2 niet eens zoveel dynamiek biedt tussen de onderlinge nummers, blijft de plaat wel boeien. Dat komt vooral doordat elk nummer wel zijn eigen aanstekelijke partijtje heeft dat zich aan je vastklampt.
Hier en daar doet Mac DeMarco enigszins aan Pete Doherty denken. Die zou alleen nog heel wat kunnen leren van DeMarco. Omdat hij zijn muziek even nonchalant brengt, maar in plaats van probeert te shockeren schept hij er juist genoegen in zo sterk mogelijke liedjes te verzamelen met ondertussen ook nog eens universele onderwerpen als liefde, ouder worden en verlies. Zo intiem en warm als op afsluiter Still Together - met kopzang in het refrein! - hoorden we hem absoluut nog niet eerder.
Jazeker: DeMarco is in zeven maanden al heel wat volwassener geworden - hoe clichématig dat ook klinkt -, maar blijft gelukkig nog altijd even onbekommerd en losjes in de manier waarop hij die onderwerpen benadert ("there’s no use getting worked up" uit Sherrill lijkt het motto van 2). Geef toe: eigenlijk zouden we wat dat betreft allemaal wel een beetje Mac DeMarco willen zijn.
Mac DeMarco staat op zondag 24 november in De Nieuwe Anita, Amsterdam en zondag 1 december op het Le Guess Who?-festival in Utrecht. Stream 2 hieronder via Spotify.
embed
