concertverslag, nieuws

The xx blijkt een prima afsluiter voor Primavera Porto

Joris, Zondag 10 06 2012, 18:44

The xx blijkt een prima afsluiter voor Primavera Porto

The Afghan Whigs

Nog een goede reden om in het voor jaar naar een festival in een zuidelijk Europees land te gaan, behalve een aantrekkelijke line-up? Het lekkere warme weer natuurlijk. In theorie althans. Een poncho is niet het eerste dat je inpakt voor een festivalreisje naar Portugal, maar blijkt op dag drie onmisbaar. Over heel Porto en dus ook het Primavera Festival hangt een dik, vet regengebied, nog wat smeriger gemaakt door een stevig aanhoudend windje.

Vervelender nog: in combinatie met nalatig handelen krijgt het festival hier last van. Tot zaterdagmiddag was de achterkant van het hoofdpodium zo goed als open, met de wind vol op die kant en zodoende vrij spel voor liters regenwater om naar binnen te waaien en apparatuur te vernielen. Vervelend vervolg voor veel fans: het concert van Death Cab For Cutie wordt afgelast, nadat het publiek al een half uur na de aanvangstijd naar een leeg, kleddernat podium stond te staren. Dat getuigt niet van een vooruitziende blik bij de organisatie, met al dagen slechte weersvoorspellingen voor de slotdag...

Zo valt er dus nog een grote naam weg nadat Björk als headliner deze dag zich al eerder deze dag moest terugtrekken, maar gelukkig is er nog genoeg ander moois. De Engelse rammelpoppers van Veronica Falls bijvoorbeeld, die lekker droog in de Club-tent bewijzen live flink vooruit te zijn gegaan. De leuke, vinnige gitaarliedjes met jongen-meisjezang waren er al, maar worden nu ook nog een stuk beter en 'strakker rammelend' gespeeld, als u begrijpt wat ik bedoel.

Volop genieten van Spiritualized is nog best lastig als er continu een regengordijn recht je smoel in waait, maar toch: tal van gedesillusionneerde voetballiefhebbers hadden op deze plek hun troost kunnen halen uit deze geweldige spacerock-psychedelica-hoogmis, met een uitgesponnen rocker Hey Jane van nieuwe plaat Sweet Heart Sweet Light als vroeg hoogtepunt en Soul On Fire van voorganger Songs In A & E verderop in de set. Wat je noemt zalving van de ziel. Het contrast met de gortdroge Baxter Dury en zijn band is groot en tevens het verschil tussen een echt goed en vermakelijk optreden. Desalniettemin: we vinden Dury een toffe peer die de Portugezen als echte Brit de regen leert waarderen met zijn gortdroge liedjes. "This one is very inappropriately called The Sun". Dank u, Baxter.

Dankzij genoemde Death Cab For Cutie-debacle is er dan spontaan éven niets te beleven op het festival. Hoewel: het wordt droog. Het levert dus een mooie spot op vooraan bij The Afghan Whigs. Muzikaal niet heel vergelijkbaar met Suede twee avonden eerder, maar net als de Britten geven Greg Dulli en zijn vijf bandmaten ook net zo'n zeldzaam bevlogen en intense reünie-show. Vijf kwartier lang volgt non stop de ene kneiter van oude albums Congegration, Gentlemen en Black Love na de andere. Dit in een moordend tempo, zeer strak en hecht gespeeld en met een fantastisch bij stem zijnde Dulli, wiens gepassionneerde oerschreeuw in een Debonair of bloedstollende opener Crime Scene Part One niets aan kracht heeft verloren. Black Love-afsluiter Faded is deze avond een waardige climax, met Purple Rain-accentje als opvallende toevoeging. Weergaloos nineties rockconcert waar veel jonkies op dit festival nog van kunnen leren.

Het verlies van Björk wordt hier opgevangen met de immer charmante, zachtaardige Noren van Kings of Convenience. Rustiek tokkelende liedjes met hoog knuffelgehalte op de slotavond van een festival op prime time? Ik noem het idioot, maar ben zwaar in de minderheid. Een grote menigte wacht het duo dolenthousiast op om van de verstilde liedjes te genieten. Tot ze na een kwartier tot vooraan last krijgen van de branieschoppers van Wavves in de tent bovenaan de heuvel, en zelfs hierom een liedje niet spelen.

Ja, twee podia waarop tegelijkertijd iets gebeurt staan dan te dicht op elkaar, maar van Wavves krijgen we wel een opzettelijk verveelde, maar waar nodig pittige punkrockshow, inclusief een gemene Sonic Youth-cover van 100%. Wel zien we hier een soortgelijk euveltje met Black Lips de vorige avond: beide bandjes hebben de liedjes en de energie om complete tenten stuk te spelen, maar verknallen dit door tussen de liedjes door te veel tijd te verprutsen aan lanterfanten, bierdrinken, zeiken op de technici ('mag ik nog meer gitaar op m'n monitor?') of flauwe grappen maken. Wat toch jammer is. Juist garage- of punkrockshows als deze schreeuwen om een hoog tempo als bij The Afghan Whigs zoëven. Toch die kwestie van ervaring?

Terwijl de aardsdonkere, claustrofobische beats van Forest Swords en Demdike Stare het ATP-podium overnemen, is er op hoofdveld de gelikte danspop van Saint Etienne, die na enige aarzeling de meute nog aardig aan het dansen krijgt. De band waarvoor het Portugese publiek zich echter het massaalst zal verzamelen, blijkt The xx, tegen 02.00 uur 's nachts. Navraag bij een clubje inwoners van Porto leert dat de drie jonge Londenaren in Portugal dan ook werkelijk giga zijn, wat zich vertaalt in een euforische ontlading en ferm gegil vooraan als Jamie 'XX' Smith, Romy Madley Croft en Oliver Sim in het mistige duister opkomen. 

Schrijver dezes staat volgens boze tongen te boek als The xx-hater. Allemaal leugens. al blijft die hype over het bij momenten mooie debuutalbum van drie jaar terug natuurlijk hevig overtrokken. Iets van die massale ophemeling van toen is wel nú gerechtvaardigd, dankzij de show waarmee de drie Londenaren nú de festivals bezoeken en waarmee ze in Porto terecht het licht uit mogen doen. Alles wat aan optredens op London Calling en Lowlands enkel jaren nog rammelde en dunner klonk, is hier recht getrokken. De band klinkt stukken hechter en de mengeling van diepe beats, ijle gitaarlijnen en de sterk verbeterde vocalen van Smith en zeker Croft (zingt veel soulvoller, zangles genoten?) is nog steeds sober, maar klinkt op dit grote veld wonderlijk vol, zonder te verwaaien. Zo'n sound op zo'n podium overeind houden is knap; daarbij valt op hoe sterk de lichtshow de muziek aanvult, met veel mistige, ritmisch meelichtende spots achter de band in plaats van bovenin het podium.

De massa gaat intussen plat voor de bekende hits Crystalized en VCR en er is uiteraard het nieuwe werk. Dat is een enkele keer lastig te onderscheiden van het oude (als je de debuutplaat tenminste niet van haver tot gort kent), maar toch; voor de nieuwe muziek op komend album Coexist kiest The xx zo te horen een minder minimale, onderkoelde benadering en mogen enkele liedjes zelfs uitgroeien tot dansbare clubtracks. Een verrassend goede, mooie show dus: twijfels over of The xx op zulke grote podia wel werkt kunnen vanaf nu de prullenmand in. Deze set is gemaakt voor de grootste podia ondanks het zelden uitbundige karakter. En ja, dat is knap. Maar heeft de band straks op Rock Werchter en Lowlands ook zulke euforische menigtes voor de neus?

Voor Primavera Porto was dit dus ondanks de verwachtingen een uitstekende afsluiter van een eerste editie. En bij dit debuut van Primavera in Porto blijft het vast niet, gezien de nu al behoorlijk behendige organisatie (afgezien van de regen-op-het-podium-blunder) en de flinke bezoekersaantallen op een gelukkig nooit te druk festivalterrein. Missie 'Primavera-zuster oprichten' geslaagd.

, , ,

Momentje, de reacties worden opgehaald...

Reageer
Je reageert op ..
Van




Inhoud