Review: Japandroids - Celebration Rock
Japandroids - Celebration Rock
Het nieuwe album van Canadese herrieschoppers Brian King en David Prowse a.k.a. Japandroids begint en eindigt met vuurwerk. Letterlijk. Ratelende klappen in de verte ter ondersteuning van deze zalige, 35 minuten durende viering van de Rock. En dat gelukkig zonder spandaxbroeken of nog foutere, nare solo's. Een viering door slechts twee gretige muzikanten dus, die bovendien nog groter, harder en feller kunnen klinken dan pak 'm beet een Blood Red Shoes.
De voorbodes waren er al op album Post-Nothing, enkele EP's en de verzamelaar No Singles, maar op deze nieuwe plaat Celebration Rock komen de verschillende factoren ronkende energie, kracht, gitaargeluid van stadionformaat en acht geweldig pakkende liedjes vooralsnog het beste samen. Ze willen misschien graag de wereld veranderen, maar zover zijn ze zelf nog niet, zo zingt King in die door dat vuurwerk ingeleide, mooi aanzwellende opener The Nights Of Wine And Rises. Nog niet toen deze dampende rockplaat gemaakt werd in ieder geval. "Don't we have anything to live for? Well of course we do, but until they come true, we're drinking and we're still smoking."
Dat wordt dan toch binnenkort matigen of zelfs stoppen, want ze maken daarnaast de ene na de andere powernoisepopkneiter na de andere, die met hulp van producer Jesse Gander (ook bij Post-Nothing achter de knoppen) gigantisch, krachtig en kraakhelder klinken. Ze kunnen er op de hoes nog zo nonchalant bij zitten, de ambities zijn er kortom weldegelijk. Hoor in de eerste helft van de plaat hoe er knap en heel opzwepend steeds een tandje wordt bijgezet in de opening van het intense Evil Sway. Waarna de twee doodleuk nog even bewijzen hun klassiekers te kennen met een nijdige cover van The Gun Club's For The Love Of Ivy.
Met het eerder gehoorde The House That Heaven Built komt Japandroids tegen het einde het dichtst bij een meeslepende stadionrocker tot nog toe, maar wel in de beste zin van het woord: dat ogenschijnlijk simpele oh-oh-oh-refrein tegen die grote gitaarmuur is ongemeen catchy. Waarna Celebration Rock eindigt met het meest melodieuze liedje dat de band tot op heden op nam: met een beetje goeie wil had Continious Thunder ook van Arcade Fire (in de goeie zin van het woord) of Snow Patrol (in de saaiere zin van het woord) kunnen zijn. Maar mooi dat het geen seconde gelikt wordt dankzij die geluidsmuur die na dit dikke half uur energie nog fier overeind staat, om in de laatste minuut pas ietwat af te brokkelen door dat vuurwerk.
Genoeg nog steeds bestaande vier- tot vijfmanspunkbands die zouden willen dat ze zo enorm klonken met bovendien deze zeldzaam goede meebrulsongs als baggage. Meebrulanthems zelfs die Japandroids na een verblijf van enkele jaren in de marge zomaar eens heel ver zouden kunnen brengen. Ofwel: als deze jongens behalve voor gepassionneerde, gierende gitaarrock ook stiekem leven voor meer roem en volle zalen, dan moet die wens dit jaar wel gaan uitkomen. Het is ze bijzonder gegund.
Japandroids is in september in het land voor drie optredens.
embed
