Interview: Belmont Bookings-baas Bas Flesseman over precies 12 jaar... Belmont Bookings
Het logo van Belmont Bookings, ontworpen door Chad VanGaalen.
Ga naar een concert in een willekeurige Nederlandse zaal en je zult waarschijnlijk weten: die band op dat podium is daar in ieder geval beland dankzij de inspanningen van de programmeur(s) van de zaal in kwestie. Maar via wie boeken de programmeurs de bands? Daarvoor zijn ook in Nederland diverse boekingskantoren actief. Een in Amsterdam gevestigd bureau dat losse shows of zelfs hele Europese tours boekt voor veel door Kicking the Habit geliefde bands, is Belmont Bookings. En laat dit kleine kantoor nu op deze maandag 1 oktober 2012 zijn twaalfde verjaardag vieren.
Zie hun flinke 'catalogus' voor een beeld van alle acts die door Belmont worden geboekt: alleen al een groot deel van de bands op de altijd weer krankzinnig mooie affiche van festival Le Guess Who? in Utrecht komt bijvoorbeeld uit de Belmont-stal. Bands die je ook meer dan geregeld alhier tegenkomt. Niet zo gek dus dat Belmont Bookings en Kicking the Habit vanaf nú vaker en intensiever de handen ineen zullen slaan om de interessantste Belmont-concerten onder uw aller aandacht te brengen. Om de verjaardag én deze aftrap te vieren, zijn we deze maandagavond zeker present bij het verjaardagsfeest in Paradiso, met de psychedelische rock van Sleepy Sun en White Hills. En laten we boeker en oprichter Bas Flesseman eens uitgebreid aan het woord over de voorgeschiedenis van Belmont Bookings, de ontwikkeling van zijn bedrijf en het motto: met bands meedenken over de toekomst op de lange termijn.
Vertel, hoe ben je in de boekingswereld verzeild geraakt?
“Ik ben van oorsprong muzikant en zat sinds mijn middelbare schooltijd in bands als gitarist en zanger. Ik speelde in een aantal blues- en rootsbands, zoals The Blues Factory, Sugarcane, The Boyd Small Band en The Blue Stingers. Ik boekte mijn bands zelf, gewoon vanuit huis, samen met mijn toenmalige bassist, Jasper Mortier. Na mijn studie politicologie, internationale betrekkingen en politieke economie – allemaal erg handig nu bij Europees boeken, haha! - ben ik toch vol voor de muziek gegaan. Omdat het boeken van je eigen bands een wel erg schizofrene taak is, verschool ik me vaak achter een pseudoniem of ik vertelde gewoon niet dat ik zelf in de band speelde. Maar meestal werkte dat niet en hadden mensen het meteen door. Onderhandelen over de gages en voorwaarden zijn dan lastiger, omdat mensen weten dat je graag komt spelen.”
Was dat al het moment om een eigen kantoor te beginnen?
“Nee, ik ging in 1997 eerst bij Tornado Concerts werken als boeker, met Jasper Mortier ook. Toendertijd was dat hét toonaangevende kantoor voor onze muziekstijl. Ik speelde in die tijd zeker twee tot drie shows per week en boekte daarnaast drie tot vier dagen. Dat was best veel, zeker omdat we ook tourden. Door heel Europa zelfs, vaak als begeleiders van tourende Amerikaanse artiesten. We hebben zelfs een keer in de VS getourd. In 2000 ging Tornado zich meer richten op Nederlandse artiesten, bijvoorbeeld Ilse De Lange. De Nederlandse en Belgische rootsbands in mijn roster werden afgestoten, waardoor ik en Jasper niet meer nodig waren. In één klap zaten een groot aantal bands zonder boekingskantoor. Eigenlijk besloten we toen in een opwelling om direct een eigen boekingskantoor op te zetten. We zijn gestart op 1 oktober 2000 in een oude winkel aan het Vondelpark, met twee computers, een telefoon en een fax. We hadden geen idee waar we aan begonnen en hoe we hier een lopende zaak van konden maken. Do It Yourself was het dus zeker. Onze toetsenist en voormalige trompettist maakten bijvoorbeeld onze boekingssoftware. We scharrelden vanalles bij elkaar.”
Waar komt de naam Belmont vandaan?
“De naam Belmont Bookings is gekozen in de stroomversnelling waar we inzaten. Belmont was een ruige muziekkroeg in Portland waar blueszanger Boyd Small, waar we mee speelden, altijd over zat op te scheppen. Het ging er wild aan toe daar. Kogelgaten in de muur en hitsige meiden die de band mee naar huis wilden nemen. Belmont Bookings was toen snel geboren. Pas later kwamen we er achter dat Bookings in het Engels geen meervoud heeft. Amerikanen hebben het nog steeds vaak over Belmont Booking. Maar toch we hebben het nooit veranderd.”
Hoe ontwikkelde Belmont zich vervolgens?
“We kregen vanaf het begin labels op ons af die hun Amerikaanse bands wilden onderbrengen en geleidelijk gingen we ook niet-Nederlandse of Belgische bands boeken. Vooral in de Benelux, maar soms ook op festivals elders in Europa. Het ging hoofdzakelijk nog om Amerikaanse rootsmuziek. Ik had in de beginjaren veel aan platendistributeur Sonic Rendezvous die soms legendarische bands bij me onderbracht, zoals Steve Wynn, Southern Culture On The Skids, The Bottle Rockets, Son Volt, The Sadies en Fred Eaglesmith. Geleidelijk aan gingen we meer buitenlandse bands boeken, ook rechtsreeks in Engeland, Duitsland, Scandinavie en Zwitserland. We ontdekten en leerden alles 'hands on', omdat ik bij Tornado eigenlijk nooit betrokken werd buitenlandse zaken. Jasper besloot na twee jaar ermee te stoppen om weer muziek te gaan maken. Ik ging door met wisselende extra krachten.”
Een nieuwe kracht die tot vandaag is gebleven, is Bob van Heur.
“Ja, vanuit Belmont kreeg ik geregeld contact met hem, toen hij nog een piepjonge programmeur was bij de SJOR in Roggel. Bob en ik hadden een instant klik en zaten vaak lang te bomen over programmering en mooie combinaties van bands. We bleken een gedeelde passie voor 'echte' gepassioneerde muzikanten te delen. Ik zag in hem een groot talent en vond al snel dat we móésten samenwerken. In 2004 is Bob bij Belmont begonnen, als tweede boeker. In dezelfde tijd kwam Aldo Groen bij ons werken, die trombone had gespeeld in mijn bands en later ook speelde in Mark Foggo en de Skasters. Hij hield zich met vanalles bezig omtrent productie, contracten, belastingen en boekhouding. Hoewel we het nog niet erg beseften, hadden we toen een mooi team bij elkaar.”
“Bob’s muziekkennis was breder dan die van mij. Hij kwam met veel nieuwe bands aan die we moesten gaan boeken volgens hem, zoals bijvoorbeeld Damien Jurado - ik was meteen verliefd –en later Black Mountain. We gingen geleidelijk over van roots naar singer-songwriters en andere bands. Ik voelde dit als een bevrijding en ontdekte veel nieuwe muziek waar ik anders nooit naar op zoek was gegaan. Een belangrijke ontwikkeling was de hechte band die we via bands als Magnolia Electric co., Black Mountain en Damien Jurado opbouwden met de labels Secretly Canadian, Jagjaguwar en Dead Oceans. Een drie-eenheid van labels die eenzelfde soort op het welzijn van de bands gerichte aanpak hadden als wij. Er was vertrouwen en het bleek dat zij al langer op zoek waren naar een Europese boeker met dezelfde mentaliteit. De kern was toen al het opbouwen van een loopbaan volgens de lange termijn, in plaats van maar iets uitgooien, kijken wat er terug komt en bij tegenvallende resultaten op de volgende band springen, zoals veel Engelse agenten werken.”
Hoe komen bands eigenlijk bij jullie terecht?
“Dat wisselt ontzettend. Soms horen we iets via een label of iemand die in Amerika in de muziek werkt over een band die te gek is en iets voor ons kan zijn. Maar soms komen bands direct naar ons toe omdat ze via bevriende muzikanten veel over ons hebben gehoord. Zo kwam Megafaun via Bowerbirds en Bon Iver bij ons en Each Other via The Luyas.
Moéten jullie de band in kwestie die bij Belmont komt zelf persé goed vinden?
“Absoluut. We kunnen niet met ons zelf leven als we bands naar Europa halen die we slecht vinden, dus de eigen smaak is altijd doorslaggevend. Als één van ons iets wil boeken, maar de rest vind het helemaal niks, dan komt een band er niet in. Maar dat gebeurt eigenlijk bijna nooit. We kiezen een band omdat we er iets in zien voor de lange termijn. Bands moeten uniek zijn, gedreven, live kunnen spelen en de randjes opzoeken. We houden niet van voorspelbaarheid of volgzaamheid, terwijl we ook wel uitgaan van een soort natuurlijke intuïtie. We laten vaker bands passeren dan we ze aannemen, omdat we heel serieus afwegen of we tijd hebben een band naar behoren te boeken.”
Wat zijn de meest cruciale veranderingen geweest in de afgelopen 12 jaar in je werk als boeker?
“De keuze om ons op heel Europa te richten en het stijlkader van rootsbands los te laten. We zijn een van de weinige Nederlandse kantoren die bands voor heel Europa vertegenwoordigen en rechtsreeks zaken doen met alle grote muziekfestivals. Als Europees boeker heb je het meest direct contact met de band, het label en management. Op die manier hebben we ook veel directer invloed op de ontwikkeling van een band en bij welk publiek je ze brengt. We leren zo goed wat ze willen, wat ze drijft, waar ze naar toe willen en wat wij kunnen verbeteren. Daarnaast zijn we met de bands die we alleen in Nederland boeken enorm gegroeid. We zijn erg trots dat we nog steeds grote namen als Bon Iver, Animal Collective en The xx boeken. Terwijl mensen vaak denken dat die nu wel bij Mojo zullen zitten. De Bon Iver-show in de HMH in november is het grootste dat we tot nu toe hebben gedaan. Bon Iver speelde de eerste Nederlandse shows in de kleine zaal van Paradiso en de Roepaen in Ottersum. We zijn kortom tot steeds meer in staat. Ondanks alle crisisgeluiden en gerommel in de culturele sector, groeien we nog steeds. Dat is heel fijn.”
Behalve muzikaal: waarin wijkt Belmont nu echt af in boekingskantorenland?
“De muziekindustrie is erg business gericht en wij zijn dat juist helemaal niet. We denken zoals gezegd meer aan lange termijngroei in plaats van snel geld verdienen omdat er een hype is. Een band wordt vaak kapot gespeeld omdat de mensen er omheen geld ruiken. Bands worden dan uitgeput en verliezen de focus op hun muziek. We proberen te groeien samen met een band. Van elkaar te leren. We vragen van iedereen ook vooral kritiek en feedback zodat we snappen wat werkt en wat niet. Voor de meeste boekers zit het werk erop zodra de show geboekt is en dan gaan ze naar de volgende. Wij beginnen dan aan de volgende fase. Ook vinden we het belangrijk om te zorgen dat bands comfortabel zijn onderweg en geen gedonder hebben met te lange ritten, belastingsores of slechte hotels. We besteden daar zoveel mogelijk aandacht aan. We zien onze rol vooral tweeledig: strategisch de band en zijn publiek in Europa opbouwen op een bijpassende manier en het facilliteren van de artiest op tournee. Dat ze zich thuis voelen. Ik denk dat we daar vrij apart in zijn. Daarnaast nemen we elke programmeur serieus. Van heel klein tot heel groot. Iedereen staan we te woord. Naar ik begrijp is dat vrij uitzonderlijk.”
Waar ben je tot op heden het meest trots op?
“Ik ben als baas van Belmont Bookings het meest trots op het team van gedreven en talentvolle mensen dat we nu bij elkaar hebben. We hebben een aantal geweldige jonge mensen aan boord ook (begonnen als stagiair) die ons veel nieuwe input en energie geven. En sinds kort is er ook een eigen publiciteitspersoon in dienst om de promo van shows en tours te verbeteren. Verder ben ik trots dat we kunnen bereiken wat we nastreven op onze eigen voorwaarden, zonder daarbij concessies te doen. Als boeker ben ik het meest trots op wat ik in heel Europa heb opgebouwd met Damien Jurado. Toen hij in februari glunderend zijn eerste tour na het album Maraqopa afsloot, na dertig dagen nonstop spelen, zei hij mij dat hij elke avond voor het juiste publiek stond, dat het er meer waren dan de vorige tours en dat hij enorm genoten had. Dan voel ik dat alles op zijn plek is gevallen.”
