Review: Cloud Nothings - Attack On Memory
Spannend klonk het, toen de uit Cleveland, Ohio afkomstige indie-/punkrockband Cloud Nothings het debuut Turning On voor het eerst uitbracht via Bridgetown Records. Gewoon op cassette en CD-R, inclusief zelf gefabriceerde verpakking, zoals het hoorde bij de energieke lo-fi poppunk waarin de bandleden soms zo enthousiast waren dat ze zichzelf in de muziek bijna niet bijhielden.
Geheel terecht bracht Carpark (o.a. ook Dan Deacon, Toro Y Moi) het album kort daarna alsnog officieel uit, want een flink aantal verschrikkelijk aanstekelijke liedjes stonden er intussen wel op. Op de zelfgetitelde opvolger probeerde de band die formule vast te houden, met een kleine update qua opnametechnieken, maar het kwam allemaal net iets te geforceerd over en de liedjes grepen minder. Na niet veel meer dan een jaar is er nu alweer een derde plaat: Attack On Memory, waarop de band het roer soms drastisch en ronduit schuimbekkend agressief omgooit. Een en ander werd al duidelijk met albumopener No Future/No Past, die de plaat vooruitsnelde op internet.
Rauwer, dreigender en in de climax meer rockend dan Cloud Nothings tot nog toe deed. Een opvallende stijlwijziging, die meteen hoge verwachtingen schiep voor het album: het nummer sleept zichzelf voort, bouwt langzaam en duister op, met zanger Dylan Baldi die zich kapot brult met een getormenteerde zangstijl die het meest te associëren valt met Kurt Cobain. En dan klapt het nummer in de laatste minuut open met iets meer uptempo drums en gezamenlijke gebrulde koortjes.
Daar sta je even van te kijken, na de vele vrolijke punkrockliedjes van voorheen. De band zet deze lijn meteen door op tweede nummer Wasted Days, een episch rocknummer van bijna negen minuten waarop Baldi er nog een schepje bovenop doet: "I thought I would be more this", herhaalt hij krijsend in een emotionele climax waar de vroege Sunny Day Real Estate zich niet voor had geschaamd. Het nummer begint op stoom in een tempo dat als enige nog aan die vorige platen doet denken, om halverwege wat af te bouwen naar een dreigende, onderhuidse noiserocker. De band vliegt uiteindelijk compleet uit de bocht met drums en gitaren die geheel hun eigen pad kiezen en langs elkaar schuren. Een vernietigend hoogtepunt. Het is Cloud Nothings menens, zoveel is binnen een kwartiertje wel op een indrukwekkende manier duidelijk geworden.
Des te opvallender na dit begin - Wasted Days had ook een verwoestende plaatafsluiter kunnen zijn: vanaf track drie is er ademruimte met vertrouwder melodieuze en vrolijker liedjes als Fall In en Stay Useless, waarop de ‘vroegere’ Cloud Nothings te horen is. Uptempo liedjes dus met harmonieuze koortjes die rond de drie minuten klokken. Baldi’s doel na de ontregelende start was dan ook: 'making a catchy pop song that was better than any other pop song I've written.' Of hij daarin helemaal slaagt is de vraag, maar dat doet er eigenlijk niet zoveel toe: het zijn gewoonweg zeer aanstekelijke punkliedjes vol ruige energie die hier prima op hun plek zijn.
Zo wisselt Attack On Memory af tussen getergde, zware rock (noem het gerust grunge) en meer uptempo punkrockliedjes. Het instrumentale Separation en het verbeten No Sentiment behoren duidelijk bij die eerste categorie. Afsluiter Cut You zweeft tussen de twee soorten songs in, met zeldzaam gewelddadige teksten van Baldi: ‘Does he hurt you like I do/Does he even hit you too/Can he be as mean as me/Can he cut you in your sleep/I need something/I can hurt’.
Zou producer Steve Albini (voorheen o.a. Nirvana, Pixies en PJ Harvey) zo’n grote invloed hebben gehad op de band? Dat lijkt onwaarschijnlijk gezien zijn werkwijze - hij wil liever geen producer genoemd worden; ‘Albini insists on defining himself as an engineer and sees the essence of his work as purely technical, rather than artistic’, en dus bemoeit hij zich vrijwel nooit met het geluid of de invulling van de muziek. Daarnaast was Albini volgens Baldi tijdens de opnames van het album veel te druk met Wordfeud-achtige spelletjes.
De ontwikkeling komt vooral vanuit de band zelf, ondanks de uit duizenden herkenbare gortdroge drumklappen en helder klinkende gitaren uit Albiní's studio. Het zal er ook mee te maken hebben dat Attack On Memory feitelijk het eerste echt echte bandalbum van Cloud Nothings is, dat qua songschrijven niet alleen op Baldi zelf leunt. Het was een bewuste keuze om het bandgeluid om te gooien, met de albumtitel die verwijst naar hoe mensen over de band dachten. Punt gemaakt, en als we Baldi mogen geloven gaat het in de toekomst alleen nog maar meer deze kant op. Mooi zo, Attack On Memory is namelijk een van de spannendste en opwindenste platen van dit moment. Cloud Nothings is herboren - soms uit donkere krochten weliswaar - en klinkt indrukwekkender dan ooit.
De stream van het hele album:
embed
