Lowlands, de zaterdagavond: intens The Walkmen perfect op de zwoele avond
Chromatics
De heetste temperaturen op het festival? Die vind je als de zon weer begint te zakken bij de X-Ray-bunker, waar het binnen wel boven de 40 graden moet zijn. Juist hier mag de onderkoelde synthpop van Chromatics de avond openen. Het altijd maar afwachten hoe een project met zeen elfgeproduceerde plaat live uitpakt. Chromatisch laat er meteen geen misverstand over bestaan en pakt uit met twee hits van laatste album Kill For Love om het optreden af te trappen, waaronder de uptempo titeltrack. De stem van zangeres Ruth Radelet, een lieflijk popje van een meisje dat op plaat nog een wat iel stemgeluid heeft, zal vandaag menig mannenhart hebben doen smelten met haar liefdevolle, zoete stem. De openingszinnen waarmee ze de show start: ‘If I could only call you my lady/Baby I could be your man.’
Nog meer dan op plaat worden we teruggevoerd naar de jaren '80: een combinatie van de galmende, wat afstandelijke gitaarlijntjes en het feit dat de beats hier een stuk meer tot leven komen; ze klinken voller en vooral harder. Prachtig om te zien overigens: terwijl het publiek het werk van dat laatste album hartelijk in ontvangst neemt, blijft Radelet koeltjes haar teksten voordragen en waait de wind van de ventilatoren zachtjes door haar roodgetinte lokken. Overigens heeft de band de looks prima voor elkaar: zo staat Johnny Jewel, producer en songschrijver, zelfs in leren jasje op podium. Een hele kunst in deze helse temperaturen in de X-Ray.
Die cover van Kate Bush’s Running Up That Hill is leuk, maar heeft de band zeker niet nodig om het publiek mee te krijgen. Ineens vragen we ons af; hoe en wanneer heeft deze band zoveel live-ervaring opgedaan om schijnbaar vanuit het niets zo'n sterke show neer te zetten? Mogen we, nu we het eindelijk live hebben gezien, Chromatics nomineren als grote belofte voor de komende tijd? Ja, dat mogen we.
Eerlijk waar: zulke soulkenners zijn we niet bij Kicking the Habit. Maar bij Charles Bradley zijn we in één klap om van de schurende soulstrot vol met hartenzeer. Daar heeft de man, die ook wel de ‘screaming eagle of soul’ wordt genoemd, verder weinig voor nodig. Bradley is klein van stuk, maar heeft een keel van goud. De begeleidingsband speelt tegelijkertijd strak als een machine, maar weet het ook levendig te houden, vooral dankzij het organische samenspel van blazers, gitaren en drums. Bradley predikt, jankt en schreeuwt zijn teksten uit en kan na elk nummer niet genoeg benadrukken hoe dankbaar hij het publiek is, tot een voor de toeschouwers voorgedragen ‘You Are So Beautiful’ aan toe. Als hij dan ook nog eens een cover van Neil Young's Heart of Gold brengt, liggen de gewonnen zieltjes voor het oprapen aan zijn voeten.
Het verschil tussen een harde rockshow als die van Eagles Of Death Metal of de Belgen van Triggerfinger? Stijl, om te beginnen. Bakken met onweerstaanbare Stijl. Daarbij kan deze band wel echt spelen en komt nota bene weg met een minutenlange solo van drummer Mario Goossens. En dan zijn er nog altijd die bergen inzet, na jaren hard werken om te komen waar het trio nu staat. In dit geval weer in een volle Alpha, en heus niet alleen vanwege die Lykke Li-cover. Die van ons vanavond overigens niet had gehoeven, maar dat was nu eenmaal onvermijdelijk.
Op deze Lowlands-zaterdag geeft Triggerfinger mogelijk meteen de rauwste grote rockshow van het festival waarbij de zompige donderriffs je om de oren vliegen. Verrassing: de Jeugd van Tegenwoordig doet zelf mee in een verrassende cover van hun eigen Sexy Beesten. Bijzonder om zanger Ruben Block 'we zijn zo sexy bezig' te horen zingen. Amper hiervan bijgekomen duikt de immer gevaarlijk ogende grijsaard al solerend het publiek in. "U bent fantastisch goed bezig!" roept hij ons toe. Amai, anders Triggerfinger wel. Game, set and match: de show van twee jaar terug is bij deze nog eens overtroffen.
Nog even uitpuffend hiervan vluchten we voor de hitparadepop met dubstep-trekjes van het Canadese Lights en verbazen we ons nog eens over de totale gekte in de overvolle Grolsch voor die juist zo belachelijk relaxte dansmuziek van The Whitest Boy Alive. De woorden 'it's nice to finally play a real summer festival’ zijn natuurlijk weinig gelogen door oppernerd Erlend Øye in dit weer. Terwijl het optreden van The Whitest Boy Alive start, is het nog aardig rustig in de Grolsch; waarschijnlijk hangt een deel van het publiek nog bij het staartje van Triggerfinger. Maar zoals te verwachten is het na het eerste nummer al een stuk beter gevuld.
Ietwat routinematig worden de eerste liedjes afgestreept, terwijl de tent zonder schroom volledig op zijn kop staat door de kneuterige liedjes met hippiezang van Øye. Even lijkt hij het zelf ook overdreven te vinden, terwijl hij tussen de nummers door zelf uitbrengt: ‘You guys are all fucking mad!’. Het is waarschijnlijk een van de meest gemakzuchtige shows van het weekend, waarbij een zuchtje spanning maar moeilijk te ontdekken is. Tot ver buiten de tent staat het publiek het optreden gade te slaan, maar voor ons legt The Whitest Boy Alive het toch af voor The Walkmen aan de andere kant van het terrein.
The Walkmen
Daarheen dus, tegen de immense volksverhuizing richting de Alpha voor Skrillex in. Ons doel: eindelijk eens de gestripte, minimale en vaak intense gitaarmuziek van The Walkmen beleven onder de omstandigheden die goed bij hun muziek past: een zweterige, zwoele zomeravond. Het liedje in de set dat hier nog het beste bij past: het tegelijkertijd warme en onheilspellende On The Water van album You & Me, met felle, schorre zanguithalen van frontman Hamilton Leithauser in combinatie met de snijdende gitaaruithalen van Paul Maroon, die vaak juist iets vooruit op of achter de beat aan speelt.
De mensenmassa's zijn elders, dus nog altijd hoeft de Amerikaanse band niet op een volle tent in Nederland te rekenen. Jammer, maar zij die er zijn maken een wel erg mooi, erg precies en bezield optreden mee en genieten bijzonder van een geconcentreerd spelende band zonder verdere poeha. Op de keurige overhemden en wat jasjes na dan, wat er goed uit ziet. Leithauser oogt ontspannen en noemt ons volop 'ladies and gentlemen', want het is zo fijn om hier te zijn. Maar tegelijkertijd lijkt hij zich soms geen houding te geven in de passages dat hij niet hoeft te zingen en staart hij wat ongemakkelijk richting de achterkant van de tent. In openers van nieuwste album Heaven bijvoorbeeld, het mysterieuze Line By Line en Heaven, waarin soms vooral de in elkaar gevlochten gitaren vooral spreken.
Maar als Leithauser zijn mond opendoet, is hij ook meteen de zanger van de dag, zeker in zijn intense uithalen uit de tenen in prijsnummers als Juveniles, In The New Year en het nieuwe Heaven. Zij die in plaats van Skrillex en Santigold naar verfijning zochten als slot van de zaterdagavond, vonden hier meteen een van de mooiste concerten van het weekend.
Vind alle andere verslagen op de Lowlands 2012-pagina.
Verslag: Joris Rietbroek (Triggerfinger, The Walkmen) en Barry Spooren (Chromatics, Charles Bradley, The Whitest Boy Alive). Foto's: Hanneke Goldsteen.
