Review: Moonface - With Siinai: Heartbreaking Bravery
De wenkbrauwen kunnen misschien even schuin omhoog gaan bij de 'zoveelste' release van een aan Wolf Parade-gerelateerd project, terwijl die moederband er ondertussen voor onbepaalde tijd mee is gestopt. Releases met een dergelijk stempel lijken zich in rap tempo op te volgen: Sunset Rubdown, Handsome Furs, Frog Eyes, Swan Lake, Blackout Beach, Destroyer, noem ze maar op. Maar goed: de heren zijn blijkbaar gewoon erg productief, wie kan dat ze kwalijk nemen?
Dus zetten we weer netjes de volgende release op: van Canadees Spencer Krug dit keer, die misschien nog wel het productiefst is van allemaal, actief in maar liefst drie van bovengenoemde bands. En dan is er ook nog eens zijn project Moonface, ontstaan in 2002, waarmee hij nu derde plaat Heartbreaking Bravery uitbrengt, tot stand gekomen in samenwerking met Finse band Siinai. Hoewel voorganger Organ Music Not Vibraphone Like I'd Hoped misschien niet meteen hoge ogen gooide, raakt dit nieuwe album de luisteraar schijnbaar vanuit het niets toch behoorlijk diep.
Heartbreaking Bravery begint op zijn gemak: slepende drums en dromerige, voorzichtige gitaarlijntjes, aangevuld met minimale piano en strijkers. Krug kondigt aan: 'Heartbreaking Bravery exists'. Het klinkt als een simpel, typisch openingszinnetje, maar voelt als een statement wanneer je het onder de muziek hoort. De band neemt rustig de tijd om het nummer op te bouwen en in te laten werken. Subtiel breiden galmende gitaarlijntjes zich uit, en na een hele tijd in één toonsoort gespeeld te hebben, gaat de band ineens over tot een andere. Een kleine wisseling, heel minimaal eigenlijk, maar het maakt grote indruk.
De plaat vervolgt zijn weg met het meer industriële Yesterday’s Fire, dat mechanisch aandoet en iets meer richting het bezwerende van een band als Suuns gaat. Gitaren loeien van feedback op de achtergrond terwijl drums, bas en zelfs toetsen stoïcijns doorhakken. Krug houdt ook deze langgerekte, experimentele stukken persoonlijk; heeft het in zijn teksten vaak over 'you and me', maar wel op enigszins abstracte manier. In dit nummer bijvoorbeeld: 'A piece of fool’s gold next to an empty vase/I’m too old for you anyway/And I know you’d disagree, ‘cause you know you’re pretty when you lie.'
Het mooiste van Heartbreaking Bravery is misschien nog wel dat de plaat zich van genres niets aantrekt. Verschillende stijlen worden samengesmolten tot een samenhangend geluid: de bijna dansbare electrogaze van Shitty City, het tegen new wave aanleunende Quickfire, I Tried met meditatieve synthpop, een psychedelisch experiment als 10.000 Scorpions en de rauwe kraut in Faraway Lightning. Het zorgt voor een fijne afwisseling in geluid op de plaat, met uptempo liedjes en rustiger, langere stukken die samen prima gedoseerd zijn: nummers zijn er tussen de twee en bijna acht minuten, waardoor Heartbreaking Bravery behapbaar blijft.
Hoogtepunt is nog wel de emotionele piek Headed For The Door met onheilspellende synths - onmogelijk om er niet de theme van Twin Peaks in terug te horen - en drums zo primitief en galmend dat ze lijken opgenomen in een grot. In het begeleidend schrijven van de plaat is te lezen: 'Krug's addiction to melody and pop music met Siinai's love for simplicity and their rare patience for music that slowly evolves, and something somewhere in the middle was created.' Dat is op Headed For The Door nog wel het best merkbaar. Het nummer bouwt een maximale dosis onderhuidse en ingehouden spanning op, totdat die met een uitbarsting wordt vrijgelaten, als Krug aankondigt: 'She was searching for an answer, but the answer was a war/I headed for the door.' Toetsen en gitaar schieten de ruimte in. En terwijl de plaat hier op zijn grootst klinkt, kiest Krug juist voor persoonlijke spoken words.
Dat is typerend voor de plaat: Heartbreaking Bravery lijkt vaak opgetrokken uit stevige, experimentele sessies, maar voelt zeker niet afstandelijk of doelloos. Het is juist de zang van Spencer Krug, doordrenkt van emotie, die de muziek zo bijzonder maakt en je bij de keel grijpt. Zo hebben we vrij onverwacht te maken met misschien wel een van de beste releases rondom het Wolf Parade-'collectief'. Deze plaat heeft niet als doel om te pleasen, maar om diep te raken. De missie van Heartbreaking Bravery is zonder twijfel geslaagd.
Moonface live zien kan tijdens Le Guess Who? May Day op 26 mei in Utrecht. Stream Heartbraking Bravery in zijn geheel bij Stereogum.
Headed For The Door:
Teary Eyes and Bloody Lips:
embed
