Short Kicks: albumreviews van First Aid Kit, Porcelain Raft, The Maccabees en Dusty Stray

Omdat het bespreken van de interessantste nieuwe platen van het moment niet altijd in 600 woorden of meer hoeft, introduceert Kicking the Habit meer recensies in het kort; Short Kicks! U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. En wij al helemaal niet. Deze week in Short Kicks: album-recensies van First Aid Kit, Porcelain Raft, The Maccabees en Dusty Stray.

First Aid Kit - The Lion's Roar
Met debuut The Big Black and the Blue uit 2010 wist het Zweedse duo First Aid Kit - bestaande uit de zusjes Klara en Johanna Söderberg - zich al aardig in de kijker te spelen, maar over het geheel had die plaat nog consistenter gekund. Het album liet enkele sterke liedjes horen (Hard Believer, Heavy Storm), maar had moeite de aandacht voor de volle veertig minuten vast te houden. Maar zie hier: het bezielde The Lion’s Roar, een op sommige momenten tranentrekker van een plaat, laat je op de mooiste momenten aan de grond genageld staan. De toon wordt meteen gezet met het ijzersterke en emotionele titelnummer. "And I’m a goddamn coward, but then again so are you." We zijn koud een minuut binnen.

Anders dan bij het debuut wil je bij The Lion’s Roarmaar blijven luisteren naar de plaat. Die is doordrenkt van een zekere droefheid, maar heeft tegelijkertijd ook een verzachtende werking. Door de zang en muzikale begeleiding doet het album denken aan countrykoningin Emmylou Harris. Misschien geen toeval dat het tweede liedje ‘Emmylou’ heet, waarin overigens ook Gram, June en Johnny langskomen. Hoewel The Lion's Roar een duidelijk eenduidige sfeer heeft, is het geluid divers genoeg om te blijven boeien. Enkele andere hoogtepunten zijn het slepende In The Hearts of Men, het dromerige To A Poet, het iets donkerder Dance to Another Tune en het uptempo King of the World, waar ook Conor Oberst zijn steentje aan bijdraagt. 19 en 22 jaar zijn ze, deze zusjes. Een hemelse plaat hebben ze gemaakt, en niets minder. (BS)

First Aid Kit - The Lion's Roar:

Porcelain Raft - Strange Weekend
Zou 2012 dan definitief het jaar van de dreampop gaan worden? Het luchtige, semi-elektronische indiepopgeluid sijpelt via steeds meer bands uit de speakers de laatste tijd. Zo ook via het debuutalbum Strange Weekend van Porcelain Raft. De in Brooklyn woonachtige Mauro Remiddi zal sommigen al eerder opgevallen zijn met zijn Gone Blind EP en de heerlijke single Tip Of Your Tongue, beiden uitgebracht door Acéphale. Voor zijn debuut heeft hij de stap gemaakt naar Secretly Canadian, het label van onder andere Damien Jurado, Suuns en The War on Drugs. Dat schept hoge verwachtingen.

Volgens zijn biografie heeft Remiddi er al drie muzikantenlevens op zitten: dat van Gipsy Klezmer-muzikant bij het Berlin Youth Circus, het herinterpreteren van traditionele muziek in Noord-Korea en als pianist op Broadway bij tap dance-optredens. Op Strange Weekend ligt Porcelain Raft lekker in het gehoor met galmende gitaren, zachte, wollige toetsen en vriendelijke zang, de herkenbare combi als het gaat over dreampop. Het is alleen jammer dat Remiddi niet meer van de invloeden van de eerdere ervaringen - als die verhalen waar zijn tenminste, blijkbaar wel - in zijn eigen muziek weet te leggen.

Want zeker, Strange Weekend klinkt erg fijn, zal vast ook een groot publiek weten te bekoren met nummers als Put Me To Sleep (waar de minimale beat net iets wordt bijgezet) en Unless You Speak From Your Heart. Maar nergens wordt het album écht spannend of heel origineel, zoals de andere bands op hetzelfde label dat wel in zich hebben. Als debuut zeker geslaagd, maar iets meer durf zou Porcelain Raft de volgende keer goed doen. (BS)

Dusty Stray – Light Years Away
Al een tijdje uit, maar te mooi en aangenaam om dan maar links te laten liggen: Light Years Away van Dusty Stray. Dit is het alter ego van Texaanse liedjesschrijver Jonathan Brown, die tegenwoordig vanuit Nederland muziek maakt – hij is getrouwd met een Nederlandse – en twee jaar terug al fraai debuteerde met Tales Of Misfortune And Woe. De in Frankrijk en Nederland opgenomen opvolger Light Years Away – met hulp van JB Meijers en The Posies-songsmid Ken Stringfellow als producers - is een gevarieerde liedjesplaat geworden die qua sfeer inderdaad lichtjaren afstaat van de donkerder toon op zijn debuut, maar die nog altijd vol Amerikaanse folk- en country-invloeden zit.

Zo laveert de plaat van optimistisch klinkende countryliedjes met banjo en een lichte elektronische twist (Light Years Away, To Love You Only Leaves Me Lonely) tot intieme folky nummers als You Lost Me (een van de mooiste liedjes op de plaat, mede dankzij een fraai ingevulde tweede damesstem) of het met een spookachtige zingende zaag opgesierde Our Destiny. Maar even makkelijk kunnen de elektrische gitaren wat harder scheuren in een onvervalste countryrocker genaamd No Not Me of neemt de piano de leiding in Henry’s Room. Variatie troef kortom, plus veel mooie, kleine liedjes maken Light Years Away met terugwerkende kracht alsnog een van de mooiste singer-songwriteralbums van eind 2011. (JR)

The Maccabees - Given To The Wild
Jawel, we keken uit naar de nieuwe The Maccabees-plaat Given To The Wild. Juist omdat voorganger Wall of Arms zo goed beviel en omdat optredens van de Londense band tot nog toe altijd goed en energiek waren. Maar vooral omdat nieuwe singles Pelican en Feel To Follow met hetzelfde aanstekelijke tempo van weleer doordenderden, maar intussen ook een weidser, grootser geluid en vernuftiger melodieën lieten horen. Helaas: die singles blijken veruit de sterkste liedjes op Given To The Wild, terwijl het vijftal over het geheel te vaak in richtingloos geneuzel met stadionpretenties vervalt.

Probleem: voor die grotere gebaren die de Londense band wil maken, is de zang van frontman Orlando Weeks te dun, en zodoende lang niet meeslepend genoeg. Zolang hij het bij kortere, gejaagdere zanglijntjes houdt zoals in de genoemde singles, werkt het met brede galmsynths aangedikte geluid nog prima. Ook het op een pianoloop drijvende Ayla mag er zijn. Maar nog niet op de helft doet een reeks tragere songs (Glimmer, Forever I’ve Known) nogal geforceerd aan, zonder dat ze ook maar een beetje willen beklijven. Dan zakt de boel als een plumpudding in elkaar en doet enkel het tactisch geplaatste Pelican ons nog opveren, want ja, dat is een ware hit. Een vleugje opwinding dat zich in de tweede helft verder niet meer voordoet, en dan zijn in totaal dertien nummers opeens een lange zit. We waren beter gewend van The Maccabees dan een hele trits diepgaander bedoelde, doch even pompeuze als bloedeloze liedjes, met als dieptepunten de galm-elektrostadionrock van Go en afsluiter Grow Up At Midnight. Zonde. (JR)

Feel To Follow