Review - Balthazar - Rats
Applaus was er zeer terecht voor Balthazar-debuut Applause van twee jaar geleden. De vele gemaakte dEUS-vergelijkingen waren echter – net als de eerste zin van deze plaatbespreking – wel heel voor de hand liggend. “Hela, een Belgische band die liedjes met niet altijd gangbare structuren en grilligheden maakt! Net dEUS!” Balthazar zocht duidelijk een eigen weg met liedjes leunend op verslavende grooves. Soms met een onverwachte uithaal of met de duidelijke keus om linksaf te gaan waar rechtsaf misschien logischer was geweest. Maar rechtsaf was de richting naar de gebaande paden, en die mijdt Balthazar nog steeds. Dat de band vervolgens ook tourde met... dEUS: soit.
Op het bijzonder knappe tweede album Rats maakt de vijfkoppige band op alle fronten een enorme sprong vooruit, met mooiere, sierlijker aangeklede liedjes waarin vernuftige arrangementen voor blazers en strijkers cruciale rollen spelen. De tien flink van elkaar verschillende nummers klinken op de eerste gehoren soberder en wat ingetogener dan het meeste werk op Applause. Deze jonge band speelt hier verbluffend goed met subtiliteiten en sfeer.
De weerbarstige gitaaruithalen die sommige liedjes op het debuu prettig verstoorden, zijn hier verdwenen. De groove van Applause klinkt alleen nog even terug in het kalme Do Not Claim Them Anymore. Opener en single The Oldest Of Sisters zet de toon en mag van Balthazar best een soort statement heten voor waar deze nieuwe plaat voor staat. Het lossere drumwerk zorgt voor een lichtvoetiger vibe en de vergelijking met Alex Turner duikt hier even op, vanwege het bijna gesneerde ‘but I get someone behind’ dat heel even als die opper-Arctic Monkey klinkt. Het zijn echter de direct hierna invallende blazers die steeds weer verrassen, ook na meerdere keren luisteren.
Meer dan ooit zijn de viool van Patricia Vanneste en enkele aanvullende strijkers - dan wel zelf gesamplede vioolpartijen - bepalend voor de sfeer in de veel ruimtelijker klinkende liedjes. Neem een vrij sombere compositie als Later, waarin de spanning als in een Hitchcock-thriller hoog oploopt dankzij filmische lagen vioolspel, in contrast met een vlot, bijna dansbaar ritme en enkele kalme vibrafoon-aanslagen. Formidabel opgebouwd.
In The Man Who Owns The Place creëert de band op een zelfde knappe manier volop onderhuidse spanning. Aan het slot van dat nummer wordt alvast geteased naar de climax van de traag voortsjokkende treurballade Any Suggestion tegen het einde van de plaat. Hierin vormt een pianomelodie de inleiding vormt voor het mooiste samenspel van meerstemmige zang, strijkers en blazers op het hele album. Net zo mooi: Lion's Mouth (Daniel), waarin de hoofdrol is weggelegd voor een mantra van galmende koorzang door de hele band.
Die ratten uit de albumtitel? Die verlaten en masse het zinkende schip in een van de vele mooie, soms dubbelzinnige beeldspraken die je op Rats kunt tegenkomen, te horen in het verdraaid catchy Sinking Ship. Dat is meteen één van de luchtiger popliedjes in de eerste helft van het album, want Rats biedt heus niet enkel treurnis. “From my pen you expected the sweet honey to drip. But the words come out like rats leaving a sinking ship. Yeah, look at ‘m run.”
Neen, zulke regels zijn niet zo zoet als honing, maar zijn wel tekenend voor hoe doorwrocht Balthazar op Rats in vorm steekt, zowel muzikaal als tekstueel. Één van de mooiste platen die onze Zuiderburen ons dit jaar brengen.
Balthazar doet begin december een clubtour door Nederland. Data en plaatsen delict:
04-12: Effenaar, Eindhoven
09-12: Doornroosje, Nijmegen
11-12: Tivoli de Helling, Utrecht
13-12: Rotown, Rotterdam
Op 25 oktober is er een klein optreden in Desmet Studio's te Amsterdam, ihkv. 3voor12 Presenteert.
The Oldest Of Sisters video
Rats op Spotify:
embed
