Review: Grizzly Bear - Shields
Grizzly Bear - Shields
Drie Amerikaanse bands gooiden in 2009 hoge ogen met drie van de beste platen van dat jaar. Drie bands die dit op jaar opnieuw van zich doen spreken met opnieuw uitmuntende albums. Er was Animal Collective met Merriweather Post Pavillion (zojuist opgevolgd door hectische popplaat Centipede Hz), Dirty Projectors kwam met het verrassend toegankelijker Bitte Orca (opgevolgd met de nog betere liedjes van Swing Lo Magellan en Grizzly Bear bracht het meesterlijke Veckatimest uit.
Dat was een collectie liedjes waarmee dit kwartet drie jaar geleden eigenhandig de Amerikaanse indierock naar een composotorisch hoger plan tilde. Flink grijpbaarder dan voorganger Yellow House, stond dat derde album vol met zorgvuldig geschreven, zelfs sierlijk klinkende liedjes. Muziek met intelligentie, maar die stond intussen nog belangrijker zaken als sfeer en schoonheid nooit in de weg en intussen bleef het lastig er de vinger op te leggen wat die eigenzinnige songs nu zo goed maakte. Een lijn die Grizzly Bear drie jaar later op het vierde werkstuk Shields alweer zo knap doorzet, zowaar weer wat groter klinkend en met een opener vizier dan voorheen. In dat opzicht gaat ook Grizzly Bear net als Animal Collective en Dirty Projectors op een volgend werkstuk voor een nieuwe insteek. Herhalingen van zetten zijn uit den boze.
Die korte gitaaraanslag als mini-inleiding tot opener Sleeping Ute zorgt er op een slimme manier voor dat je meteen bij de les bent voor een toonzettend, ingenieus gearrangeerd stuk seventiesrock. Zo’n nummer dat recht op een grote finale lijkt af te stevenen - mede dankzij frontman Daniel Rossen die hier vastberadener lijkt te zingen dan ooit - , maar onverwacht alsnog mooi tot stilstand komt. Het is de eerste van een trio prachtliedjes waar Shields mee opent en waar eigenlijk niets op aan te merken is: Speak In Rounds is van die gehaaste, nachtelijke folkpop die deels vergelijkbaar is met Southern Point op Veckatimest, terwijl de band met Yet Again perfect vorm geeft aan de bedachtzame popsong met onverwacht stevig einde.
Maakt Grizzly Bear anno 2012 al catchy popliedjes? Nee, zo kunnen we ze ook weer niet noemen. Want er gebeurt in de diverse hoeken van de nummers zoveel, dat wederom de volste aandacht nodig is om alle details te kunnen pakken. Details die net als op voorgangers Yellow House en Veckatimest de composities als geheel versterken en daarom van cruciale waarde zijn. Naar een makkelijk behapbaar, pakkend liedje als het tijdloos mooie Two Weeks is het op Shields zodoende tevergeefs zoeken, maar toch heeft Grizzly Bear niet eerder van begin tot eind zo uitnodigend en zelfverzekerd geklonken als op dit album.
Details, dat kunnen kleine keyboardpartijen, een enkele sfeerversterkende losse gitaarlijn zijn of blazers in de verte in het meer op sfeer dan op melodie leunende What's Wrong. Er zijn de fraaie, meer gedoseerde twee- of driestemmige zangpartijen van Edward Droste en Daniel Rossen op de juiste momenten - meer dan ooit lijken hun stemmen sterk op elkaar - of kleine variaties in de nooit rechtdoor gaande drumpartijen van Christopher Bear. Ze blijken steeds weer cruciaal voor het totaalplaatje binnen een compositie en zijn zodoende nooit zomaar wat extra versieringen van een reeds geslaagd liedje. En dan volgen de nummers zelden een gangbare coupletje-refreintje-structuur en is de finale van een song nog wel eens anders dan zou je verwachten. Zoals gezegd: Sleeping Ute dat opeens tot stilstand komt bij een intiem moment of die scherpe noisefinale die Yet Again toch volkomen logisch besluit.
De rolverdeling tussen songschrijven en verschillende vocalen binnen de liedjes is intussen niet eerder zo afwisselend geweest. Na de wat steviger toonzetting van de opening is The Hunt zo'n mooi rustpunt, waarin de spaarzame, mysterieuzer klankkleur van Veckatimest even terugkeert. Het voor Grizzly Bear-begrippen prettig ontspannen en onbezorgd klinkende Gun Shy is mooi in al zijn luchtigheid, en tegelijkertijd een soort opmaat naar het grote geschut van de finale, de spannende afwisseling tussen helder licht en dreigend duister in Half Gate. Slotstuk Sun In Your Eyes is dan de passende climax van een even schitterend als lastig te grijpen album: de hemelpoorten wuiven nog niet open in de zeven minuten van Sun In Your Eyes. Ongrijpbare emoties, waar gáát het nu precies over? Maar het klinkt fantastisch en sleept je onverbiddelijk mee. Misschien dat dit de schilden zijn uit de albumtitel. De band wil je meeslepen, maar weert ook een beetje af als je te dichtbij komt.
"No wrong, no right, just do whatever you like", klinkt het in het huppelende A Simple Answer.. Dat is precies wat Grizzly Bear op Shields opnieuw heeft gedaan, terwijl de eigen muzikale grenzen weer een stuk zijn opgerekt zonder dat de muziek ook maar een fractie aan schoonheid inboet. Dat alles maakt Shields niet alleen tot een van de mooiste, maar nog meer een van de rijkste platen van dit ingezette najaar.
Grizzly Bear geeft op maandag 5 november een concert in Paradiso, Amsterdam.
embed
