Short Kicks: albumreviews van Bear In Heaven, The Mars Volta, Blood Red Shoes en AU
Omdat het bespreken van de interessantste nieuwe platen van het moment niet altijd in 600 woorden of meer hoeft, introduceert Kicking the Habit meer recensies in het kort; Short Kicks! U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. En wij al helemaal niet. Deze week in Short Kicks: recensies van de nieuwe albums van Bear In Heaven, The Mars Volta, Blood Red Shoes en AU.
Bear In Heaven – I Love You It’s Cool
Op één gebied is het nieuwe album van New Yorkse band Bear In Heaven zeker imponerend: I Love You It's Cool klinkt gróót en laat ontzagwekkend véél elektronisch geluid horen. Als luisteraar wandel je tegen een muur van vele lagen synths en een gitaar die over elkaar heen galmen, ondersteund door jaren tachtig-beats en de hoge stem van zanger Jon Philpot. De vocalen verzuipen dankzij een heldere mix wonderlijk genoeg nog net niet in het geluid. Je snapt op slag beter waarom de band ervoor koos dit knappe gegoochel met geluid voorafgaand aan de release als één grote vertraagde drone van 2700 uur af te spelen op de eigen website. Het gáát hier puur om het effect van klank.
Een op het sonische vlak best spectaculaire plaat dus, maar helaas zitten er onder die glanzende laag amper echt goede, beklijvende liedjes. Jawel, sonisch hoogtepunt van epische proporties Sinful Nature doet je duizelen en The Reflection Of You is een geschikte single, maar daar houdt het mee op. Zo kan het aan de ene kant heel best plezierig zijn om deze golf van geluid als een enorme soundscape te ondergaan, met enkel rustiger slotstuk Sweetness & Sickness als een soort cooldown. In die zin heeft Bear In Heaven een geslaagde trip afgeleverd. Maar probeer na afloop nog maar eens een deuntje mee te zingen. Als pop- cq. liedjesplaat is I Love You It's Cool jammerlijk mislukt. En dat valt tegen van een band die op voorganger Beast Rest Forth Mouth nog transparanter en spannender topliedjes als Lovesick Teenager of You Do You maakte. (JR)
Bear In Heaven - Sinful Nature
The Mars Volta – Noctourniquet
Die reünie van At The Drive-In is er niet gekomen voor nieuwe muziek, maar voor de keiharde pecunia. Zolang die straks goed gevulde spaarrekening ervoor zorgt dat Cedric Bixler en Omar Rodriguez-Lopez nog lang als The Mars Volta duizelingwekkende, grensverleggende variaties op progrock blijven maken, klagen wij niet. Dus is het goed om te horen dat het duo op het zesde Mars Volta-album Noctourniquet weer meer experimenteert met songstructuren, sfeer, geluiden en zelfs een behoedzamer manier van songopbouw. Dat was ook hard nodig na het verrassend bedeesde – en daardoor zelfs wat saaie - voorganger Octahedron van drie jaar terug, met daarop enkele rustige, drumloze ballades die als achtergrondmuziek voor hippere koffiebars hadden kunnen dienen.
Ondanks meer gestoei met a-melodieuze, overstuurde gitaren en synths en soms loggere drums dan voorheen (zie opener The Whip Hand), is Noctourniquet over de hele linie toch een verrassend behapbare plaat geworden. Zeker voor fans die de band al tien jaar volgen. De ambities zijn nog altijd hoog, maar tegelijkertijd verpakt in niet te lange, doch nog steeds goed gevulde nummers, de langste slechts ruim zeven minuten. Soms houdt de band het op een beheerste manier klein om melodieën ruimte te gunnen (Aegis, Rodriquez-Lopez vult niet ieder vrij gaatje meer met een gitaarsolo) of om meer dan ooit dreigende spanning op te bouwen (The Malkin Jewel met gemankeerde reggaevibe, in de climax alsnog heerlijk ontsporend).
Verder haalt The Mars Volta op precies de juiste momenten van begin tot eind nog ouderwets hard en onnavolgbaar uit (Dyslexicon, Molochwalker, Zed And Two Naughts met groot refrein). Op deze manier kan de band nog vele jaren mee en kunnen er door een iets minder hoogdrempelige aanpak zelfs wat nieuwe fans worden gewonnen. Toch is The Mars Volta nog altijd gevaarlijk genoeg: “I’m a landmine, so don’t you step on me,” klinkt de waarschuwing in de opening. Wij begeven ons graag in het mijnenveld. Woensdag 27 juni live in Paradiso. (JR)
Zed And Two Naughts by The Mars Volta
Blood Red Shoes – In Time To Voices
Of je iets met de muziek van het Engelse Blood Red Shoes hebt of niet, een bewonderenswaardige band is het. Drummer Stephen Ansell en gitariste Laura-Mary Carter tourden zich de afgelopen jaren het leplazarus en verlegden intussen grenzen op het vakgebied ‘hoe groot en strak kun je klinken met slechts twee muzikanten en een boel versterkers’. Toch wilden de twee op een derde plaat niet nóg groter en harder ronken en beuken. Dus is In Time To Voices min of meer het ‘zoekplaatje’ van Blood Red Shoes geworden, met meer ruimte voor rust en dynamiek, plus meer nadruk op de wat kwetsbaarder zang van Carter. De openingsnummers sluiten nog aardig aan op het oude werk van Fire Like This en Box of Secrets, maar dan op een lager tempo en met koelere, in reverb gedoopte zang van Carter, zonder dat haar gitaar meteen op elf moet.
Stevige meebrulrefreinen van In Time To Voices en Lost Kids splijten de boel alsnog krachtig doormidden, terwijl ook single Cold meer dan ooit met hard-zacht speelt. Het zijn alleen niet zulke kneiters als vroegere hits I Wish I Was Someone Better of Light It Up. Verder pakt niet ieder rustpunt goed uit: tegenover een best mooi Two Dead Minutes staat ook een ronduit saaie, akoestische ballade Night Light. De anderhalve minuut fel punken van Je Me Perds hier direct na voelt geforceerd aan. Enkele opvullers tegen het einde worden gelukkig alsnog goed gemaakt met een ronkend 7 Years, met shoegaze-achtige zang. Zo is In Time to Voices een wat wisselvallig, maar toch interessant album geworden. Hopelijk vindt Blood Red Shoes op een volgende plaat wel een scherpere symbiose tussen onverkende paden en dampende energie. Die balans is dit keer in de studio in Liverpool tijdens het keiharde werken toch zoek geraakt. (JR)
AU – Both Lights
Epic, zo heet de opener op deze nieuwe plaat van het Portlandse AU. En dat is niets te veel gezegd; dat de band graag het avontuur opzoekt was al duidelijk met voorgangers Verbs en Versions, hier doen ze er meteen nog een schepje bovenop. Wie niet bekend is met het werk van de band, zal zich dankzij het drumwerk waarmee de plaat opent afvragen welke kant het opgaat: het steviger werk van Radiohead? De post-hardcore van Refused? Freejazz zelfs? Niets van dat alles: AU schept zijn eigen wonderlijke geluid - hoewel hints naar die drie er allemaal wel inzitten: gitaren, strijkers, banjo en blaasinstrumenten buitelen chaotisch over elkaar en zijn soms amper van elkaar te onderscheiden.
Goed, Epic is misschien een extreem voorbeeld, maar het maakt meteen de instelling van de band duidelijk. Waar de muziek vaak het avontuur opzoekt en de nummers soms naar grootse hoogtes brengt, blijft de zang van Luke Wyland een vertrouwde omarming, die je alleen nog maar dieper meesleurt in de muziek door de warmte in zijn stem. Voorbeelden zijn er in de single Get Alive; een feestelijke ADHD-indiesong die Dirty Projectors naar de kroon steekt of het door punk beïnvloedde Why I Must, waarin de band zichzelf voorbij rent en hélemaal uit de bocht vliegt. Gelukkig wordt de luisteraar tussendoor ook wat ademruimte gegund, in rustpuntjes als Crazy Idol en, toepasselijk, Go Slow. Both Lights is niet altijd makkelijke luisterkost, maar is soms wel zeer meeslepend en een groot avontuur. Plus: als je altijd al hebt wil weten hoe Beirut samen met Animal Collective op speed klinkt: Both Lights is je antwoord. (BS)
embed
