Review: A Place To Bury Strangers - Worship
A Place To Bury Strangers - Worship
Een lichte aarzeling maakte zich meester van ondergetekende bij de eerste twee, drie draaibeurten van Worship, het derde album van beste New Yorkse noiseband van de laatste jaren: A Place To Bury Strangers. Een aarzeling die te vertalen valt in woorden als 'die gitaarmuren al eens gehoord', 'de verrassing is er onderhand af' en 'weinig nieuws onder de bloedrode zon'.
Het probleem bleek: bij die eerste draaibeurten stond de versterker niet hard genoeg. De twijfels verdwijnen namelijk als sneeuw voor diezelfde zon als zoëven op het moment dat je Worship enkele keren ongestoord op hóóg volume kunt draaien - zonder dat de vrouw des huizes komt vragen of die pleurisherrie uit mag dus. Bij A Place To Bury Strangers staan de (an sich goede) liedjes immers in dienst van de allesverzengende sound en niet andersom, zoals bij veruit de meeste andere bands. Dan hoor je: wat is dit derde album van de New Yorkers waanzinnig mooi opgenomen. Glashard noemen we dat, ofwel compromisloos maar volkomen transparant en dus nooit troebel of zelfs dichtgesmeerd.
Hoewel, om even snel terug te komen op die liedjes: terwijl de muziek beter en nog killer dan ooit is geproduceerd, heeft bandleider en effectpedalenbouwer Oliver Ackermann voor Worship stiekem zijn meest melodieuze nummers ooit geschreven, maar zonder dat hij ook maar een voorzichtige knieval naar een groter publiek doet. Zeker And I'm Up in de tweede helft van het album komt zowaar dichter in de buurt van 'poppy op z'n Jesus & Mary Chain's' en - schrik niet - 'optimistisch' dan A Place To Bury Strangers ooit heeft durven komen. Vergis je niet: een erg goed liedje ook, maar voor de grotere massa waarschijnlijk toch niet te verteren door de aanhoudend schelle galmgitaar die met de zang de melodie leidt.
Want het grootste deel van de tijd creëert de band op Worship kortom weer die genadeloze, harde sound met ditmaal net weer wat meer dynamiek en een scherper contrast tussen die sinister galmende zangpartijen en de vaak droog en hard opgenomen drums en gitaareffecten, het mooist te horen in bovendien sterk liedje Mind Control. Dat is een van de andere bondige, sterke nummers aan het begin van Worship, met Alone en You Are The One als voorganger. Daarna gaat het trio knap meer de diepte in met langere stukken Fear en Dissolved. Sterke middenstukken waarin de nadruk meer ligt op het opbouwen van spanning en op den duur ontladen dan op van begin tot eind even melodieus als dreigend voortrazen.
Zeker Dissolved valt halverwege op, nog zo'n nieuw bewijs van de melodieuzer songschrijfkwaliteiten van Ackermann. Maar dan zijn er nog altijd wel de dissonante galmgitaren om de peis en vree te doorbreken, totdat er halverwege onverwacht een versnelling is naar een The Cure-achtig uiteinde waarin de sonische explosies juist uitblijven. Toch nog een enkele nieuwe weg dus. Maar voor wie hier het lawaai al mist, volgt er direct een scherp in de trommelvliezen snijdend Why I Can't Cry Anymore, dat inderdaad volstrekt emotieloos klinkt, met als verdere hoogtepunten tegen het einde een ouderwets luid Revenge als schop recht in de kloten en een dito Leaving Tomorrow.
Dus uiteindelijk toch: Worship is na de al spectaculaire voorgangers A Place To Bury Strangers en Exploding Head gewoon de derde genadeklap van deze band op rij. Maar let wel: hoog volume verplicht om 'm honderd procent goed te voelen. En kan dit dan een overgang zijn naar een waar meesterstuk à la Loveless?
embed
