Triple AAA List

Review: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion

Barry, Donderdag 24 05 2012, 16:13

Review: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion

Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion

"Rotterdam, goddamn", Twee woorden die ongetwijfeld veel worden aangehaald in nieuwe recensies en artikelen over Cold Specks. Zo ook hier. De trouwe lezer weet allang: Cold Specks is de band rond de Canadese dame met de onwaarschijnlijke naam Al Spx, begin twintig nog slechts. Het zijn de woorden waarmee we eind vorig jaar kennis maakten met de band via de eerste single Holland, alsof ze ons persoonlijk toesprak. Het nummer bezorgt zonder moeite nog steeds rillingen. Rauw, goudeerlijk en recht uit het hart zijn de gedachten die direct opdoemen.

Na nog een paar sterke nummers komt nu het debuut I Predict A Graceful Expulsion uit: elf liedjes waarop diezelfde persoonlijke, emotionele rauwheid als constante sterkte geldt. De muziek van Spx is duidelijk ontstaan uit een erfenis van blues, soul en oude spirituals en is vaak doordrenkt van grote droefenis. Neem teksten als 'and to dust, we'll always return' uit Holland, of de manier waarop ze hartverscheurend 'heavy hands, fire away' zingt. Niet voor niets noemt ze haar muziek zelf 'doom soul'. Tegelijkertijd gloren er gelukkig ook sprankjes hoop, vooral als strijkers aanzwellen en Spx' haar best doet om te klinken als een warme omhelzing of een schouder om op te rusten. Het kan van I Predict A Graceful Expulsion al snel een album maken dat je persoonlijk aan het hart gaat.

De plaat nam ze op samen met producer Rob Ellis, bekend van zijn werk met onder andere PJ Harvey. Het zorgt ervoor dat dit debuut de sfeer van oude invloeden ademt, maar die helemaal vertaalt naar het hier en nu. Zowel qua arrangementen als productie klinkt de plaat heel eigentijds. Zo hoor je niet alleen Mahalia Jackson en Rosetta Tharpe terug in de muziek, maar heeft hij soms ook opvallende raakvlakken met naast PJ Harvey ook Bowerbirds en zelfs The National, in de manier waarop de cello de nummers ondersteunt in bijvoorbeeld op het meer uptempo Hector, waarop drums dreigend rechtdoor stuwen en een mannelijke bariton Spx' zang aanvult.

I Predict A Graceful Expulsion begint desolaat met The Mark, met als refrein: 'take my body home'. Een kleine twee minuten met slechts kale begeleiding heeft ze nodig om diep te raken. In de nummers daarop worden nummers iets uitgebreider ingevuld, maar het principe less is more wordt over het algemeen als stelregel gebruikt. Winter Solstice, een van de nummers die eerder ook al te horen was, is duidelijk zo’n voorbeeld waarop Cold Specks het meest hoopvol klinkt. Het refrein opent voorzichtig met een simpele, maar effectieve beat en hemels galmende gitaartjes terwijl Spx zingt over 'sons and daughters, I put my hand over my chest'. Ergens in de verte moedigt een partij blazers de band aan, een mannenkoor zorgt voor een tapijt onder de muziek, allemaal perfect uitgemeten. De glorie wordt gelukkig doorgezet op When The City Lights Dim, een nummer met een zowaar opbeurende toon.

Het enige dat je misschien op kunt merken aan deze liedjes, is dat het wel erg veel op hetzelfde kalme tempo doorgaat, iets dat vorige maand live op Motel Mozaïque ook al duidelijk werd. Met uitzondering van het rusteloze, stuwende Hector slim halverwege de plaat gezet, net voor Holland dat toch een hoogtepunt blijft. Maar eigenlijk is het zonde om daar over te vallen, de aandacht op I Predict A Graceful Expulsion moet vooral uitgaan naar het feit dat de plaat een verzameling persoonlijke, uit het hart gegrepen nummers bevat. Een kniesoor die dan valt over iets onbeduidends als tempo's.

Lange tijd was Spx onzeker over haar eigen muziek, die vooral is ontstaan op haar kamer die ze deelde met haar zus toen ze studeerde in Toronto. Ze versleet een paar pseudoniemen en bands (met als dieptepunt een optreden als Basket of Figs, waar slechts één persoon in het publiek stond). Eerdere EP's die ze op internet zette, verwijderde ze uiteindelijk weer omdat ze er niet zelfverzekerd genoeg over was. Des te gelukkiger mogen we nu zijn dat dit debuut de oren bereikt, mede dankzij aanmoedigingen van goede vriend en producer Jim Anderson. Hopelijk heeft ze inmiddels wat zelfvertrouwen bijgewonnen, het zou meer dan terecht zijn. Spx heeft namelijk een indrukwekkend, doordringend debuut afgeleverd dat vaak direct de weg naar het hart weten te vinden. Moeten we haar nog één keer quoten? Vooruit dan: 'I am, I am a goddamn believer'.

,

Luister op Spotify
embed
Kicking the Habit, Review: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion
sluiten
Embed: Review: Cold Specks - I Predict A Graceful Expulsion

Momentje, de reacties worden opgehaald...

Reageer
Je reageert op ..
Van




Inhoud