Review: Yeasayer - Fragrant World
Het New Yorkse Yeasayer liet de fans enkele weken terug op internet zoeken naar alle zelf gelekte nieuwe nummers van derde album Fragrant World. Dat blijkt niet de enige speurtocht te zijn: ook de plaat zelf als geheel is er eentje, en nog een behoorlijk spannende ook. In de eerste plaats omdat de band zelf voor de derde keer op rij weer eens van muzikale gedaante is gewisseld en continu nieuwe wegen zoekt. Ogenschijnlijk iets killere, afstandelijker wegen boordevol elektronica dan voorheen. Maar toch: de toehoorder kan ook nu weer na meerdere keren luisteren nog nieuwe dingen ontdekken, details en geluiden die je steeds weer naar de plaat toetrekken.
Vooropgesteld; strikt qua hoge kwaliteit van de liedjes doet Fragrant World wel iets onder voor de voorgangers. Momenten van echte schoonheid zoals op de vorige platen (bijv. 2080, Madder Red) ontbreken. Fragrant World is een op emotioneel vlak koelere plaat – meer gemaakt voor bewéging, zo lijkt het - en overtreft hierdoor zeker voorganger Odd Blood niet. Maar daar krijg je wel een voortdurende spannende zoektocht voor terug van een band op continu sonisch avontuur. Fragrant World ontpopt zich tot een fantastisch klinkend album dat in bijna niets meer lijkt op debuut All Hour Cymbals van vier jaar geleden. Bijna ongelooflijk dat dit nog dezelfde band is.
Op dat debuut putte de groep nog volop uit psychedelica en Afrikaanse muziek, hier duikt Yeasayer in een bad van moderne post-r&b, speelse experimenten met elektronica en moderne pop, inclusief autotune-effecten en gladde koortjes. Alleen een enkele flard hoge koorzang in het merkwaardige uiteinde van Blue Paper herinnert nog aan die begintijd, verder is het een van de voorbeelden van tracks die op een totaal andere plek belandt dan het vertrekpunt: van futuristische elektropop naar spacegospel. Of zoiets dan. Wedden dat Yeasayer allang geen naampjes meer op de eigen muziek plakt?
Andere hoogtepunten: de gamankeerde funk van Longevity met een mooi, kort strijkersstuk aan het einde, Folk Hero Shtick (stoeit met de afwisseling tussen pittige dancetrack, folky koortjes en stukken met de geluidskwaliteit van een transistorradio) en alle over elkaar heen buitelende geluiden en beats in No Bones. Die gekte wordt gevolgd door het beste, meest catchy liedje van de plaat: Reagan's Skeleton. De zagende synths met 'ah yeah'-sample zijn de direct dwingende inleiding tot een potentiële floor filler met killer poprefrein. En de goede verstaander kan er nog wat politieke stellingname in ontdekken ook, als Reagan's Skeleton tenminste inderdaad staat voor conservatieve Republikeinse ideeën uit de jaren tachtig die anno 2012 weer de kop op steken. "That's Reagan's skeleton in the moonlight, don't fear the red eyes but the satellites."
Eerste single Henrietta (en vast nog meer nummers, we zoeken verder) blijkt nog zo'n dubbele bodem te bevatten. De aan het einde continu herhaalde zin 'oh Henrietta, we can live on forever' kan zomaar een mooie zin voor een volop spacend liefdesliedje zijn, maar eigenlijk gaat het nummer over Henrietta Lacks, de Afro-Amerikaanse vrouw die begin jaren vijftig leed aan een zeldzame vorm van kanker en wiens cellen aan de basis stonden voor diverse medische doorbraken. Hoef je echt niet continu aan te denken als je in het vervolg dit liedje hoort, maar het toont wel nog eens aan dat zanger Chris Keating graag de diepte in duikt en boeiende verhalen in petto heeft voor de goede verstaander.
Hierdoor neem je enkele mindere nummers (Devil and the Deed) en een afsluiter met uitgaand nachtkaars-effect (Glass in the Microscope) op de koop toe. Het hoort wellicht bij het zoeken naar een definitieve vorm, intussen de makkelijkste weg altijd mijdend, op wat op een overgangsplaat zou kunnen zijn. Intussen zijn er nog altijd maar weinig grotere bands die dit op zo'n prikkelende manier doen. Reden genoeg om Yeasayer nauwlettend te blijven volgen. Fragrant World groeit nog steeds, dus alsnog een Triple AAA-rating in oktober? Bij deze band vakt definitief niets meer uit te sluiten.
Yeasayer geeft op 17 september een concert in Paradiso.
embed
