Short Kicks: albumreviews van Perfume Genius, Case Mayfield, Memoryhouse en Tindersticks
Omdat het bespreken van de interessantste nieuwe platen van het moment niet altijd in 600 woorden of meer hoeft, schrijft Kicking the Habit meer recensies in het kort; Short Kicks! U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. En wij al helemaal niet. Deze week in Short Kicks: recensies van de nieuwe albums van Perfume Genius, Case Mayfield, Tindersticks en Memoryhouse.
Perfume Genius – Put Your Back N 2 It
Het ongemakkelijke relaas over de relatie tussen een jonge jongen en een oudere man. Zo maakten we twee jaar terug heel openhartig kennis met Mike Hadreas a.k.a. Perfume Genius, in de kleine, ontroerende pianoballade Learning van zijn gelijknamige debuut. Hoewel Hadreas zelden met een echt getergde stem zong, wist hij toch te confronteren dan wel te raken. Dat lukt hem nog beter met de nog verfijnder liedjes op het nieuwe Perfume Genius-album Put Your Back N 2 It. Zo’n lelijke plaattitel vergeven we hem daarom graag. Zijn instrumentarium is nauwelijks veranderd: meer dan enkele piano-akkoorden die soms zijn aangevuld met keyboards heeft Hadreas vaak niet nodig om de luisteraar bij de les te houden, in combinatie met openhartige dan wel confronterende teksten.
Neem een zelfmoordbrief van een jonge homo in het zeer gevoelige 17: “String it up in on a fence, cover it with semen”, is zo’n zin die de luisteraar middenin de bedrieglijke rust doet opveren. Het met een akoestische gitaar gespeelde walsje Normal Song is echter zeldzaam hoop- en troostgevend, terwijl er aan de andere kant van het muzikale spectrum het druggy Floating Spit is; eerder koele dreampop met synths is die onder water lijkt te worden afgespeeld. “You would never call me baby if you knew me truly”, zingt Hadreas onzeker in Hood, een van de weinige liedjes waar het komt tot een effectieve uitbarsting met bas en drums. Een smartlap bijna. Put Your Back N 2 It is uiteindelijk vooral wonderschoon boven beklemmend of pijnlijk en zodoende hét album voor iedereen die Antony Hegarty al een tijd kwijt is.. Hadreas maakt van zijn kwetsbaarheid zijn grote kracht. Perfume Genius speelt op 17 mei in de Amsterdamse Amstelkerk (Indiestad) en op 19 mei in de Rotterdamse Paradijskerk. (JR)
Case Mayfield – The Many Coloured Beast
Je hoort ze duidelijk terug in The Many Coloured Beast: de vele live-kilometers die singer-songwriter Case Mayfield de afgelopen jaren maakte, van huiskamerconcerten en rumoerige cafés tot de popzalen van het land. Met al die optredens leerde Mayfield – door zijn ouders Kees Veerman ooit genoemd – pas goed met bezieling en overtuigingskracht zijn vaak verstilde liedjes te zingen, wat je op zijn eerste hele album goed terughoort. Die liedjes zijn soms getergd, maar evengoed staan er met Twitch of het eerder verschenen, lieflijker folkliedje Alright Louise ook luchtiger nummers op dit zeer verzorgde doch nog wat wisselvallige debuut, waarop Mayfield niet bang is om geregeld de volle aandacht van de luisteraar te eisen.
Hoewel dat verzorgde soms ook een beetje wringt: de hier en daar weliswaar warm invallende bandbegeleiding is beslist goed voor de variatie, maar het geeft nummers als The Title (zonder poespas al een prachtige opener) of You Should Have Seen The Way You Danced ook een wat degelijke, net wat te schoongepoetste Americana-saus mee. Het is wat netjes – wat dan niet helemaal rijmt met Mayfield’s recalcitrante imago –, maar zo’n geluid kan zeker een groter publiek inpakken. Momenten waarin Mayfield je in zijn eentje dwingt om te goed luisteren (Our Mom of het veel rauwere You Sure Lost A Lot Of Weight, met tal van gedurfde stiltes) pakken echter indrukwekkender uit dan de bandnummers. De uitzondering is een flink opgerekt stuk als Tomorrow Is My Slavename, waarin de spanning bijna tot het onhoudbare wordt opgevoerd tot een opvallend ruwe gitaarontlading volgt. Nog zo’n lang slotstuk genaamd Crooked Waits gaat echter ten onder aan een spanningsloos intro van vier minuten. The Many Coloured Beast bevat in de basis enkel goede tot zeer mooie liedjes en Mayfields talent is onmiskenbaar, maar een nog kariger aanpak had deze plaat misschien nog beter gedaan. (JR)
[Case Mayfield - Alright Louise
Tindersticks – The Something Rain
De verrassingen van de maand komen nadrukkelijk uit de gevestigde orde der rustige, intelligente luistermuziek. Niet alleen het Amerikaanse Lambchop, ook het Engelse Tindersticks stijgt onverwacht boven zichzelf uit op negende studio-album The Something Rain. Op voorgangers The Hungry Saw en Falling From A Mountain werd er wat gemakzuchtig afgewisseld tussen de bekende met strijkers opgesierde nachtclubballades en vaudeville-achtig werk binnen het al jaren vastgelegde stramien. Nog altijd mooie momenten genoeg, maar ze klonken toch te veel als vervolgen op de solo-uitstappen van zanger Stuart A. Staples tijdens de vijf jaar lange pauze die Tindersticks had genomen.
Vergeleken met die vorige platen lijkt voor The Something Rain het heilig vuur weer hervonden. Staples en co. gaan hier veel verder de diepte én het duister in, met heel beheerst opgebouwde en rijker gearrangeerde nummers. En die donkerder toon – zonder flauwe grappen over pinda’s – is een jas die Tindersticks toch echt het best staat. Dat begint al met de opening, een negen minuten durend, door toetsenist David Boelter verteld spoken wordstuk genaamd Chocolate, over een seksuele escapade die voor de protagonist anders afloopt dan hij had verwacht. Tijdens het verhaal voegen instrument na instrument zich bij het rokerige muziekstuk, tot de losjes invallende drums, saxofoons en de bekende violen aan toe. Het is zodoende pas na tien minuten dat we Staples horen, vergeleken met de vorige platen somberder en mompelender in Show Me Everything en This Fire Of Autumn. En dan is er toch ruimte voor iets nieuws: een parel van een saxofoonsolo tegen het slot van een verder vertrouwde Tindersticks-ballade als Come Inside. Eerlijk is eerlijk: zoveel klasse en schoonheid hadden we na het vorige, degelijke werk niet meer verwacht. Dit is het beste Tindersticks-album in vele jaren. (JR)
The Something Rain - TINDERSTICKS
Memoryhouse - The Slideshow EffectDe eerste klanken op het droompopdebuut van Memoryhouse maken meteen duidelijk waar je mee te maken hebt. Gelaagde weemoedige koortjes en een minimale elektronische drumbeat beginnen eerste liedje Little Expressionless Animals. Harmonieuze zang komt in, strijkers voegen zich langzaam toe en het nummer opent zich als een klaproos. Zeker, dat droompop geluid komt de laatste tijd veel vaker voorbij. Maar als er een band is die begrijpt hoe dat het beste klinkt, is het Memoryhouse wel. Melancholieke, iele gitaarloopjes, aangevuld met warme, subtiele elektronica en de gemoedelijke stem van Denise Nouvion om meteen verliefd op te worden maken The Slideshow Effect.
Hoogtepunten zijn er genoeg op het album: het upbeat en vrolijke The Kids Were Wrong (“Go to sleep, nothing’s changing. I’ll be right here by your side”), het akoestische Punctum, Pale Blue; een meer slepend liedje met prachtige strijkers of synthtrack Walk With Me die indrukwekkend opbouwt. Het maakt The Slideshow Effect een mooie toevoegingen aan de toch al zo sterke stal van het Sub Pop-label. Naast muzikant is zangeres Nouvion ook fotograaf; de nummers hebben dan ook vaak een zekere melancholieke en filmische kwaliteit. Vernoemd naar een album van moderne componist Max Richter, is Memoryhouse de perfecte benaming voor deze band. The Slideshow Effect is een plaat die jeugdherinneringen naar boven haalt: een nachtelijke picknick midden in de zomer of je eerste vakantie in het buitenland met dat ene vriendinnetje. Natuurlijk wil je dat vaker beleven. (BS)
embed
