Review: Death Grips - The Money Store
Hier is dan het eerste écht gevaarlijk blazende beest van het jaar in experimentele hiphop- cq. elektrokringen, dat toch nota bene via een major label (Warner) uitkomt. Het is The Money Store van Death Grips uit Sacramento, California, flinke bloghype van het moment, dus laat Kicking the Habit liever de plaat in kwestie eens goed inwerken. Is 'ie na vijf, zes keer luisteren ook nog zo sterk en opwindend? Uw antwoord is deze Triple AAA-waardering.
'Experimentele hiphop'? Laten we die term pardoes uit het raam smijten. Want de eigenzinnige ontdekking van vorig jaar op dit vlak - Shabazz Palaces - zou ook experimentele hiphop zijn, if there is such a thing. En met de veel relaxtere muziek van die band heeft Death Grips dus geen éne moer te maken. Zonder er altijd goed je vinger op te kunnen leggen: dit album briest, het blaast, het spuugt, het slaat je om de oren en heeft een opruiende werking die je gevoeld kúnt hebben toen je voor het eerst Beastie Boys, Public Enemy of Rage Against The Machine hoorde.
Intussen is Death Grips geen rap, geen hiphop, geen punk, geen rock, geen samplepop, geen noise en geen elektro. Maar wel zijn de dertien tracks op The Money Store ontstaan uit een giftig ruikend brouwsel waar al die hokjes in zitten gemengd op een manier die je zelden hoorde. Maar: zonder dat je totaal vervreemd raakt van de muziek, en dat is knap. Makers ervan zijn MC Ride met zijn ziedende mengeling van raps en screams, plus producersduo Andy Morin (keyboards) en drummer Zach Hill, die we ook kennen als fabelachtige slagwerker in de mathrockband Hella.
En dan te bedenken dat The Money Store nog niet eens zo compromisloos en rauw is als het slechts in kleine kringen opgemerkte debuut Exmilitary van vorig jaar. De rauwe beats, samples, gitaren en raps zijn ook op The Money Store hard, maar Death Grips leerde in een jaartje tijd nog beter stoeien met slimme breaks en zelfs enkele popstructuren. De band op z'n toegankelijkst en nota bene swingends hoor je in I Say Footage, met een van Salt 'n' Pepa's Push It geleende beat. Die track zit slim halverwege de plaat, na een nog verdacht kalm gerapt openingssalvo van beats in Get Got, maar vanaf The Fever (Aye Aye) gaat deze plaat onverbiddelijk los.
Ogenschijnlijk warrige woordenstromen worden intussen door MC Ride op je afgevuurd als mitrailleurspervuren. Vaker geschreeuwd zonder dan mét een duidelijke flow, maar juist daarom werkt het in combinatie met de ruwe muziek zo goed. "Kill it, hit it, fuck it, feel it, whip it, burn it, turn it out and kick it to da curb." Dat werk in sneltreinvaart, plus flarden makkelijker te herkennen regels over het harde leven van kansarme jongeren in achterbuurten, waar criminaliteit continu op de loer ligt (Lost Boys). Het is maar goed dat de band alle lyrics keurig op de eigen website heeft gezet. Maar ook zonder betekenis hebben die woorden effect, zeker als de tracks op z'n heftigst zijn: Hustle Bones, I've Seen Footage, The Cage, Punk Weight of System Blower met z'n oorsplijtende samples behoren tot de opzwependste brokken muziek in lange tijd, op een domweg duizelingwekkend beest van een plaat.
Nu was het de bedoeling dat Death Grips eind mei, begin juni stevig door Europa zou touren, inclusief drie Nederlandse data en de Primavera-festivals. Maar die tournee is geschrapt: de band geeft op de eigen Facebook aan prioriteit te geven aan een volgende plaat voor nog dit jaar: No Love. We hadden graag gezien of Death Grips een op hiphop leunende band zou zijn die het live wél waar zou maken, met totale ontgoochelingen op naam van Odd Future of Gonjasufi nog in het achterhoofd. En ook Shabazz Palaces viel live niet mee. Maar wat als No Love nu net zo'n goede optater op uw bakkes wordt als The Money Store? Laat deze opschudders dan vooral doorwerken in de studio; wij keren alvast die andere wang toe.
I've Seen Footage
embed
