Review: Bloc Party - Four
Vier jaar nadat het viertallige Bloc Party in 2009 een break nam komt het na dit weekend uit met album nummer vier, dat simpelweg Four heet. Zanger Kele Okereke bracht in de tussentijd zijn soloplaat The Boxer uit. Op dit album ruilt hij de drumkit in voor drumcomputers en maken de hoekige gitaarriffs plaats voor elektronische popmuziek. Er is van dit uitstapje niet veel terug te horen op het nieuwste album van Bloc Party, dat juist meer teruggrijpt naar het gitaargedreven geluid van debuut Silent Alarm en daar nog een schepje bovenop doet.
Bloc Party zette zichzelf in 2004 met Silent Alarm op de kaart als indierockgroep met een karakteristiek minimalistisch en dynamisch geluid. Het intelligente broertje van britpopbands als The Libertines, Kaiser Chiefs en Razorlight. Met Four grijpt het weliswaar terug naar de gitaren, maar ruilt het de minimale sound in voor forse riffs. Dit zou zomaar eens de invloed kunnen zijn van Alex Newport, die als producer o.a. twee At The Drive-In albums op z’n naam heeft staan.
Opener So He Begins riekt nog naar het oude vertrouwde geluid van de band; niets aan de hand. Het is bij nummer twee van het album waar de wenkbrauwen fronsen: een bombastische riff-uithaal ondersteund door een theatrale Okereke die zelfs sterk aan Muse doet denken.
Na single Octopus vinden we het eerste rustmoment van Four bij het kalmerende Real Talk. “My mind is open/and my body is yours”. Hier schittert Okereke met de hooggezongen vocalen in een nummer over vriendschap en vertrouwen. Bij Coliseum maakt de band weer gekke sprongen. Het intro is alles behalve wat je van Bloc Party verwacht: country steelguitar, de felle zon hoog aan de hemel, voorbij waaiend hooi in een uitgestorven Western stad. Maar dan stroopt de band haar mouwen op voor een recht-in-je-smoel-riff. We zijn weer wakker.
Four kakt na Coliseum een beetje in. Alleen het zeer ritmische Team A houdt de spanning erin. Het lijkt hier wel haar krachten te sparen voor albumafsluiter We Are Not Good People. Hier wordt alles voor uit de kast getrokken en de band start met de hardste gitaarpartijen uit de Bloc Party geschiedenis. Kent u Death From Above 1979 nog? Een beetje dat, met de zang van Okerele.
Opvallend is dat Four minder samenhang kent dan vorige albums. Bloc Party lijkt op avontuur door experiment en dat pakt soms goed en soms minder goed uit. Het feit dat de band nog flink kan scheuren met gitaren is in ieder geval dubbel en dwars bewezen met deze release.
Stream het nieuwe album hier en oordeel zelf
