Short Kicks: albumreviews van Mark Lanegan Band, Sharon Van Etten, The Twilight Sad en Field Music
Omdat het bespreken van de interessantste nieuwe platen van het moment niet altijd in 600 woorden of meer hoeft, introduceert Kicking the Habit vanaf dit drukke releasenajaar meer recensies in het kort; Short Kicks! U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. En wij al helemaal niet. Deze week in Short Kicks: recensies van de nieuwe albums van Mark Lanegan Band, Sharon Van Etten, The Twilight Sad en Field Music.
Mark Lanegan Band – Blues Funeral
De man met de intense, naargeestige gruisstem is terug onder zijn eigen naam, voor het eerst sinds 2004 toen de ex-Screaming Trees-zanger (en QOTSA-hulpkracht) toesloeg met Bubblegum. Na samenwerkingen met onder meer Isobel Campbell, The Gutter Twins en The Soulsavers, markeert het in de Californische studio van QOTSA-gitarist Alain Johannes opgenomen Blues Funeral een terugkeer naar het geluid en de donkere sferen van zijn oudere solowerk. Vertrouwd terrein dus, maar wát is de opening met het nerveuze The Gravedigger's Song en het bluesy, uitgesponnen Muddy Waters ongekend broeiïerig. Een verademing, zo acht jaar na Bubblegum. Zulke intense sferen zouden vaker op platen willen horen.
Blues Funeral is daarnaast op z'n mooist als de muziek de aardsdonkere diepte in gaat, met een gevaarlijk sluipende ballade als St. Louis Elegy bijvoorbeeld, gebouwd op een ritmebox, diepe bassen en wat galmende gitaren en orgelspel in de verte. “If tears were liquor, I’d drunk myself sick”, verzucht Lanegan. Ook onheilspellend trage nummers Phantasmagoria Blues en Leviathan (met stemmige cello's) zijn net zo prachtig. Steviger songs leggen het hier toch af tegen het soberder werk. Zelfs al drijft een rocker als Riot In My House op een lekker vettige groove. Toch doet dit net wat minder recht aan Lanegan’s door de jaren heen nog verder gerijpte stemgeluid.
Intussen is hij nog altijd een van de weinigen op die met slechts een zinnetje als 'oh baby, don't feel so bad' heel indringend kan klinken. Vergeleken met zulke momenten zijn twee te langgerekte elektronische uitstapjes - Ode To Sad Disco en afsluiter Tiny Grain Of Truth - ronduit eentonig en spanningsloos. Om die matig geslaagde experimenten heen is Blues Funeral op de mooiste momenten een fraaie opvolger van Bubblegum, zonder dat meesterstuk te evenaren. (JR)
Mark Lanegan Band - The Gravedigger's Song
Sharon Van Etten - Tramp
Ruim een jaar werkte songschrijfster Sharon Van Etten aan Tramp, haar derde album sinds het in 2009 verschenen debuut Because I Was in Love. Het grootste deel van de tijd zat ze daarbij zonder vast onderkomen, met uitzondering van de garage/studio van The National-gitarist Aaron Dessner, die de plaat produceerde. Ondanks Van Etten’s omstandigheden klinkt Tramp toch consistent en zorgvuldig uitgewerkt. Hoe de plaat bevalt, hangt er goeddeels vanaf in hoeverre de zangstijl van Van Etten je bevalt; vaak is die in mineur en enigszins klaaglijk, in meerstemmige varianten nog wel.
Wie dat trekt, zal op dit album enkele liedjes ontdekken met prachtige, intieme samenzang van Van Etten en Heather Broderick (zus van Peter), die elkaar in emotie versterken. De hoogtepunten van de plaat komen vroeg, in de vorm van tranentrekker Give Out en het steviger Serpents, waarop ook leden van The National en The Walkmen een bijdrage leveren. Nog steeds bevatten de liedjes van Sharon Van Etten in de basis veel folkinvloeden. In de uitwerking worden die echter steeds meer vermengd met een wat uitbundiger rockgeluid. Het meest duidelijk is dat op Serpents, maar ook op bijvoorbeeld All I Can en Magic Chords, waarop Van Etten wat meer uit haar schulp kruipt. Het zal vast ook te maken hebben met alle gastmuzikanten (verder o.a. Zach Condon en Julianna Barwick) die op de plaat meedoen. Tramp markeert daarmee een voortgang in geluid en bevat momenten van grote pracht. Sharon Van Etten staat op 4 maart in Paradiso Amsterdam. (BS)
The Twilight Sad - No One Can Ever Know
Wat is dat toch met die Schotten? Het wereldbeeld van muzikanten uit het land lijkt soms zwarter dan gitzwart, van de hele scene rond Mogwai en Chemical Underground tot het vroegere Arab Strap, met als oppercynicus singer-songwriter Malcolm Middleton. En deze keer is het de beurt aan The Twilight Sad - hoe kan het eigenlijk ook anders met zo’n naam - op derde album No One Can Ever Know. Meteen is duidelijk dat het geluid een stuk puntiger is dan op de vorige platen; was debuut Fourteen Autumns and Fifteen Winters gevuld met een massaal shoegazegeluid, hier beweegt The Twilight Sad meer richting de new wave en postpunk.
In nummers als opener Alphabet, single Sick of het meer industriële Kill It In The Morning klinkt de band killer dan voorheen, maar nergens wordt het afstandelijk. De band houdt de emotie vast en geeft de nummers in de productie extra dynamiek mee, waardoor refreinen er soms flink uitknallen. De mix klinkt helder, en de muren van gitaargeweld hebben meer plaats gemaakt voor de ruimtelijkheid van synths en andere toetsen. Daarmee doemen vergelijkingen met bands als Interpol en Editors op, met het grote verschil dat die twee op plaat soms nogal klinisch over kunnen komen. The Twilight Sad klinkt op No One Can Ever Know juist levendig en opwindend, en dan weet de band ook nog eens constant overtuigende songs uit de mouw te schudden. De band komt op 11 april naar Rotown Rotterdam en 12 april naar EKKO in Utrecht. (BS)
Field Music - Plumb
De meest Beatle-esque plaatopening die je in tijden hoorde? Die komt voor rekening van het Engelse Field Music, indiepopband met hoogbegaafde trekjes rond de gebroeders David en Peter Brewis. Zoals de strijkers en zang in openingsnummer Start The Day Right nieuw album Plumb op gang trekken, is erg Fab Four en prachtig bovendien. Laten we het als een eerbetoon zien, want hierna zoekt Field Music op zijn vierde plaat weer de eigen weg der tegendraadse indiepop, net als op de ambitieuze voorganger Measure, dubbelalbum van dik 70 minuten.
Plumb neemt met vijftien puntige nummers slechts de helft van de tijd in beslag, maar toch is het in eerste instantie lastig grip te krijgen op de plaat. De Brewis-broers geven namelijk ronduit toe niet zonder het klassieke albumformat te kunnen; een plaat moet niet een collectie losse liedjes zijn, maar een reeks nummers die meer is dan de som der delen. En reken maar dat dit opgaat voor Plumb, waarop alle songs aan elkaar gesoldeerd zijn, alsof je naar één lang stuk muziek luistert. Die zit dan wel vol creatieve, soms dwarse ritmepatronen, scherpe melodieën en knappe koortjes, al is lang niet altijd duidelijk waar een nummer (soms nog geen minuut lang) begint of weer ophoudt. Doorbijters worden echter per draaibeurt verder Plumb ingezogen en horen razendknap in elkaar gezette liedjes als Who’ll Pay The Bills of Choosing Sides, gebouwd op onregelmatige, krachtig en gortdroog geproduceerde drumpatronen en waarin kekke zangkoortjes plotseling toeslaan.
Een vinniger gitaarliedje als Is This The Picture? roept meer de toegankelijker kant van Measure in herinnering en strijkers sieren From Hide And Seek To Heartache prachtig op. Bondig tweeluik How Many More Times (acapella Beatles-gezang) en Ce Soir is dan weer pure chamberpop. Intussen zul je Field Music nooit betrappen op coupletten en refreintjes keurig achter elkaar zetten. Deze mengeling van knappe melodieën en volop onverwachte wendingen maakt van Plumb een spannende, vaak te herhalen artpoprit. (JR)
(I Keep Thinking About) A New Thing by Field Music
embed
embed
embed
