Lowlands, de vrijdagavond: de schoonheidsprijs is voor Feist, Nicolas Jaar mixt spanning en ontlading
Bloc Party
Terwijl de zon langzaam aan kracht begint te verliezen en de avond begint, is het nog rustig in de middelgrote India-tent als het viertal van The Antlers begint. Veel te rustig eigenlijk. De band begint sfeervol en subtiel aan de set, met werk van laatste album Burst Apart dat zeer overtuigend wordt gebracht. De loepzuivere falset van Peter Silberman klinkt ook live op zijn best, met net dat fragiele randje breekbaarheid. Ook mooi om te zien: een van de bandleden ontpopt zich als toetsenist en effectenaanjager als een aardige Jonny Greenwood. Niet alleen interessant voor het oog, maar zeker ook muzikaal.
Ook nieuwer werk, als het uitgesponnen Drift Dive blijft live prima overeind, maar het zijn de meer uptempo nummers als I Don't Want Love die het hier het beste doen. Heel druk is het in de India nooit echt, tegen het eind loopt het zelfs weer een stuk verder leeg. Of het komt door het tijdstip, of het feit dat de muziek zo subtiel is, het blijft wat onduidelijk. Heel groot zal de band misschien niet zo snel worden, want daar zijn Silbermann en co. gewoon net te eigenwijs en niet genoeg crowdpleasers voor. Gelukkig maar.
We lopen even snel binnen bij de Britten van Hot Chip, waarvan de nerdy electropop een stuk beter in de smaak valt bij het publiek dan het ongrijpbare The Antlers. Goed: dit is een stuk makkelijker te behappen inderdaad, maar ook een flink stuk minder avontuurlijk. Dikke synths, feelgood zanglijntjes en cheesy elektronica; het wordt allemaal uit de kast getrokken om de Bravo aan het dansen te krijgen. Opnieuw stroomt de tent dan ook weer makkelijk vol. Aan het optreden valt misschien weinig op te merken, want dat staat als een huis. Maar aan de muziek des te meer, vooral dat de band de drang om op een spannende manier genres te combineren de laatste jaren wel erg ver uit het oog is verloren. Het is vooral platte dance wat de klok slaat bij Hot Chip anno 2012.
Als die warme zon zo zoetjes aan gezakt is, treden de Grote Namen van de dag aan. Te beginnen met Bloc Party in een lastig parket. Ten eerste: vijf minuten voor de show is de Alpha nog voor geen kwart gevuld (omdat iedereen nog bij Ben Howard staat?) en dat is best zorgelijk. Ten tweede: dit weekend is vierde album Four uitgekomen, maar dat lijken niet veel mensen in het publiek te weten. Of te interesseren, op de eerste rijen na. De start met nieuwe, vrij matige single Octopus vreet het publiek wel, maar gelukkig is de band van Kele Okereke ook slim genoeg om niet alleen maar nieuw werk van die opvallend rockende nieuwe plaat te spelen.
Dus volgt er eigenlijk een soort greatest hits-set geknipt voor een groot festival met een handjevol lauw ontvangen nieuwe nummers van Four, die wel nog de meest felle uitvoeringen krijgen. Want die hits (Mercury, Hunting For Witches, One More Chance, Banquet) worden dit keer zonder echt venijn of scherpte gespeeld, ook al staat de hele tent tijdens het acht jaar oude Banquet drie minuutjes op z'n kop. Maar die hit komt uit 2005 en we hebben de band enkele jaren terug zoveel venijniger en strakker gezien, zelfs al is Okereke zijn felle schmier nog niet helemaal kwijt. Met een wisselvallige nieuwe plaat en dit weinig bezielde optreden lijkt de toekomst van Bloc Party niet heel rooskleurig. Of een boeking in de Heineken Music Hall in februari 2013 dit zal veranderen?
Feist
Als afsluiter van de Grolsch-tent weet de Canadese Leslie Feist toch te verrassen met een ronduit beeldig concert, mooier dan we van tevoren durfden dromen. Zij weet heel goed hoe ze live de liedjes van haar jongste albums Metals en The Reminder moet verpakken: met veel meer body dan op plaat, krachtiger maar met behoud van subtiliteit. Schitterend gezongen bovendien en geholpen door een vakkundige begeleidingsband en drie in enorme tentjurken gehulde achtergrondzangeressen rond één microfoon, die Feist perfect aanvullen in de vele koortjes. La Feist zelf toont zich intussen nog onverwacht een gitaarbeul in How Come You Never Go There. Misschien dat ze boos is vanwege de gevangenisstraf voor Russische punkband Pussy Riot? 'Free pussy riot' staat er op een spandoekje op de keyboards.
Alleen dat merkwaardige A Commotion van Metals blijft ook live een wat harkerig liedje, maar zit al vroeg in de set. Zodat er vervolgens alleen nog maar plek is voor fraai uitgevoerde hoogtepunten volgens een perfecte afwisseling van rustiger en vlottere liedjes (Undiscovered First, My Moon My Man, Graveyard, I've Seen It All in een nog hogere versnelling, The Bad In Each Other). En dan is er nog een nieuwe, door opzwepende percussie en dameskoortjes gedreven versie van Limit To Your Love gehad, vorig jaar nog zo beroemd gemaakt door James Blake. Op deze manier pakt Feist heel terecht haar eigen mooie liedje weer terug. Maar waarom was de fikse Grolsch-tent nog niet half gevuld, halverwege dit prachtige optreden?
Awel, omdat intussen de nog wat grotere Alpha-tent uitpuilt voor Patrick Carney, Dan Auerbach en twee anonieme begeleiders, ofwel headliner The Black Keys, van rafelig en luid lofi-bluesrockduo uitgegroeid tot megaband. Helemaal bewust zelf in de hand gewerkt door sterke hitplaat El Camino trouwens, plus een boel airplay voor kneiters Lonely Boy en Gold On The Ceiling. Hits die voor zo'n afsluitende festivalshow uiteraard keurig voor tegen het einde worden bewaard, om door een volle tent vol overtuiging te worden meegeblèrd.
Maar eerlijk: het is ook pas in deze finale dat er nog iets van een vonk sluipt in dit opvallend makke optreden van The Black Keys. Sinds Brothers kozen Carney en Auerbach weliswaar voor wat rustiger vaarwateren, maar nummer van die plaat als Tighten Up en Everlasting Light komen tergend routineus en matjes over. "Ja, we hebben nog een paar liedjes voor jullie", onderstrepen de weinige woorden van Auerbach dit sfeertje, als teken aan de wand. Zijn vol soul en blues zitten zangstem zorgt er nog voor dat dit optreden toch enigszins blijft boeien. Maar deze eerste Lowlands-avond had een vlammender Black Keys als afsluiter verdiend. Nu ging de Alpha alleen tegen het einde plat, en nog net niet helemaal.
Nee, een ander hoogtepunt in de avond was in de Bravo te vinden: producer Nicolas Jaar start even eerder in de Bravo geheel in het duister, slechts gehuld in minimaal, mysterieus blauw-paars schijnsel van de vele lampen op het podium. Het ziet er net zo minimaal uit als het klinkt: in de muziek van Jaar worden kale beats, wollige bassen, ruis en clicks samengesmolten tot een ruimtelijk geluid, perfect voor het definitief invallen van de duisternis. Vandaag is de muziek echter een stukje voller, en krijgt Jaar bijstand van twee livemuzikanten, die ook laten horen overweg te kunnen met onder andere saxofoon en die de muziek een soundtrackachtig sfeertje geeft. Het resultaat\ is grootstedelijke techno/elektronica, die beelden oproept van donkere, verlaten stegen, uitgestorven straten en lege fabriekshallen.
Het is haast onmogelijk om niet de associatie met ruimtelijkheid te hebben in zijn muziek; Jaar vat de ruimte in al zijn groots- en kilheid in zijn werk. Dat er soms flinke rookgordijnen worden opgetrokken op podium misstaat dus niet en voegt alleen maar iets aan dit boeiende mysterie toe. Op het moment dat de muziek een tijd in het abstracte is blijven hangen, gooit Jaar er weer een onweerstaanbare beat in, daarmee een perfecte mix makend tussen spanning en ontlading. Het is wonderlijk dat Jaar met deze mix een volle Bravo weet te intrigeren, maar hij flikt het hem anderhalf uur lang. Misschien wel een van de meeste intrigerende shows van de eerste dag Lowlands. We zijn voldaan.
Vind alle andere verslagen op de Lowlands 2012-pagina.
Verslag: Joris Rietbroek (Bloc Party, Feist, The Black Keys) en Barry Spooren (The Antlers, Hot Chip, Nicolas Jaar). Foto's: Hanneke Goldsteen.
