concertverslag, nieuws

FabrIQ 2012, dag 1: Kim Janssen's verwarmende folk tot verbluffende rockshow van Trippp

Barry, Maandag 12 03 2012, 10:15

FabrIQ 2012, dag 1: Kim Janssen's verwarmende folk tot verbluffende rockshow van Trippp

Kim Janssen in de Toonzaal

The Tallest Man On Earth, Suuns, Nils Frahm, Cloud Nothings... Zomaar enkele acts die al te bewonderen waren op de twee vorige edities van het FabrIQ-Festival ('festival of Intrusive Quality') in Den Bosch, ontstaan uit de samenwerking tussen boekingskantoor Belmont en Poppodium W2. Namen ook die zijn uitgegroeid tot enkele ware KtH-favorieten. Ook de derde, afgelopen weekend gehouden editie bood bij voorbaat al enkele namen waar we graag warm voor lopen: wat te denken van Damien Jurado, Cass McCombs en Xiu Xiu? Die moeten nog even wachten (tot de zondag), eerst is er het voorgerecht op de zaterdagavond waar muziek uit Zweden en Nederland centraal lijkt te staan.

Het festival begint in de Toonzaal voor een ‘surprise act’ als opening van het festival: het Zweedse Pole Siblings van Johan Stolpe en ene Sofia. Een échte verrassing kun je het ook weer neit noemen: hier staat namelijk tweederde van Idiot Wind, later op de avond geprogrammeerd, en zodoende spelen deze twee veel vaker samen. Een kopje thee, een glaasje wijn en een banjo vooraan op het podium; het is tekenend voor de band. Te horen: een mooi warm, rond gitaargeluid dat door een miniversterkertje wordt gehaald in de zaal van deze oude synagoge en samenzang als die van twee geliefden die zachtjes in elkaars armen liggen. Het geluid wordt door de galm van de zaal soms tot grootsheid gedreven.

'This is our fourth show ever', kondigt de gitarist na enkele nummers aan. Misschien komt het daardoor dat hij in het volgende nummer halverwege moet stoppen omdat hij de tekst kwijt is. Maar dit soort kleinigheidjes maakt het optreden juist leuk, omdat daaruit interactie ontstaat. Tussendoor krijgen we nog een cover van Best Coast's When I'm With You op banjo voorgeschoteld: 'When I'm with you, I have fun'. Dat is merkbaar bij de twee. Ze kijken elkaar na afloop goedkeurend aan: 'It was okay'. Dat was het zeker, een erg fijne opener die hier helemaal op zijn plek is.

Na een korte pauze keren de twee weer terug op het podium, dit keer samen met pianiste en zangeres Amanda Bergman - overigens het vriendinnetje van The Tallest Man on Earth - als Idiot Wind. De zangeres met de soulvolle stem heeft last van haar keel, wat haar zang hees en breekbaar maakt. Het past eigenlijk perfect bij de muziek. Het recept is overbekend: romantische en verwarmende pianoklanken, spaarzaam aangevuld met gitaar en de gezamenlijke zang van de drie (waarvan eigenlijk te weinig gebruik wordt gemaakt, want met zijn drieën gezongen klinkt de band op zijn best). Het is muziek als een charme-offensief. Voor een deel werkt dat ook, maar uiteindelijk blijft het allemaal wel heel braafjes en beginnen nummers steeds meer op elkaar te lijken. Idiot Wind slaat soms helaas door in het eentonige en kleurt iets teveel binnen de lijntjes.

We zijn eigenlijk wel toe aan iets stevigers, maar blijven uiteraard graag hangen in de Toonzaal voor Kim Janssen, die met zijn nieuwe plaat Ancient Crime op zak hoge verwachtingen schept. En anders doet hij dat wel met wat er allemaal op het podium te zien is. Kim Janssen pakt flink uit en doet een Bon Iver'tje met onder andere viool, cello, contrabas, klarinet, dwarsfluit en piano. Het optreden is groots in meerdere opzichten, ook in de manier waarop Janssen zijn publiek weet te raken met soms hartverscheurende folkmuziek. Het nieuwe werk is veelal erg rustig, wat je soms doet hunkeren naar een toevoeging als een ronkende bassaxofoon van Colin Stetson bij Bon Iver om het wat extra pit te geven. Maar iets steviger aangezette liedjes zijn er gelukkig ook in het oudere werk. Jammer is dat Janssen's fluisterende stem soms wegvalt in de vele instrumenten, maar dat neemt niet weg: Kim Janssen is een groot talent van een songschrijver, om een brok van in de keel te krijgen. Het wordt tijd dat een groter publiek dat ook gaat beseffen.

We begeven ons richting het café van popzaal W2 om de avond voort te zetten met de rustige slowcoreklanken van Luik. De donkere ruimte, waar de band in een hoekje staat te spelen is een heel andere setting dan de serene rust waar we zojuist vandaan komen, en het nodigt mensen blijkbaar uit om flink bij te praten op luid niveau. Een hoop gelal vliegt door de lucht, waardoor de band in het begin vragend de ruimte in lijkt te kijken. Het mag niet baten. Terwijl deze show toch verschrikkelijk indrukwekkend is. Live is Luik de afgelopen tijd flink gegroeid, het vele spelen heeft de band duidelijk goed gedaan. Het spel is precies, met gevoel voor de kleinste details. De band lijkt zich verderop in de set weinig meer aan te trekken van het publiek en speelt strak door. Het beste dat ze kunnen doen, inclusief het soms extra kracht bijzetten van de langzame, op minimale meldieën en ritmes drijvende nummers. Ondanks de setting wederom indrukwekkend te noemen, dat dwingt de band zelf wel af.

Er wordt een flinke trip beloofd als afsluiter van de eerste avond. Het publiek is in ieder geval merkbaar toe aan wat harder muzikaal geweld, mede doordat het feestelijke Zun Zun Egui op het laatste moment moest afzeggen. In de grote zaal van W2 staat het multidisciplinaire project Trippp voor ruim een uur op het programma. Het is een project van de bands Mindpark en The Surs, aangevuld met bevriende muzikanten, dansers van United C en live visuals door Thomas Rutgers. Een mooi initiatief, waar duidelijk werk van is gemaakt. Op momenten is het onmogelijk om niet geraakt te worden door de rockshow, vooral als langs je ineens een danser/performer opduikt die volledig opgaat in de muziek, of als achter je, midden in de zaal, ineens een muzikant begint te spelen om vanuit het publiek een bijdrage te leveren aan wat er op het podium gebeurt.

Levert het ook nog memorabele muziek op? Zeker als Mindpark op het podium staat, met songs die doen denken aan het meer uitbundige werk van dEUS. Even inventief zijn nummers ingevuld, en gaan over in soundscapes en audio-effecten die door de visuals worden aangestuurd. Het project is soms wel erg geregisseerd voor een echte trip, maar deze show laat het publiek zonder enige moeite verbluft achter in de nacht. Een perfecte afsluiter dus, waarmee we op de eerste avond al van verwarmende folk tot een verbluffende en uitbundige rockshow zijn gebracht. Dat belooft wat voor de zondag.

, , , , ,

Momentje, de reacties worden opgehaald...

Reageer
Je reageert op ..
Van




Inhoud