Tien harde Lowlands-tips volgens Kicking the Habit
Nog even inpakken en wij zijn er ook klaar voor: drie goed hete Lowlands-dagen, met vooral een héél drukke vrijdag voor de boeg. Dus delen we vooraf graag nog even onze tien tips, annex de optredens waar wij zeker niet achteraan in de tent blijven hangen. Alvast niét expliciet genoemd in deze tips: dat u van de drie afsluiters op de zondagavond het beste 2,5 uur Wilco kunt verkiezen boven Foo Fighters en The xx. Want u weet natuurlijk allang dat Wilco een van de beste livebands op aarde is met ook nog eens de beste gitarist van het festival in de gelederen.
Wel in onderstaand, chronologisch gerangschikt rijtje: een flinke handvol Kicking the Habit Triple AAA-noblesse-oblige-acts die deze editie live zijn te bewonderen (en waarvan er véél op vrijdag spelen, rennen dus), een mysterieuze knoppendraaier uit Manchester en een nog altijd genadeloze hardcorelegende uit Zweden. Dit alles naast enkele eerdere Hear Hear!-tips: FIDLAR, Sun Araw en Nguzunguzu.
Wil je ook via social media bijhouden wat we die drie lange Lowlands-dagen zoal uitspoken? Volg via Twitter dan wel Facebook. En spot ook alle eerdere Lowlands-artikelen op de Lowlands 2012-pagina. Héle andere tips? Breng ons op andere plannen in de comments..
Cloud Nothings (vrijdag 17/8, 13.30 uur, India)
Na enkele leuke lofi-rammelplaten en EP’s maakte Dylan Baldi’s Cloud Nothings begin dit jaar een ijzeren vuist met het door Steve Albini geproduceerde Attack On Memory. Met naast enkele sterke punkpopsongs effectieve emo aan de goede kant van Sunny Day Real Estate en volgens sommigen zelfs vergelijkbaar met Nirvana. Maar dat is flauwekul, al kan Baldi tegenwoordig wel een Cobain-achtige schreeuw opzetten. In Wasted Days bijvoorbeeld, prijsnummer van negen minuten van de plaat en eind mei op Le Guess Who? May Day in Utrecht getransformeerd tot een ziedend brok noiserock van een kwartier. Begin je Lowlands met genoeg energie voor de rest van het weekend en start hier. Wees dus op tijd.
Cloud Nothings - Wasted Days e.a.
Refused (vrijdag 17/8, 15.30 uur, Grolsch)
Zweedse hardcore/punkband Refused bracht in 1998 meesterwerk The Shape of Punk to Come uit, en die pretentieuze titel bleek niet ongegrond. Niet de recht-toe-recht-aan/1-2-3-4 punkrock was het devies, maar een energieke mix van diverse hardere genres, gespekt met meer experimentele invloeden tot zelfs jazz en elektronica aan toe. En dat alles aangedikt met politieke en antikapitalistische statements. Kort daarna klapte de band uit elkaar, naar verluidt een combinatie van artistieke meningsverschillen en het feit dat de shows die volgden op het album slopend waren. Het leek erop dat niemand ze ooit meer live aan het werk zou zien, totdat in 2010 de geruchten rond gingen van een reünie. Die brengt ze nu gelukkig ook naar Lowlands.
Refused in 1998: New Noise
tUnE-yArDs (vrijdag 17/8, 16.30 uur, India)
Ook ruim anderhalf jaar na de release van het album W H O K I L L touren Merrill Garbus en haar drie begeleiders a.k.a. tUnE-yArDs nog door. Dus mag ook een groter publiek op Lowlands eindelijk kennismaken met haar razendknappe self sampling-kunsten, hiphopachtige grooves, Afrikaanse gitaarpartijtjes, opzwepende saxofoon-partijen en haar typische, allerlei kanten opvliegende stemgeluid. Muziek en een podiumact die live allebei nog steeds verbazing en bewondering kunnen opbrengen, terwijl ze intussen domweg te aanstekelijk zijn om ondanks de experimenteerdrang moéilijk te zijn. Hier moeten ook nietsvermoedende voorbijgangers plat voor gaan. Ja toch?
tUnE-yArDs - Bizness (live @ Coachella 2012)
Django Django (vrijdag 17/8, 17.30 uur, Bravo)
Kunnen de makers van de leukste en meest creatieve Engelse popplaat in tijden die grote Bravo-tent al aan? Aan de live met veel opzwepend enthousiasme, gekke kermisgeluiden en zoveel mogelijk percussie volgestopte nummers van het debuut (Hail Bop! Default! Skies Over Cairo!) kan het alvast niet liggen. Als deze vier heren intussen iets minder schuchter op het podium staan dan op Motel Mozaïque dit voorjaar (om deze veel grotere massa helemaal te bereiken), dan moet het helemaal goed komen en is het eerste grote feest-met-hersens van het festival een feit. De Bravo-tent is geen kleine Rotterdamse Mini Mall-club, maar die ging wel totaal plat. Clap clap!
Django Django - Default (live @ Jools Holland)
The Antlers (vrijdag 17/8, 18.30 uur, India)
De onderhuidse pop van The Antlers hoorden we eerder dit jaar al live tijdens een zeer overtuigend optreden op (ook al) Motel Mozaïque, waar voor het eerst nieuw werk werd gespeeld. Nu is er net een nieuwe EP uit, Undersea, die zich zorgvuldig en beheerst ontvouwt. In vier nummers leiden de heren je hun droomwereld in, net zoals ze eerder overigens ook al op de twee voorgangers Hospice en Burst Apart voor elkaar boksten. The Antlers creëert live vaak een perfecte spanningsboog, vol ingehouden spanning en terwijl zanger Peter Silberman je bij de strot grijpt met een stem die ook nog eens een imposante falsetto herbergt. Na het openingsgeweld van Cloud Nothings en Refused het moment om even tot rust te komen.
The Antlers - Drift Dive (live @ AB, Brussel)
Nicolas Jaar (vrijdag, 17/8, 21.30 uur, Bravo)
Laatste plaat Space Is Only Noise verscheen al korte tijd voordat het bejubelde debuut van James Blake uitkwam. Vandaar dat de twee nogal eens makkelijk in een adem genoemd worden. Ware het niet dat Nicolas Jaar’s werk ook na herhaalde beluistering interessant blijft. Wie dacht dat Blake het al met minimale middelen aanpakte: Jaar doet er nog een paar stapjes, eh, bovenop en maakt daarmee ongrijpbare elektronische muziek vol subtiliteit. Zoals de titel van zijn plaat al aangeeft: ruimtelijkheid gevangen in muziek. Op Lowlands zelfs met band te zien als live-afsluiter van de Bravo: dat belooft een bijzondere show te worden.
Nicolaas Jaar & band - Time For Us (live)
Alt-J (zaterdag 18/8, 13.30 uur, Bravo)
Een beetje dezelfde vraag vooraf als bij Django Django: hoe gaan deze intelligente Britten van Alt-J zich houden in die grote Bravo-tent? Een tent die op dit vroege tijdstip amper is opgefrist van het feest dat er nog geen negen uur eerder stopte? De Django’s hebben de opzwepender muziek alvast voor, maar Alt-J heeft een debuutplaat vol knappe, even merkwaardige als meeslepende folktronica liedjes die door het publiek nog wat enthousiaster lijkt te zijn ontvangen: An Awesome Wave. En de eerste kleine optredens op Nederlandse bodem waren naar verluidt al uitstekend, met een band die het materiaal van die plaat naar een hoger plan zou brengen. Dat maakt heel nieuwsgierig. We zullen er staan.
Alt-J live in Paradiso
Chromatics (zaterdag 18/8, 19.00 uur, X-Ray)
Een van de absolute verrassingen dit jaar: het uit Portland afkomstige Chromatics, met magnum opus Kill For Love. Ergens tussen elektro-, dream- en synthpop zou dit album tot meesterwerk zijn verklaard als we nog in de jaren tachtig leefden. Inderdaad: retromania op zijn best, maar zonder dat het ergens gedateerd klinkt. Sterker nog: de plaat met een lengte van maar liefst anderhalf uur klinkt tijdloos, met ijzersterke liedjes die nooit uit stijl raken. Tijdens hun show pikken ze er ongetwijfeld de absolute hoogtepunten uit. De band roept soms hedendaagse referenties in herinnering als Memoryhouse, Blonde Redhead en Nite Jewel. Juist; verzachtende zang, zoete synths en gedempte, minimale gitaren met maximaal effect. Ze live zien is een buitenkansje: zo vaak zijn ze namelijk nog niet in de buurt geweest tot nog toe.
Chromatics - In The City (live in Miami)
The Walkmen (zaterdag 18/8, 22.00 uur, India)
In 2010 was Crossing Border het moment waarop The Walkmen eindelijk een zuurverdiende Nederlandse doorbraak zou beleven, met prachtig album Lisbon net uit. Het liep anders. En wel dankzij het immens populaire The National, met zaalafsluitingen en slechts honderd man in het zaaltje voor The Walkmen tot gevolg. Nog altijd zuur. Maar wordt een mooie spot op de latere zaterdagavond op Lowlands dan alsnog hét momentum voor deze Amerikanen? Zevende album Heaven is opnieuw een parel en laat nog altijd nieuwe invalshoeken en een gepassioneerd, gedreven geluid horen, met niet eerder zulke hartverwarmende gitaarliedjes bovendien. Kom daar maar eens om na ruim tien jaar: een band die nog altijd in volle bloei is.
The Walkmen - Heaven (live in Boston)
Holy Other (zondag 19/8, 17.00 uur, X-Ray)
Eigenlijk een act die je echt in het donker zou moeten zien, de duistere dance/elektronica van Holy Other. Eerder al te zien op Incubate en in Trouw, nu klaargestoomd voor de grotere podia. Moet niet zo’n probleem zijn, liet hij eerder al merken: live wordt hij ondersteund door indrukwekkende visuals en dreunen de bassen nog harder door dan op plaat. Holy Other werd kort in het witch house-hokje geduwd – niet opmerkelijk met zijn koele, haast sinistere muziek – maar hij laat horen die hype makkelijk te hebben overleefd. Inmiddels is debuut Held op komst, waarvan de eerste geluiden opnieuw meer dan sterk zijn. ‘Als een Burial in slow motion’, zoals we eerder al zeiden.
Holy Other - Touch (live @ Rewire Festival, Den Haag)
Door: Joris Rietbroek (Cloud Nothings, tUnE-yArDs, Django Django, Alt-J, The Walkmen) en Barry Spooren (Refused, The Antlers, Nicolas Jaar, Chromatics, Holy Other)
embed
