Hear Hear! Let's Get Lost - Charlie Jones' Big Band
Opgepast: deze Belgische Charlie Jones heet niet echt Charlie Jones. Maar Jan Verstraeten bekt nu eenmaal minder lekker. Met zijn 22 jaar heeft hij als Charlie Jones de laatste jaren al flink naam gemaakt, niet alleen als muzikant, maar ook als kunstenaar. Hij vervaardigt onder meer schilderijen, sculpturen en installaties.
Maar Charlie Jones is dus het muzikale alter ego waarmee hij nu ook in Nederland steeds meer naam maakt, als Charlie Jones' Big Band dus. En die Big Band in de naam? Dat is een klein leugentje, want we hebben hier eigenlijk te maken met een kwartet. Maar voor iemand die alleen werkt aan zijn kunst, vormen drie begeleiders natuurlijk al gauw een grote band. Until I Get Bald is het tweede, nieuwe album van de band, dat eerder dit jaar vooraf werd gegaan door 'Ma Fièvre Au Chocolat', een éétbare 7"-single gemaakt van... chocola. Je bent kunstenaar of je bent het niet.
Op Until I Get Bald graaien Verstraeten en band gretig uit de geschiedenis van verschillende bluesvarianten, van Tom Waits tot de vroege Black Keys, al komt Charlie Jones' Big Band soms ook verrassend poppy uit de hoek. Als we Tom Waits zeggen, bedoelen we vooral de muzikale omlijsting van enkele nummers. Jones' zang doet namelijk meer denken aan bijvoorbeeld een Gordon Gano van wijlen Violent Femmes: behoorlijk intens en bewust een tikje onvast en daarmee onvoorspelbaar.
Wat trouwens net zo goed geldt voor de muziek zelf op Until I Get Bald. De zang geeft zelfs een vrij poppy liedje als The Elephant Man iets onberekenbaars, als contrast met de doorjagende piano, catchy achtergrondkoortjes en een mopje trompet. Jones' stem klinkt dan weer vooral rauw en eerlijk in de beschonken pianobarwals dat het titelnummer van het album is, of in een klein akoestisch liedje als Hidden Track. Dat gaat weer soepeltjes over in de Tom Waits-achtige potten- en pannenblues van Jesus Has Left The Sky, wat met die titel een ode aan de grote brombeer lijkt.
Maar ook zijn er vrij intense, steviger rockende bluesrocksongs à la Little Minds of het dynamische Dear Brother, met een goede climax en lichte hints richting de vroege Black Keys. Die hoor je ook even terug in de vrij onstuimige plaatopening Me & A Cartoon. "Became a cliché of myself", horen we Jones jammeren. Het zal niet heel serieus bedoeld zijn, maar toch: zover is het nog lang niet met Charlie Jones. Until I Get Bald is een geslaagde, gevarieerde plaat geworden.
Until I Get Bald is nu uit via Goomah Music. Charlie Jones' Big Band speelt komende zaterdag 27 oktober op nieuw festival Let's Get Lost te Zwolle, reeds om 18.00 uur in poppodium Hedon. Vroeg eten dus.
'Ma Fièvre Au Chocolat'
Een kapelsessie in Nijmegen met Charlie Jones' Big Band, uit 2011.
embed
